VII SA/Wa 227/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędzia WSA Izabela Ostrowska Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. L.-L., J.L. oraz K. P.. na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Wilanów z dnia 27 czerwca 2002 r. nr 749 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącym: K. L.-L., J.L. oraz K. P. k woty po 300 zł, uiszczone tytułem wpisów sądowych od skargi. 1. Pismem z 29 grudnia 2023 r. K. L., J. L. oraz K. P. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K. 1.1. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności § 11 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim dotyczy on działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictw. Skarżący wskazali, że zaskarżona uchwała została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem NSA z 30 maja 2003 r. sygn. akt: IV SA 4925-4928/02 – w zakresie, w jakim dotyczyła projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV ([...]–[...]). Nie wyeliminowano jednak § 11 zaskarżonej uchwały w tym zakresie, w jakim przepis ten dotyczy projektowanego gazociągu. Zdaniem skarżących, organy administracji architektoniczno-budowlanej wywodzą z tego obowiązek dostosowania dokumentacji inwestycyjnej dla ww. działek do wymogów wynikających z zaskarżonego przepisu planu miejscowego. 2. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej odrzucenie. 2.1. Organ wyjaśnił, że 16 listopada 2023 r. do organu wpłynęło skierowane przez skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 11 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim dotyczy on działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. oraz zmianę linii rozgraniczającej terenu oznaczonego symbolem E (tereny energetyki) na załączniku graficznym ww. chwały w taki sposób, aby w/w działki ewidencyjne zostały wyłączone z w/w terenu. Następnie 24 listopada 2023 r. skarżący wnieśli sprostowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzez doprecyzowanie i wskazanie numeru księgi wieczystej dla działek ewidencyjnych nr: [...] i [...] z obrębu [...]. W złożonej odpowiedzi na skargę, organ podniósł, że – działki ewidencyjne nr: [...], [...] i [...] z obrębu [...] w całości znajdują się w terenie energetyki oznaczonym symbolem E i położone są w części południowej zaskarżonego planu bez planowanego gazociągu wysokiego ciśnienia; – działki ewidencyjne nr: [...] i [...] z obrębu [...] w większości znajdują się w terenie energetyki oznaczonym symbolem E i położone są w części południowej zaskarżonego planu bez planowanego gazociągu wysokiego ciśnienia; ponadto, południowo-wschodnia część działki ewidencyjnej nr [...] i wschodnia część działki ewidencyjnej nr [...] położone są w terenie MU-3 – teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej niskiej intensywności, zaś – działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w małym fragmencie północnej części znajduje się w terenie energetyki oznaczonym symbolem E i w terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej niskiej intensywności oznaczonym symbolem MU-3, zaś większość tej działki położona jest poza granicami zaskarżonego planu. 2.2. Organ podkreślił, że treść zaskarżonego § 11 uchwały nie tylko dotyczy terenu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV ([...]-[...]), ale również projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia PN 2,5 MPa ze stacją redukcyjną I-go stopnia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 maja 2003 r. wydanym w sprawie sygn. akt: IV SA 4925-4928/02, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV ([...]–[...]) oznaczonym na rysunku planu symbolem E. Ponadto w uzasadnieniu postanowienia z 24 maja 2021 r. sygn. akt: IV SA 4925-4928/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – odmawiając wykładni wyroku – stwierdził, że "stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały (w pkt I tiret pierwsze sentencji wyroku) dotyczyło bowiem wyłącznie ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 KV, która przebiega przez teren oznaczony na rysunku planu symbolem E, a w żaden sposób nie odnosiło się do projektowanego gazociągu". 2.3. W ocenie organu, skarżący w swojej skardze nie przedstawili żadnych zarzutów ani argumentów potwierdzających, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.), doszło w niniejszej sprawie do naruszenia trybu postępowania bądź właściwości organów określonych w art. 18 tej ustawy, powodujące nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Również w ocenie organu, Skarżący nie wykazali aby przepisy § 11 zaskarżonej uchwały były sprzeczne z przepisami prawa obowiązującymi na dzień uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu, a w konsekwencji aby ich naruszenie było istotne. Organ stwierdził, że gazociąg wysokiego ciśnienia przewidziany zgodnie z treścią § 11 zaskarżonej uchwały nie przebiega przez działki ewidencyjne skarżących, wobec czego nie wykazali oni posiadania interesu prawnego w zaskarżeniu ww. przepisu, dotyczącego gazociągu wysokiego ciśnienia. 3. W piśmie procesowym z 6 lutego 2024 r. skarżący podtrzymali i rozszerzyli argumentację zawartą w skardze. Pismem z 22 kwietnia 2024 r. skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2024 r. oraz przedstawili do rozważenia wniosek o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. 4.1. Rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446) w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Z przepisów tych wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. 4.2. Na tle ww. przepisu wskazuje się, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 Kodeksu cywilnego (zob. wyrok NSA z 27.07.2022 r., II OSK 2336/19, LEX nr 3403885). Przede wszystkim jednak, powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej (zob. postanowienie NSA z 20.01.2022 r., II OSK 2845/21, LEX nr 3334001). 5. W ocenie Sądu, kontrolowana uchwała w zaskarżonym zakresie nie narusza tak rozumianego interesu prawnego ani uprawnienia skarżących. 5.1. Przedmiotem skargi uczyniono bowiem § 11 zaskarżonej uchwały, którego pierwotne brzmienie stanowiło, że: 1. "Teren projektowanej linii elektroenergetycznej 400kV / [...] - [...] i projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia PN 2,5 MPa ze stacją redukcyjną I-go stopnia, wraz z obszarem objętym potencjalnym oddziaływaniem linii 400kV oznaczony jest na rysunku planu symbolem E. Dla terenu obowiązują ustalenia opisane w ustępach 2-6. 2. Na oznaczonym terenie, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z oddziaływania linii 400kV i strefy kontrolowanej projektowanego gazociągu wynoszącej po 8m od osi gazociągu, dopuszcza się rolnicze wykorzystanie gruntów lub ich zagospodarowanie zielenią izolacyjną. 3. Wszelka działalność realizacyjna w odległości 43m od osi linii napowietrznych 400kV wymaga uzgodnienia z zarządcą tych linii. 4. Wszelka działalność realizacyjna w odległości 8m od osi gazociągu wysokiego ciśnienia wymaga uzgodnienia z operatorem sieci gazowej. 5. W okresie przejściowym, do czasu realizacji linii 400kV i gazociągu dopuszcza się czasowe urządzanie terenów i wykorzystywanie ich na cele sportowo-rekreacyjne. Nie dopuszcza się realizacji żadnej zabudowy. 6. W przypadku odstąpienia od lokalizacji linii 400kV tereny E winny uzyskać przeznaczenia pod budownictwo mieszkaniowe i usługi, stosownie do chwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem zabezpieczenia trasy projektowanego gazociągu". 5.2. Następnie, prawomocnym wyrokiem z 30 maja 2003 r. sygn. akt: IV SA 4925-4928/02 stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały "w części dotyczącej terenu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV ([...]-[...]) oznaczonym na rysunku planu symbolem E". Niemniej jednak, w świetle postanowienia WSA w Warszawie z 24 maja 2021 r. sygn. akt: IV SA 4925-4928/02, "stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały (w pkt I tiret pierwsze sentencji wyroku) dotyczyło (...) wyłącznie ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV, która przebiega przez teren oznaczony na rysunku planu symbolem E, a w żaden sposób nie odnosiło się do projektowanego gazociągu". 5.3. Zaskarżony § 11 planu miejscowego wprowadzał ograniczenia w prawie własności (użytkowania wieczystego) związane z przebiegiem linii elektroenergetycznej 400 kV, jak również z przebiegiem gazociągu wysokiego ciśnienia PN 2,5 MPa ze stacją redukcyjną I-go stopnia. Jak już wyżej wyjaśniono, zaskarżona uchwała została przed laty wyeliminowana z obrotu prawnego w zakresie, w jakim dotyczyła projektowanej ww. linii elektroenergetycznej. Z kolei z załącznika do zaskarżonej uchwały – części graficznej planu miejscowego wynika, że teren projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia PN 2,5 MPa ze stacją redukcyjną I-go stopnia nie przebiega przez nieruchomości stanowiące działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. W związku z tym, należało uznać, że z zaskarżonego § 11 planu miejscowego nie wynikają aktualnie żadne normy prawne, z których wynikałoby ograniczenie praw właścicielskich do ww. nieruchomości. Zestawiając skutki ww. wyroku NSA z 30 maja 2003 r. oraz zaznaczony na części graficznej zaskarżonej uchwały przebieg gazociągu wysokiego ciśnienia PN 2,5 MPa ze stacją redukcyjną I-go stopnia, należało zatem stwierdzić, że wszelkie ustalenia zaskarżonego planu dotyczące działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., zostały już wyeliminowane. 6. Wobec powyższego, Sąd odrzucił rozpatrywaną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.