VII SA/Wa 2280/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania H. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia, H. W., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi N., gm. N., – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. H. W. w dniu 12 sierpnia 2009 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi N., gm. N. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie do dnia 4 września 2009 r., poprzez: 1) uzupełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (poprawne oznaczenie dokumentu, z którego wypływa to prawo); 2) wrysowanie linii ogrodzenia; 3) doprowadzenie projektu ogrodzenia do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 27 sierpnia 2009 r. H. W. złożył w Wydziale Architektury Starostwa pismo, w którym wskazał, iż uzupełnił braki wymienione w punktach 1 i 2 postanowienia z dnia 18 sierpnia 2009 r. oraz stwierdził, że na jego 3 punkt nie wyraża zgody. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] r. wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia uzasadniając swoją decyzję brakiem zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr ew. [...] jest oznaczona symbolem KD (dojazdy, ciągi pieszo-jezdne). Ponadto stwierdził, iż: "nie można odgradzać działki [...] (86 KUD -droga projektowana) od działki [...] (KD), bo zgodnie z w/w miejscowym planem obie działki stanowią jeden pas drogowy". Po rozpatrzeniu odwołania H. W. od w/w decyzji, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. W jej uzasadnieniu organ przywołał treść art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz wskazał, iż działka oznaczona nr ew. [...], na której inwestor planuje wybudowanie ogrodzenia, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi N., przyjętym uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., została oznaczona symbolem KD (dojazdy, ciągi pieszo-jezdne). Działka ta graniczy bezpośrednio z działką nr ew. [...] przeznaczoną w planie pod drogę lokalną (86 KUD). Zgodnie z § 32 w/w planu "w liniach rozgraniczających dróg, plan ustala zakaz realizacji obiektów nie związanych z drogą, z urządzeniami infrastruktury technicznej (w tym ponadlokalnej i lokalnej), z komunikacją pieszą lub rowerową z zielenią izolacyjną z wyjątkiem obiektów niezbędnych na czas budowy". Również w § 29 dotyczącym zasad sytuowania ogrodzeń, plan wyklucza lokalizację ogrodzeń na terenie położonym pomiędzy liniami rozgraniczającymi dróg, ulic oraz dojazdów. Z uwagi na to, iż wykonywanie robot budowlanych objętych zgłoszeniem H. W. narusza ustalenia w/w planu zagospodarowania przestrzennego wsi N., Wojewoda [...] nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. wnoszącej sprzeciw. Ustosunkowując się do poruszonej w odwołaniu sprawy braku zgody Gminy na wykup działki odwołującego się, organ II instancji stwierdził, iż okoliczność ta nie może być uwzględniona w prowadzonym postępowaniu przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. złożył H. W. wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając skargę wskazał, że rozpatrując jego zgłoszenie organy administracji wzięły pod uwagę tylko założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wzięły natomiast pod uwagę innych okoliczności występujących w sprawie tj. tego, iż art. 30 ust.1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony drogi, ulic, placów i innych miejsc publicznych o wysokości powyżej 2,20 m. Jego ogrodzenie zaś ma mieć wysokość 1,60 m i nie jest trwale związane z gruntem. Ponadto zauważył, iż organy nie wzięły pod uwagę, iż plan uchwalony został w 2004 r. i od tego czasu minęło już pięć lat. Jednocześnie podniósł, iż kilkakrotnie zwracał się do Urzędu Gminy w N. o wykup lub zamianę działki nr [...], jednakże Gmina nie jest zainteresowana jej zakupem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...], Sąd zważył, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. W niniejszej sprawie H. W. w dniu 12 sierpnia 2009 r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi N., gm. N. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie do dnia 4 września 2009 r., poprzez: 1) uzupełnienie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (poprawne oznaczenie dokumentu, z którego wypływa to prawo); 2) wrysowanie linii ogrodzenia; 3) doprowadzenie projektu ogrodzenia do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 27 sierpnia 2009 r. H. W. złożył w Wydziale Architektury Starostwa pismo, w którym wskazał, iż uzupełnił braki wymienione w punktach 1 i 2 postanowienia z dnia 18 sierpnia 2009 r. oraz stwierdził, że na jego 3 punkt nie wyraża zgody. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] r. wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia uzasadniając swoją decyzję brakiem zgodności projektu inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. Podkreślić trzeba, iż ustawa Prawo budowlane zawiera zasadę, wyrażoną w art. 28, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29 – 31 ustawy, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zamiar wykonywania robót budowlanych - nie wymagających pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia - podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej z punktu widzenia zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlanego i sprowadza się albo do wyrażenia domniemanej zgody na ich prowadzenie (w przypadku niewniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia), albo wniesienia takiego sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 6 w/w ustawy). W niniejszej sprawie materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił m. in. przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Zauważyć należy, że przywołany przepis jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i określa sytuacje, w których właściwy w sprawie zgłoszenia organ administracji architektoniczno - budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu lub robót budowlanych. Zawiera więc przesłanki obligatoryjnego wydania przez organ decyzji zgłaszającej sprzeciw. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż działka oznaczona nr ew. [...], na której H. W. planował wybudowanie ogrodzenia objętego zgłoszeniem z dnia 12 sierpnia 2009 r., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi N., przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., została oznaczona symbolem KD (dojazdy, ciągi pieszo-jezdne). Działka ta graniczy bezpośrednio z działką nr ew. [...] przeznaczoną w w/w planie pod drogę lokalną (86 KUD). Zgodnie z § 32 w/w planu "w liniach rozgraniczających dróg, plan ustala zakaz realizacji obiektów nie związanych z drogą, z urządzeniami infrastruktury technicznej (w tym ponadlokalnej i lokalnej), z komunikacją pieszą lub rowerową z zielenią izolacyjną z wyjątkiem obiektów niezbędnych na czas budowy". Również w § 29 dotyczącym zasad sytuowania ogrodzeń, plan wyklucza lokalizację ogrodzeń na terenie położonym pomiędzy liniami rozgraniczającymi dróg, ulic oraz dojazdów. Treść przywołanych zapisów planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie pozostawia wątpliwości, że w granicach terenu objętego planem nie są dopuszczalne inwestycje w liniach rozgraniczających dróg. Wyjątkowo plan dopuszcza realizację inwestycji, które są związane z drogą, z urządzeniami infrastruktury technicznej (w tym ponadlokalnej i lokalnej), z komunikacją pieszą lub rowerową z zielenią izolacyjną oraz obiekty niezbędne na czas budowy. Zauważyć należy, iż planowana przez H. W. inwestycja miała zostać zrealizowana w linii rozgraniczającej drogi i nie miała być ona związana z urządzeniami infrastruktury technicznej (w tym ponadlokalnej i lokalnej), z komunikacją pieszą lub rowerową z zielenią izolacyjną. Nie jest ona również obiektem niezbędnym na czas budowy tych urządzeń. W tym miejscu podkreślić należy, iż stwierdzenie niezgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z postanowieniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, obligowało organ do zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania prac budowlanych, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ administracji architektoniczno - budowlanej w tym zakresie nie miał żadnych możliwości modyfikacji swojego stanowiska. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że organy orzekające w niniejszej sprawie miały podstawę do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż realizacja inwestycji objętej zgłoszeniem H. W. – wybudowanie ogrodzenia w liniach rozgraniczających dróg - narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego wsi N., przyjętego uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. tj. § 32 i § 29 tego planu. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż organy administracji orzekając w sprawie wzięły pod uwagę tylko założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i na obszarze działania organu, który go ustanowił, stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej (art. 87 ust. 2 konstytucji RP.). Ustalenia planu miejscowego kształtują zaś - jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).