VII SA/Wa 2270/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Grzegorz Antas, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R. F. i K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO w W.", "organ II instancji") na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania R. F. i K. F. od decyzji Prezydenta [...] W. (dalej: "organ I instancji") z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] na kwotę 478 złotych- utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] lutego 2014 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej na gruncie art. 130a ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ulicy [...] w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, a więc pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W trakcie czynności usuwania pojazdu do funkcjonariusza zgłosiła się kierująca pojazdem – K. F., stąd też zgodnie z art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym odstąpiono od jego usunięcia. Opierając się na dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez funkcjonariusza, stanowiska Straży Miejskiej oraz wykonanej dokumentacji fotograficznej, a także uwzględniając okoliczność, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu, Prezydent [...] W. decyzją z [...] kwietnia 2020 r. ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu na kwotę 478 złotych. Do zapłaty kosztów zobowiązano solidarnie K. F. oraz R. F., a należność miała zostać uiszczona w terminie 30 dni od kiedy decyzja stanie się ostateczna. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli R. F. i K. F., zarzucając organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego i podkreślając, że zobowiązani zgłosili się do funkcjonariusza Straży Miejskiej jeszcze zanim wydał on dyspozycję usunięcia pojazdu. Dyspozycja ta została zaś wydana w momencie, gdy było już możliwe odjechanie kierującego pojazdem z miejsca jego pozostawienia. Zobowiązani podkreślili, że w dniu kiedy doszło do zdarzenia funkcjonariusz nie poinformował o powstaniu jakichkolwiek kosztów z tytułu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Dodali, że funkcjonariusz nie wystawił żadnego dokumentu, który mógłby stanowić podstawę do zaistnienia opłat. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w W. decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję Prezydenta [...] W.. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 i 5 Prawa o ruchu drogowym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, a także w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z kolei art. 130a ust. 2a wymienionej ustawy stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli jednak wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel oraz współwłaściciel pojazdu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, pomimo odstąpienia od usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym, to - zgodnie z ust. 2a omawianego przepisu - właściciel pojazdu był obowiązany do pokrycia kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Koszty takie wystąpiły w związku wezwaniem holownika. Stąd też zobowiązana jako użytkownik pojazdu powinna ponieść koszty rozpoczętej procedury usuwania pojazdu. Prezydent [...] W. dodał, że wysokość kosztów koniecznych do poniesienia przez stronę w świetle art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym wynika z uchwały Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] (załącznik nr 2 do Uchwały) w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Wysokość tych kosztów jest ustalana corocznie i nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Organ II instancji podkreślił przy tym, że na rok 2014 uchwalono maksymalną stawkę kwotową opłaty za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t w wysokości 478 złotych, a wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t w wysokości 478 złotych. Biorąc pod uwagę fakt, że pojazd zobowiązanych nie przekracza masy całkowitej 3,5 t, należy przyjąć, że w kwestionowanej decyzji prawidłowo określono koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Równocześnie SKO w W. podniosło, że dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] o nr. rej. [...], wydana w dniu [...] lutego 2014 r. około godziny 20:07, znajduje się w aktach sprawy organu I instancji. Z dokumentacji sprawy wynika, że holownik przyjął zgłoszenie dotyczące przedmiotowego pojazdu. Z kolei ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a zwłaszcza ze stanowiska Straży Miejskiej wynika, że od holowania odstąpiono około godziny 20:15. W ocenie organu odwoławczego dyspozycja usunięcia pojazdu [...] o nr. rej. [...] została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co koresponduje ze zgromadzonym materiałem zdjęciowym. Jednocześnie z raportu drogowego wynika, że podjęcie interwencji nastąpiło o godzinie 20:07, a zakończyło się o 20:18. Zdaniem SKO w W. organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy pod kątem zasadności obciążenia strony kosztami za wydanie dyspozycji odholowania pojazdu, czyniąc w tym zakresie zadość art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Koszty w zakresie niniejszego postępowania w świetle zarówno Prawa o ruchu drogowym, jak i uchwały Rady [...] W., nie odnoszą się do wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych w konkretnej sprawie, lecz zostały w przedmiotowej uchwale doprecyzowane stałą stawką, zaś konieczność ich poniesienia uzależniona jest jedynie od powstania kosztów w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie powstałe koszty zostały uwidocznione w załączniku do faktury VAT (w pozycji nr 312 wskazany jest koszt interwencji związany z usunięciem pojazdu [...] o nr. rej. [...], tj. kwota 40,90 złotych). Integralną częścią zbiorczej faktury VAT jest bowiem załącznik wskazujący na poszczególne elementy składające się na całość należności. Na zakończenie swoich rozważań organ II instancji wskazał, że gdyby zobowiązana dochowała należytej staranności i nie popełniła wykroczenia, nie spotkałaby jej dolegliwość w postaci poniesienia kosztów za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu. Podkreślił ponownie, że dla decyzji w przedmiocie obciążenia strony kosztami za usunięcie pojazdu nie ma znaczenia fakt, że pojazd nie został odholowany. Pomimo braku usunięcia pojazdu doszło bowiem do powstania kosztów związanych z jego usunięciem, gdyż holownik został zadysponowany, co wynika bezpośrednio z dokumentów zgromadzonych w sprawie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli R. F. i K. F., domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania administracyjnego, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepojęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ administracji publicznej całego materiału dowodowego, skutkiem czego okoliczności faktycznie nie zostały wyjaśnione w sposób zupełny - art. 8 k.p.a. polegające na pogwałceniu zasady, wedle której organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, polegające na wydaniu decyzji na podstawie dokumentów niewyjaśniających w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy, - art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, skutkujące brakiem możliwości wypowiedzenia się stron przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 189g § 1 k.p.a. przez uznanie, że norma ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy zachodzą okoliczności do jej zastosowania, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem prawa, - art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji obciążającej właściciela pojazdu oraz jego użytkownika kosztami związanymi z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, podczas gdy nie wykazano by wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie rzeczywistych kosztów. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. Podnieśli, że organ nie zbadał w sposób dostateczny okoliczności czy dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu wygenerowała w rzeczywistości jakikolwiek koszt. W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy można bowiem wywnioskować, że pomiędzy odwołaniem dyspozycji usunięcia pojazdu a momentem włączenia przełącznika przez kierowcę holownika upłynęła jedna minuta. Trudno więc wyobrazić sobie, aby w tak krótkim czasie doszło do powstania kosztów związanych z usunięciem pojazdu. Ponadto skarżący stwierdzili, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążenia właściciela pojazdu jakimikolwiek kosztami. Obowiązek ten powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu – następnie cofniętej – spowodowało postanie kosztów. Równocześnie wskazali, że zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. W niniejszej sprawie od dnia zdarzenia, a więc od [...] lutego 2014 r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji minęło zaś 5 lat i prawie 3 miesiące, wobec czego wystąpiło przedawnienie ukarania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na gruncie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na kwotę 478 złotych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie Prezydenta [...] W. wydane zostało w oparciu o art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) oraz o załącznik nr 2 do uchwały Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2014 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. 13514). Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] lutego 2014 r. pojazd marki [...] nr rej. [...] został pozostawiony w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W związku z tym wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...]. Dyspozycja ta została następnie cofnięta, lecz wywołała koszty, co potwierdzają dołączone do akt administracyjnych dokumenty. W załączniku do faktury korygującej VAT nr [...] w pozycji nr [...] wskazany jest koszt interwencji związany z usunięciem pojazdu [...] o nr. rej. [...] - kwota 40,90 złotych. W konsekwencji Prezydent [...] W. decyzją z [...] kwietnia 2019 r. ustalił wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu na kwotę 478 złotych. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W tym miejscu należy zauważyć, że na gruncie art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (pkt 1 omawianego przepisu), a także w sytuacji pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (pkt 5). Ponadto zgodnie z ust. 2a tego przepisu, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 - 2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Ponadto zgodnie z ust. 10h przedmiotowego przepisu koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 10j). Analizując wskazane przepisy przyjąć należy, że przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty nie pozwalają one na jakąkolwiek uznaniowość, w tym na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia bądź zależnie od tego na jakim etapie usuwania właściciel powrócił do pojazdu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżąca w dniu [...] lutego 2014 r. zaparkowała pojazd marki [...] nr rej. [...] przy ulicy [...] w W. w miejscu obowiązywania znaku B-36 z tabliczką T-24, a więc pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z kolei z dokumentacji dołączonej do akt administracyjnych wynika, że podjęto czynności zmierzające do fizycznego usunięcia pojazdu. Zgłoszenie holowania przyjęto bowiem o godzinie 20:08, zaś o 20:14 miało miejsce włączenia przełącznika "realizacja zlecenia". Z kolei na dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] widnieje adnotacja, że odstąpiono od usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym, dnia [...] lutego 2014 r. o godzinie 20:15. Ze szczegółowego raportu drogowego wynika, że firma holownicza przejęła zgłoszenie i skierowała do jego realizacji pojazd holowniczy Ford Transit o numerze rej. [...], który do czasu odwołania dyspozycji, co nastąpiło ok. 20:18, przejechał 2,14 km. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, że w odniesieniu do przepisów Prawa o ruchu drogowym, brak jest podstaw by przyjąć, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji na gruncie art. 130a ust. 2a tej ustawy. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych kosztów. Do obciążenia kosztami może zatem dojść wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1 - 2 art. 130a Prawa o ruchu drogowym, 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie, 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Z dokumentacji załączonej do akt administracyjnych wprost wynika, że w przedmiotowej sprawie wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie jej cofnięcie, spowodowało wygenerowanie kosztów w kwocie 40,90 złotych, zgodnie z fakturą wystawioną przez firmę holującą. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zobowiązanie nałożone w niniejszej sprawie na skarżących jest rodzajem rekompensaty z tytułu podjęcia działań zmierzających do usunięcia pojazdu niewłaściwie zaparkowanego, która nosi pewne cechy odpowiedzialności administracyjnej. Tak jak odpowiedzialność administracyjna, ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy kierującego lub właściciela pojazdu. Właściciela pojazdu obciąża się bowiem kosztami, o których mowa w art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym, niezależnie od tego jaka była rzeczywista wysokość tych kosztów i bez względu na okoliczności, którymi kierowała się naruszająca prawo osoba pozostawiając pojazd w miejscu niedozwolonym. Nie jest zatem dopuszczalne "miarkowanie" wysokości tych kosztów. Zostały one ściśle określone w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 i 6a Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 63/18, LEX nr 2769218). W przedmiotowej sprawie jest to uchwała Rady [...] W. z [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Zgodnie z załącznikiem nr 2 powyższej uchwały wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 478 złotych. Taką też opłatę nałożono na skarżących. Odpowiadając na zarzut przedawnienia ukarania na podstawie art. 189g § 1 k.p.a., należy wskazać, że nie mógł on odnieść skutku w niniejszym przypadku. Przepis ten dotyczy bowiem nakładania administracyjnych kar pieniężnych, przez które, zgodnie z art. 189b k.p.a., rozumie się określone w ustawie sankcje o charakterze pieniężnym, nakładane przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu nie są zaś administracyjną karą pieniężną (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 19/20, LEX nr 3040724). Uwzględniając całość okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa słusznie uznając, że w przedmiotowym stanie faktycznym skarżący obowiązani są do uiszczenia kosztów na postawie art. 130a ust. 2a Prawa o ruchu drogowym. Stąd też wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.