VII SA/Wa 2281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010r., znak: [...]. W skardze z 26 października 2010 r. skarżąca M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r., znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. R. – [...] w [...] pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi, drogą wewnętrzną i miejscami postojowymi na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w obr. [...], przy ul. [...] w [...], przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...] na M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżąca Spółką wskazała, że budowa budynku objętego przedmiotową decyzją jest w istocie rzeczy zakończona oraz, że wstrzymanie budowy uniemożliwi realizację zawartych z wykonawcami umów i tym samym spowoduje konieczność zapłaty kar umownych. Ponadto skarżąca Spółka wskazała, iż niewykonanie budynku w terminie spowoduje odpowiedzialność odszkodowawczą inwestora wobec nabywców lokali, z którymi zostały zawarte stosowne umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej .p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zatem, skarżona decyzja, o której wstrzymanie skarżąca Spółka wnosi, wydana została w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Istotą tej decyzji było więc ustalenie, czy będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu nadzwyczajnym inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym, czy też nie. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Z tego też powodu Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd zauważa, że ryzyko wystąpienia strat materialnych, może ewentualnie powstać, w wyniku działań podjętych przez organy nadzoru budowlanego, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie bezpośrednio w następstwie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.