VII SA/Wa 2269/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji postanawia: odrzucić skargę. Skarżący P. G., w dniu [...] sierpnia 2019 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji. W odpowiedzi na skargę organ podniósł m.in, że na powyższe postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., stronie nie służy prawo do wniesienia zażalenia, o czym organ wojewódzki poinformował w pouczeniu zawartym w przedmiotowym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: ,,p.p.s.a.’’, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.) oraz zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508,650,723,1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., wydane zostało na podstawie art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: ,,k.p.a.’’, art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), dalej: ,,p.b’’, w związku z ustawą z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474). Stosownie do art. 123 § 1 k.p.a., postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Niewątpliwie postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienie nieprawidłowości w dokumentacji jest postanowieniem o charakterze dowodowym, wydawanym w toku sprawy, co oznacza, że nie kończy sprawy, ani nie rozstrzyga jej co do istoty. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje gdyż, w myśl art. 141 § 1 k.p.a., na postanowienia wydane w toku postępowania stronie przysługuje zażalenie tylko, gdy kodeks tak stanowi. Nie oznacza to jednak, że strona skarżąca nie ma jakichkolwiek możliwości kontroli jego prawidłowości. Postanowienia w zakresie postępowania dowodowego, którego zakres i kształt w sposób zasadniczy wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej mogą być, stosownie do art. 142 k.p.a., zaskarżane w odwołaniu od decyzji. Powyższą ocenę prawną wskazano również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1870/09, LEX nr 580950). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, kwestionowane postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie wydane przez Wojewodę [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] - nie mieści się zatem w katalogu postanowień określonych w przytoczonym wyżej art. 3 § 2, 2a i § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.