VII SA/Wa 2281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Przedmiotem skargi [...] Spółki z o.o. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. znak: [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. znak: [...]. Decyzja ta została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, na wniosek A. S. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), uchylił ww. decyzję Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. Nr [...] i orzekając co do istoty stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. Nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. R. – [...] w [...] pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego o powierzchni sprzedaży 137,20 m² wraz z instalacjami wewnętrznymi, drogą wewnętrzną i miejscami postojowymi, na terenie działek nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta została przeniesiona następnie na [...] Sp. o.o. w [...]. Pismem z 28 października 2009 r., uzupełnionym pismem z 13 listopada 2009 r., A. S. - zamieszkały przy ul. [...] w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności ww. aktu administracyjnego. Wskazał, że kwestionowane pozwolenie na budowę jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla inwestycji objętej tym pozwoleniem. Podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy przewiduje trzykondygnacyjny budynek, natomiast budowany obiekt ma już trzy kondygnacje i jest budowana czwarta kondygnacja – wysokie poddasze użytkowe z oknami i balkonem. Podniósł również, że wysokość budynku została ograniczona w decyzji o warunkach zabudowy do wysokości sąsiedniego budynku przy ul. [...], natomiast wysokość czwartej kondygnacji zdecydowanie ten budynek przewyższa. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku A. S., w dniu [...] maja 2010 r. wydał decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z Nr [...] z [...] listopada 2008 r. z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż weryfikowana decyzja została wydana na bazie właściwej podstawy prawnej i nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazał też, że weryfikowana decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą i nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna. Po wskazaniu na powyższe (a tym samym wykluczeniu większości przesłanek wynikających z ww. art. 156), Wojewoda przeprowadził analizę mającą na celu wyjaśnienie, czy weryfikowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył w tym zakresie, że kwestionowane pozwolenie na budowę zostało poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] listopada 2007 r. zaznaczając jednocześnie, że na terenie objętym inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazał dalej, że decyzja o warunkach zabudowy określa ilość kondygnacji budynku na 3. Projekt budowlany przewiduje budowę budynku usługowo-mieszkalnego z przeznaczeniem parteru na lokale handlowe, I piętra na lokale biurowe, II piętra i poddasza na lokale mieszkalne. W myśl § 2 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poddasze z pomieszczeniami na pobyt ludzi uważa się za kondygnację. W świetle ww. przepisu budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania jest budynkiem 4-kondygancyjnym, przy jednoczesnym zachowaniu pozostałych parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy, tj. dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej związanej z geometrią dachu. W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, że pomimo zaprojektowania budynku o jedną kondygnację wyższego niż przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy z [...] listopada 2007 r., dostrzeżona w tym zakresie nieprawidłowość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Decyzja o warunkach zabudowy w pozostałym zakresie została bowiem przy projektowaniu inwestycji zachowania. A. S. i M. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podtrzymując stanowisko prezentowane we wniosku inicjującym to postępowanie. Postanowieniem z [...] lipca 2010 r. GINB na podstawie art. 134 k.p.a. i po rozpatrzeniu odwołania A. S., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania M. S. organ odwoławczy wydał w dniu [...] września 2010 r. decyzję, którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność weryfikowanego w tym postępowaniu aktu administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji podał, że z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2007 r. Nr [...] w sposób jednoznaczny wynika, iż przedmiotem inwestycji jest budowa trzykondygnacyjnego budynku usługowo – mieszkalnego. Dodatkowo z decyzji tej wynika sposób użytkowania poszczególnych kondygnacji, tj. parteru, I i II piętra. Zatem, z decyzji o warunkach zabudowy niewątpliwie wynika, iż określone w niej szczegółowe warunki i parametry odnoszą się do budynku trzykondygnacyjnego. Natomiast projekt budowlany zatwierdzony decyzją z [...] listopada 2008 r. dotyczy budynku czterokondygnacyjnego. Wskazana jednoznaczna rozbieżność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją udzielającą pozwolenia na budowę stanowi podstawę do stwierdzenia, że ww. decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (na podstawie którego organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy). Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że decyzja weryfikowana rażąco narusza również ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. GINB zauważył w tym zakresie, że ściana elewacji frontowej zwieńczona jest swoistą attyką, której dolna część usytuowana jest na wysokości ok. 12,90 m, natomiast górna jej część znajduje się na wysokości ok. 15 m. I dalej, organ wskazał, że wbrew treści rysunku nr 10 zawartego w projekcie, wysokość górnej krawędzi elewacji wschodniej (frontowej) przekracza o niemal ok. 2 m wysokość budynku przy ul. [...], przyjętej przez projektanta jako wysokość 11,09 m. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że wysokość określona przez projektanta 11,08 m odnosi się w istocie do górnej krawędzi elewacji północnej, która nie stanowi elewacji frontowej. Konkludując GINB stwierdził, iż weryfikowana decyzja została wydana z naruszeniem warunków zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornego przedsięwzięcia dotyczących liczby kondygnacji oraz wysokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji, a tym samym decyzja ta rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że organ orzekający o pozwoleniu na budowę jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i nie może od tych warunków odstąpić. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi, powołując się na orzecznictwo, skarżąca Spółka wskazała, że naruszenie prawa jest rażące, gdy jego skutków społeczno – gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. Podniosła, iż GINB w ogóle nie przeanalizował naruszenia prawa pod tym względem, a jest to podstawowy element procesu decyzyjnego w przedmiocie podejmowania rozstrzygnięcia o ewentualnym stwierdzeniu nieważności decyzji. Nadto, skarżąca Spółka podniosła, że nie jest tak, jak twierdzi GINB, iż w sprawie występuje jednoznaczne przekroczenie prawa. Wybudowany budynek jest w zasadzie tożsamy z budynkiem określonym w decyzji o warunkach zabudowy, a okoliczność ta powoduje, iż decyzja udzielająca pozwolenie na budowę w żadnym zakresie nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżąca zauważyła, że charakter zapisu w decyzji o warunkach zabudowy, który wskazuje na ilość kondygnacji oraz racje ekonomiczno – gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja o pozwoleniu na budowę w łącznym zestawieniu pozwalają na stwierdzenie, iż w świetle zasad praworządności nie nastąpiło naruszenie prawa w stopniu niepozwalającym na zaakceptowanie wytworzonego w ten sposób stanu faktycznego. Wzniesiony obiekt nie narusza w żaden sposób ładu przestrzennego określonego w decyzji o warunkach zabudowy, a co więcej jest dokładnie wpasowany w koncepcję powstającej przy ul. [...] w [...] zabudowy pierzejowej. Jego parametry techniczne, będąc co do zasady zgodne z decyzją o warunkach zabudowy powodują, iż nie narusza on prawnie chronionych interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w trybie nieważnościowym. Decyzją tą organ uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. Nr [...] i orzekając co do istoty stwierdził nieważności wymienionej decyzji Prezydenta Miasta [...]. Z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji wystąpił A. S., uznany przez organy za stronę postępowania. Tym samym organ wyższego stopnia (w stosunku do organu, który wydał kwestionowaną decyzję), miał obowiązek przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia, czy rzeczywiście istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Niniejsza sprawa sprowadzała się więc do oceny pod względem ważności ww. aktu administracyjnego Prezydenta Miasta [...], którym to zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego. Prowadzone postępowanie na wniosek A. S., będące samodzielnym postępowaniem administracyjnym (niezależnym od postępowania zwykłego zakończonego ww. decyzją z [...] listopada 2008 r.), ograniczone więc było przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a., a stanowiącymi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Zasadnicze znaczenie w sprawie dla dokonania powyższej oceny okazała się mieć jednak tylko jedna przesłanka, uregulowana w pkt 2 § 1 art. 156. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdzając nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...], uznał bowiem, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, przedmiot sporu w sprawie dotyczy ustalenia, czy prawidłowo stwierdzono nieważność decyzji z [...] listopada 2008 r. o pozwoleniu na budowę z uwagi na jej wydanie z naruszeniem prawa i to w stopniu kwalifikowanym. Przed odniesieniem się do powyższego warto wskazać na wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 28 listopada 1997 r. (sygn. akt III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101), w którym Sąd przyjął, iż dla dokonania oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa rozstrzygający jest stan prawa obowiązujący w dacie jej wydania oraz, że na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. Oznacza to, że organ orzekając w niniejszej sprawie -i prowadząc postępowanie wyjaśniające- obowiązany był uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2008 r. Obowiązany był również uwzględnić materiał dowodowy wówczas zgromadzony. Postępowanie to miało bowiem na celu dokonanie oceny pod względem ważności wskazanej decyzji, a w takim przypadku organ nie gromadzi odrębnych dowodów, lecz -w zasadzie- opiera się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. Nadto, należy zaznaczyć, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa należy mówić jedynie w razie oczywistego i bezspornego naruszenia prawa, a przy tym takiego, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex Nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. NSA zaznaczył także, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga więc zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest zaś wyraźnie wskazanie, który konkretnie przepis został naruszony. Kierując się powyższym i dokonując oceny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Sąd uznał, iż decyzja ta prawa nie narusza. GINB przeprowadził postępowanie w prawidłowym zakresie, z uwzględnieniem właściwego stanu prawnego i materiału dowodowego dla oceny ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r., a ocena jaką w konsekwencji organ ten dokonał jest prawidłowa w okolicznościach sprawy. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą zakwestionowania decyzji badanej w tym postępowaniu było stwierdzenie, iż decyzja ta w sposób rażący narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118). Organ odwoławczy uznał, iż weryfikowana decyzja nie zachowuje wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowego w sprawie przedsięwzięcia. Rozbieżność dotyczy liczby kondygnacji i wysokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji, a to uzasadnia zarzut rażącego naruszenia ww. przepisu Prawa budowlanego. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż stosownie do wskazanego przepisu art. .35 ust. 1 pkt 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zauważyć również trzeba, iż w myśl art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanego orzeczenia), projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane. Nadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., w brzmieniu z daty badanego pozwolenia na budowę), decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję pozwoleniu na budowę. Zatem, z przytoczonych unormowań wynika, iż organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązany jest sprawdzić projekt budowlany pod kątem zachowania wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Cytowane przepisy (w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) zobowiązują bowiem organ w sposób bezwzględny do podjęcia takiej czynności. Przy czym podkreślić trzeba, iż organ architektoniczno-budowlany nie może kwestionować decyzji o warunkach zabudowy, nie może też zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków w niej zawartych. Decyzja o warunkach zabudowy determinuje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, bowiem ta jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Pozwolenie na budowę nie może więc przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Weryfikowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Prezydenta Miasta [...] została poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy z [...] listopada 2011 r. Nr [...]. Decyzją tą ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - mieszkalnego o powierzchni sprzedaży ok. 200 m² na działce o nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. W pkt 1 tej decyzji określono liczbę kondygnacji, tj. wskazano, że przedmiotem inwestycji jest budowa trzykondygnacyjnego budynku usługowo – mieszkalnego oraz określono funkcje poszczególnych kondygnacji tego budynku, tj. wskazano, że: "Na parterze funkcja handlowa o powierzchni sprzedaży ok. 200 m², I piętro – pomieszczenia socjalne i biurowe, II piętro – 2 lokale mieszkalne. W granicach terenu przewidziano 2 miejsca postojowe". Z projektu budowlanego zatwierdzonego badaną decyzją wynika, że zaprojektowano budynek usługowo - mieszkalny czterokondygnacyjny, z przeznaczeniem parteru na lokale handlowe, piętra – na lokale biurowe, a II piętra i poddasza na lokale mieszkalne. W projekcie przewidziano na wyższych kondygnacjach lokale mieszkalne – w ilości 4, w tym 2 na poddaszu i na 2 na II piętrze. Powyższe wynika z opisu technicznego zawartego w projekcie, zestawienia pomieszczeń, a także z rysunków projektu. Dostrzegając powyższe stwierdzić więc trzeba za GINB, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. zatwierdziła projekt budowlany niezgodny z założeniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta w zakresie liczby kondygnacji w sposób ewidentny jest sprzeczna z decyzją z [...] listopada 2007 r. wydaną dla przedmiotowego w sprawie przedsięwzięcia. Decyzja o warunkach przewiduje budynek o 3 kondygnacjach, a nadto – określa funkcję każdej kondygnacji. Przewiduje m.in. dwa lokale mieszkalne w budynku, na II piętrze. Tymczasem w zatwierdzonym badaną decyzją projekcie przewidziano 4 kondygnacje. W myśl bowiem § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., w brzmieniu z daty weryfikowanego rozstrzygnięcia), przez kondygnację należy rozumieć także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Niewątpliwie w zatwierdzonym projekcie budowlanym tego typu poddasze przewidziano. Z zestawienia pomieszczeń w opisie technicznym do projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że na poddaszu budynku zaprojektowano dwa lokale mieszkalne o pow. 75,30 m² każde. W sumie w projektowanym budynku przewidziano cztery lokale mieszkalne, chociaż decyzja o warunkach określiła, iż tylko dwa pomieszczenia w budynku zlokalizowane na II piętrze mają mieć taką funkcję. Wskazana rozbieżność uzasadniała w ocenie Sądu podjęte przez GINB rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. Z opisanego powyżej stanu sprawy wynika bowiem, iż organ architektoniczno-budowlany nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a tym samym przepis ten w sposób rażący wydając kwestionowaną decyzję naruszył. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest jasny w swej treści i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten stanowi wyraźnie, iż organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku planu miejscowego). Naruszenie ww. art. 35 ust. 1 pkt 1, poprzez nie dopełnienie obowiązku z niego wynikającego (o czym świadczy rozbieżność pomiędzy zatwierdzonym projektem budowlanym a treścią decyzji o warunkach zabudowy), z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu, słusznie uznane zostało przez GINB za rażące naruszenie prawa, a więc skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, mogło być tylko w taki sposób ocenione. W tym miejscu Sąd zauważa, iż podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 858/05. W wyroku zapadłym w tej sprawie w dniu 4 lipca 2006 r. NSA przyjął, iż ujawnione odstępstwo pomiędzy decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę a decyzją warunkach zabudowy w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego poprzez dodanie jednej kondygnacji pozwala uznać, że w sposób istotny i oczywisty odstąpiono od wymogów rozstrzygnięcia w zakresie warunków zabudowy, a to wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył nadto, że organ administracji publicznej orzekający o pozwoleniu na budowę, jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i nie może od tych warunków odstąpić. Konkludując, Sąd podziela ocenę dokonaną w sprawie przez GINB i stwierdza, iż organ ten prawidłowo przyjął, że weryfikowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na to, iż jest ona niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy z [...] listopada 2007 r. w zakresie liczby kondygnacji projektowanego budynku. Nadto, Sąd stwierdza, iż GINB prawidłowo też przyjął, iż weryfikowana decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy także w zakresie innego parametru charakterystycznego w niej określonego, tj. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W decyzji z [...] listopada 2007 r. w pkt 2 przewidziano, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego obiektu od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku nie może przekroczyć wysokości gzymsu budynku usługowego przy ul. [...]". Wymóg ten nie został spełniony, choć projektant wskazał na jego zachowanie. Projektant odniósł jednak wysokość budynku przy ul. [...] (tj. budynku sąsiadującego z inwestycją, o którym mowa w warunkach zabudowy) do górnej krawędzi elewacji północnej projektowanego budynku, która nie stanowi elewacji frontowej, na co słusznie wskazał organ odwoławczy. GINB prawidłowo wskazał bowiem na to, iż zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Tym samym prawidłowo organ ten przyjął, że elewacją frontową spornego budynku jest elewacja wschodnia (a nie północna) oraz, że ściana elewacji wschodniej budynku jest wyższa o (co najmniej) ok. 2 m od budynku przy ul. [...], którego to górna krawędź elewacji frontowej miała (zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy) nie przekraczać. Budynek przy ul. [...] ma wysokość 11,09 m, natomiast górna krawędź ściany budynku od strony frontowej znajduje się na wysokości ok. 15 m. przy czym, ściana elewacji frontowej zakończona jest attyką, której dolna część znajduje się na wysokości ok. 12,90 m. Powyższa rozbieżność pomiędzy projektem budowlanym a warunkami ujętymi w decyzji o warunkach zabudowy przemawiała dodatkowo za trafnością zaskarżonego orzeczenia i wskazywała na to, iż weryfikowana decyzja nie tylko zapadła z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1, ale także cyt. powyżej art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Reasumując, Sąd za prawidłowe uznał zaskarżone orzeczenie GINB uchylające wadliwą decyzję Wojewody [...] i eliminujące z obrotu prawnego -w trybie nieważnościowym- decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. W ocenie Sądu, na tak dokonaną ocenę nie mają wpływu zarzuty podniesione w skardze, w tym zarzut dotyczący błędnego zastosowania w okolicznościach sprawy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy czym Sąd zgadza się ze skarżącą co do tego, iż o tym, czy decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa decyduje ocena skutków społeczno – gospodarczych jakie to naruszenie za sobą pociąga. Jednocześnie Sąd zauważa, iż niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności jest pozostawienie w obrocie prawnym pozwolenia na budowę ewidentnie sprzecznego z decyzją o warunkach zabudowy (determinującą przecież proces budowlany). W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.