VII SA/Wa 2272/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi O. S.A. Oddział w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odmówić K. B. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. K. B. wraz ze skargą kasacyjną od wyroku wydanego w dniu 20 lutego 2014 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą pozostaje żona oraz syn, niezdolny do samodzielnej egzystencji. K. B. posiada mieszkanie o powierzchni 49 m2. Wnioskodawca oświadczył, iż od dwunastu lat pozostaje bez stałego zatrudnienia, aktualnie nie uzyskuje żadnych dochodów. K. B. wraz z rodziną utrzymują się z emerytury żony wnioskodawcy, renty syna oraz dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 3726 zł brutto miesięcznie. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 ustawy). Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. Biorąc pod uwagę sytuację finansową K. B. uznano, że nie uzasadnia ona przychylenia się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 15 maja 2014 r., nadesłanym w uzupełnieniu złożonego wniosku, K. B. do stałych wydatków miesięcznych zaliczył: czynsz za mieszkanie – 409 zł, opłaty za energię elektryczną – 120 zł, za gaz – 79 zł, za telewizję kablową – 36 zł, za telefony – 80 zł, za internet – 50 zł, abonament RTV – 17 zł, ubezpieczenie na życie – 81 zł, ubezpieczenie samochodu – 117 zł (łącznie 989 zł). Wskazał też, że spłaca kredyt za telewizor i pralkę (119 zł) oraz pożyczkę w kasie zapomogowo - pożyczkowej (200 zł). Z nadesłanych przez wnioskodawcę dokumentów wynika, że K. B. wraz z żoną i synem utrzymują się z emerytury żony w wysokości 2206 zł netto, renty syna w wysokości 728 zł netto oraz dodatku pielęgnacyjnego w kwocie 207 zł. Jednocześnie należy podkreślić, iż K. B. zobowiązany jest jedynie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Okoliczności te pozwalają na stwierdzenie, że poniesienie kosztów w niniejszej sprawie z uzyskiwanych dochodów rodziny (powyżej 3000 zł netto) nie pozbawi wnioskodawcy i jego rodziny możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym), a tylko wówczas jest możliwe przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).