VII SA/Wa 2280/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. T. K. ("skarżący"), pismem z dnia 14 października 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...]. W związku z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: wskazanie numeru PESEL skarżącego, nadesłanie 2 odpisów skargi z dnia 14 października 2021 r. poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwania została doręczona w dniu 30 listopada 2021 r. (k.16). Pismem z 3 grudnia 2021 r. skarżący oświadczył o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, które powinny spełniać pisma w postępowaniu sądowym określone zostały art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 3 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć odpowiednią liczbę odpisów wraz z załącznikami, dla doręczenia ich pozostałym stronom. W konsekwencji w sprawie został zastosowany art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru został określony przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od skargi będący opłatą sądową – zgodnie z art. 219 p.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwania została doręczona w dniu 30 listopada 2021 r. (k.16), zatem termin 7 dni na dokonanie ww. czynności procesowych upłynął w dniu 7 grudnia 2021 r. Skarżący nie uzupełnił powyższych braków. W związku z tym Sąd uznał, że nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji jej rozpoznanie jest niemożliwe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.