VII SA/Wa 2275/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R., M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia : odrzucić skargę B.R. i M.R. W dniu 22 listopada 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B.R. i M.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]. Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2010 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500,00 złotych jednocześnie pouczając, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia. Ponadto, wezwano skarżących do nadesłania 10 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Powyższe braki należało usunąć w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisów ww. zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymali ww. wezwanie w dniu 7 grudnia 2010 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 14 grudnia 2010 r. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy od skarżących do dnia 7 lutego 2011 r. Skarżący nie nadesłali także 10 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie dopełnili czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.