VII SA/Wa 2269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 28 sierpnia 2014 r. nr [...]. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] r. uchylającą decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i odmawiającą zarejestrowania pojazdu. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji oznaczające wyrejestrowanie pojazdu spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, a także narazi skarżącego i jego rodzinę (żona w zaawansowanej ciąży) na niepowetowaną szkodę, odnoszącą się do braku zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, ponieważ wszystkie oszczędności skarżący zainwestował w kupno i zarejestrowanie przedmiotowego samochodu, który jest jedynym środkiem transportu do miejsca pracy i jeżeli skarżący go straci, utraci również pracę oraz jedyne źródło swoich dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy też wskazać, że z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ww. ustawy wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. W ocenie Sądu skarżący nienależycie uzasadnił swój wniosek, ponieważ wskazane w nim okoliczność nie są wystarczające do uznania, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji została spełniona dyspozycja art. 61 § 3 p.p.s.a. W sprawie trudno dopatrzeć się by mogło dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca wskazał, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wiąże się z możliwością utraty pracy, gdyż nie mając samochodu nie będzie mógł dojeżdżać do pracy. Argumenty te są jednak zbyt ogólnikowe, by mogły odnieść swój skutek. Sądowi nie jest wiadome w jakiej miejscowości wnioskodawca pracuje, czy nie ma z miejsca zamieszkania wnioskodawcy do miejsca jego pracy środków komunikacji publicznej tj. czy faktycznie skarżący nie ma innej możliwości dojazdu do pracy. Pomimo tego należy zwrócić uwagę, że podniesiony argument sprowadza się do wskazania trudności organizacyjnych w zakresie komunikacji w sprawach rodzinnych. Nie wskazuje w istocie na trudne do odwrócenia skutki, czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności są tymczasowe i odwracalne, a odpowiednia organizacja komunikacji problemy te może rozwiązać. Skarżący nie wskazał, także jakie podstawowe potrzeby życiowe zostaną ograniczone w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej (pozbawienie pracy), a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Zatem jeżeli skarżący wykazałby, że nie ma innej możliwości dojazdu do pracy (komunikacja publiczna, pomoc sąsiedzka) i jednocześnie wskazał, że spowoduje to utratę pracy, to wstrzymanie wykonania decyzji Sąd mógłby uznać za zasadne. Zdaniem Sądu w sprawie nie można także mówić o możliwości wystąpienia znacznej szkody – odmowa rejestracji samochodu bezpośredniej i znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej nie powoduje. Nawet jeżeli wnioskodawca padł ofiarą oszustwa, to przysługuje mu w stosunku do sprawcy roszczenie cywilne o zwrot powstałej szkody. Z tych powodów Sąd nie uznał argumentów skarżącego za zasadne. Pamiętać należy, że możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.