VII SA/Wa 2276/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2276/13 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 59 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. P., reprezentowanego przez radcę prawnego R. R., o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia Starosty [...] z dnia [...]czerwca 2013 r. sygn. akt [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu, kosztów przechowywania oraz kosztów związanych z usunięciem pojazdu z drogi, a także odmowy zwrotu koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru, wynagrodzenia za dozór pojazdów - odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...]czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, ze wnioskiem z dnia 1 lipca 2013 r. radca prawny R. R., reprezentujący Z.P., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej [...] w wysokości 2.190 zł; kosztów przechowywania pojazdów marki [...] nr rej. [...] i [...] nr rej [...] w wysokości 16.625 zł oraz kosztów związanych z usunięciem pojazdu z drogi w kwocie 1.320 zł, a także odmowy zwrotu koniecznych wydatków związanych wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór ww. pojazdów w okresach wskazanych w sentencji postanowienia. Wniosek ten został nadany na poczcie w dacie 5 lipca 2013 r., a do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął w dniu 8 lipca 2013 r. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że w ustawowym terminie sporządził zażalenie z datą 27 czerwca 2013 r., jednak nie wysłał go w tym terminie, gdyż w dniu 26 czerwca 2013 r. uczestniczył w rozprawie w Sądzie Rejonowym w [...], na którą wyjechał o godzinie 6.00, a kolejnego dnia tj. 27 czerwca 2013 r. uczestniczył w rozprawie w Sądzie Rejonowym w [...], na którą wyjechał o godz. 7.00. Te przyczyny spowodowały obiektywną niemożność dopilnowania wysłania zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dalszej części uzasadnienia wskazało, że terminy w postępowaniu administracyjnym są terminami zawitymi. Ich niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe, w szczególności utratę prawa do wniesienia określonego środka prawnego, np. zażalenia. Terminy te mogą być przywracane, ale tylko po spełnieniu określonych wymogów procesowych. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., aby mogło nastąpić przywrócenie uchybionego terminu muszą być spełnione łącznie cztery następujące przesłanki: 1) zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu, 2) wniosek (prośba) zostanie wniesiony w stosownym terminie, czyli w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy przy uchybieniu terminu, 4) wraz ze złożeniem wniosku dokona czynności, dla której określony był naruszony termin. Kolegium uznało, iż niewątpliwie spełnione zostały przesłanki wymienione w pkt 1 i 4. Pełnomocnik złożył bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dopełniła również obowiązku dokonania czynności, z którą wiązało się naruszenie terminu, bowiem do wniosku załączone zostało zażalenie opatrzone datą 27 czerwca 2013 r. Zdaniem Kolegium nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, wymienione w pkt 2 i 3. Kryterium braku winy (pkt 3), jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu administracyjnym. Przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, jeżeli doszło do choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można więc mówić tylko wówczas, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy dołożeniu najwyższej staranności. Istotne jest przy tym, że w przypadku reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika wymóg staranności działania oceniany jest bardziej rygorystycznie. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że na podstawie udzielonego pełnomocnictwa z dnia 9 lutego 2013 r. radca prawny R. R. reprezentuje Z. P. w postępowaniu prowadzonym przez Starostę [...] w przedmiocie dochodzenia zwrotu wydatków i należnego wynagrodzenia z tytułu usunięcia i przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdów, o których mowa w ww. postanowieniu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 21 czerwca 2013 r. Postanowienie zawierało stosowne pouczenie co do przysługującego zażalenia oraz terminu i trybu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Skoro zatem doręczenie postanowienia nastąpiło w dacie 21 czerwca 2013 r., to termin na złożenie odwołania upłynął 28 czerwca 2013 r. Tymczasem pełnomocnik uzasadniając uchybienie terminu powołuje się na okoliczności, które miały miejsce 26 i 27 czerwca 2013 r., nie wskazuje zaś na żadne przeszkody uniemożliwiające mu dopełnienie czynności w dacie 28 czerwca 2013 r. Ponadto w ocenie Kolegium udział w rozprawach sądowych, odbywających się w dacie, w której upływa termin na dokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym, nie uzasadnia przywrócenia terminu. Zażalenie, które - jak wyjaśnił pełnomocnik - zostało już przygotowane, mogło zostać nadane na poczcie po zakończeniu rozprawy w miejscowości, w której odbywała się rozprawa. Większość placówek pocztowych w centrum [...] pracuje do godziny 20.00, a niektóre np. Urząd Pocztowy [...] na ul. [...] czynne są całodobowo (dane uzyskane ze strony internetowej www[...].pl). Nie została również spełniona przesłanka, dotycząca konieczności zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie bowiem z art.58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie wskazana przez pełnomocnika przyczyna uchybienia terminy ustała w dniu 27 czerwca 2013 r. Zatem 7- dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 4 lipca 2013 r. Wniosek został nadany na poczcie w dniu 5 lipca 2013 r. Kolegium więc uznało, iż doszło do przekroczenia 7 - dniowego terminu określonego w przepisie art. 58 § 2 k.p.a. W związku z powyższym odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie wniósł Z. P. reprezentowany przez radcę prawnego R. R. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 2 k.p.a. w wyniku uznania, że przewidziany w tym, przepisie termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu należy liczyć od daty ustania przeszkody w sytuacji, gdy owa datę Kolegium ustaliło przez upływem terminu do złożenia środka odwoławczego od postanowienia Starosty [...] z [...] czerwca 2013 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie pomimo pewnych uchybień odpowiada prawu. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., mocą którego organ odmówił Z. P., przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 21 czerwca 2013 r. zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 28 czerwca 2013 r. Stosownie bowiem do art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie do jego wniesienia pełnomocnik wniósł w dniu zostało 5 lipca 2013 r. Zaznaczyć należy, że strona prawidłowo została pouczona przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r. o trybie i terminie do wniesienia zażalenia. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). W pierwszej kolejności należało zatem zbadać zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Organ uznał, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie został zachowany, bowiem pełnomocnik we wniosku usprawiedliwiał niezachowanie terminu okolicznościami mającymi miejsce w dniach: 26 i 27 czerwca 2013 r. Zatem prośbę o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia należało wnieść najpóźniej w dniu 4 lipca 2013 r. podczas gdy wniesiono ją (za pośrednictwem poczty) w dniu 5 lipca 2013 r. W ocenie Sądu, termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie może być liczony od dnia 28 czerwca 2013 r. bowiem w tym dniu upływał termin do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. Pomimo tego uchybienia zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, bowiem okoliczności, na które powołała się strona nie uzasadniałaby uwzględnienia wniosku. Z cytowanego wyżej art. 58 § 1 k.p.a. wynika, że uchybiony termin należy przywrócić m.in., gdy wnioskodawca uprawdopodobni we wniosku, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. Spełnienie tej przesłanki polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślenia również wymaga, że ustawodawca w art. 58 § 1 k.p.a. nie uzależnił prawa do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Powyższe oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość jego przywrócenia. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (rozumianej jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania. Strona (pełnomocnik skarżącego) uzasadniała zaniechanie złożenia zażalenia w ustawowym terminie uczestnictwem w rozprawach sądowych w dwóch dniach 26 i 27 czerwca 2013 r. Jak sam przyznał pełnomocnik skarżącego, zażalenie sporządził w ustawowym terminie, tj. w dniu w dniu 27 czerwca 2013 r. i tylko z powodu uczestnictwa w rozprawach sądowych nie wysłał go w tym terminie. Świadczy to, zdaniem Sądu, o błędnym uznaniu daty upływu terminu, uznaniu że termin na wniesienie zażalenia upływa w dniu 27 czerwca 2013 r. Powyższe wskazuje na brak należytej staranności, co wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Strona miała jeszcze jeden dzień (28 czerwca 2013r.) na złożenie zażalenia. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano żadnych okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu w dniu 28 czerwca 2013 r. Dopiero w skardze wskazano, że pełnomocnik również w dniu 28 czerwca 2013 r. nie przebywał w swojej kancelarii. Należy podzielić stanowisko organu, że udział w rozprawach sądowych, odbywających się w dacie, w której upływa termin na dokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym, nie uzasadnia przywrócenia terminu. Pełnomocnik tak powinien zorganizować pracę swojej kancelarii, aby możliwe było dochowanie przez niego terminów procesowych. W świetle powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 p.p.s.a.