VII SA/Wa 2272/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych skargę oddala. VII SA/Wa 2272/06 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2006r. nr [...], wydanym na podstawie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 z późn.zm.) w związku z art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2002 r., nr 106, poz. 1126 z późn.zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. S. o "zatrzymanie procedury egzekucyjnej" – odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] stycznia 2002r. na A. S. został nałożony obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, o wymiarach 8,00 x 3,50m, położonego na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w W.. Wobec nie wykonania tego obowiązku, dnia 19 stycznia 2004r. do skarżącego zostało wysłane upomnienie. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż w dniu [...] stycznia 2006r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie nr [...] znak: [...] nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Ciążący na skarżącym obowiązek jest wymagalny i nie został przez niego wykonany. Organ I instancji dodał także, iż A. S. złożył w dniu [...] sierpnia 2006r. wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, powołując się na fakt przystąpienia do rozbiórki. Zdaniem organu, przepis art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych przez organ wyższego stopnia w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a w treści wniosku skarżącego brak jest dowodów wskazujących na jego wyjątkową sytuację, która mogłaby ewentualnie utrudniać bądź uniemożliwiać kontynuowanie prac rozbiórkowych. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył A. S.. Wnosił w nim o zalegalizowanie przedmiotowego budynku, motywując to częściową rozbiórką oraz ustawowo dozwoloną powierzchnią takiego budynku (ok. 22m² ). Skarżący domagał się pozytywnego rozpatrzenia zażalenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. znak: [...], wydanym w trybie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwany dalej K.p.a.) – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż przystąpienie A. S. do częściowej rozbiórki budynku gospodarczego położonego na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w W., nie jest wystarczającą przesłanką do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zdaniem organu II instancji art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bazuje na zasadzie uznania administracyjnego tzn. hipoteza tej normy pozwala na pewien luz interpretacyjny. W ocenie organu, fakt przystąpienia do rozbiórki, na który powoływał się A. S. we wniosku nie jest szczególnym przypadkiem uzasadniającym wstrzymanie prowadzenia czynności egzekucyjnych, a ponadto skarżący nie wskazał innych okoliczności, które uniemożliwiają mu dalsze prowadzenie prac rozbiórkowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł na powyższe postanowienie A. S. domagając się uchylenia kwestionowanego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciom obrazę przepisów art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a pojęcie "szczególnie uzasadnione przypadki" uznał za kryterium ocenne i z tego względu nieostre. A. S. nie zgodził się również z interpretacją przepisów art. 7 K.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 45, poz. 243). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu. Tego rodzaju wady i uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Przepis art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 z późn.zm.) umożliwia organowi sprawującemu nadzór nad egzekucją administracyjną w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymanie na czas określony czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ nadzorowany. Z treści pisma skarżącego wynika, iż wystąpił on w dniu [...] sierpnia 2006 r. z wnioskiem o wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w W., powołując się na fakt przystąpienia do rozbiórki spornego budynku. Należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i organu I instancji, iż przystąpienie do rozbiórki przedmiotowego budynku nie stanowi szczególnego przypadku, który uzasadniałby wstrzymanie prowadzenia czynności egzekucyjnych. Z istoty przepisu art. 23 § 6 cytowanej ustawy wynika, iż organ może, ale nie musi wstrzymać czynności egzekucyjnych. Organowi przysługuje prawo wyboru rozstrzygnięcia o określonej treści (zob. wyroku WSA z dnia 27 kwietnia 2005 r. III SA/Wa 2432/04) tak więc wstrzymanie czynności egzekucyjnych to prawo, a nie obowiązek organu. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze, należy stwierdzić, iż wskazana przez skarżącego przesłanka do wstrzymania prowadzenia czynności egzekucyjnych, tj. doprowadzenie spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez jego częściową rozbiórkę, nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku o którym mowa w art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak zatem prawidłowo wskazał organ odwoławczy, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w cytowanym artykule, mogąca skutkować wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego. Organy prawidłowo przyjęły, iż wskazane przez skarżącego okoliczności nie mają charakteru "szczególnie uzasadnionych przypadków", gdyż za takie mogą być uznane tylko takie sytuacje, spowodowane określonymi czynnikami na których wystąpienie skarżący nie miałby wpływu, niezależnych od sposobu jego postępowania, mających charakter losowy (zob. wyroku WSA z dnia 27 kwietnia 2005 r. III SA/Wa 2432/04). Ponadto przedstawione przez skarżącego argumenty, iż ustąpiły negatywne przesłanki, które uniemożliwiały zalegalizowanie przedmiotowego obiektu, czyniąc tym samym dalsze postępowanie egzekucyjne bezprzedmiotowym należy również uznać za chybione. W ocenie Sądu, zarzuty te odnoszą się do decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, która nie mogła podlegać badaniu przez organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną. Należy wyjaśnić, iż nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez organ egzekucyjny w ramach postępowania egzekucyjnego wątpliwości dotyczących istnienia, rodzaju i zakresu egzekwowanego obowiązku, nawet jeżeli organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest uprawiony na podstawie odrębnych przepisów do podejmowania stosownych rozstrzygnięć. Rozstrzygnięcia dotyczące tych kwestii są podejmowane we właściwym trybie i nie stanowią części postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 1995 r. III SA 1101/94). Należy w tym miejscu nadmienić, iż decyzja nakazująca skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 4717/03 oddalił skargę A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. nr [...]. Opisane powyżej zarzuty przeciwko decyzji rozbiórkowej, skarżący powinien był podnieść w postępowaniu dotyczącym tej decyzji, nie zaś na etapie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, A. S. w treści swojej obszernej skargi ograniczył się jedynie do własnej subiektywnej oceny stanu faktycznego, co w żaden sposób nie może podważyć legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, organy obu instancji odmawiając wstrzymania czynności egzekucyjnych nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a zatem w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.