VII SA/Wa 2289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Skarżący w skardze z dnia 2 września 2015 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...][...] Sp. j. w [...] pozwolenie na przebudowę budynku mieszkalnego i jednocześnie umorzył postępowania organu I instancji. Wnioskodawcy w uzasadnieniu wskazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może ograniczyć prawo skarżących do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym może wyrządzić znaczną szkodę w majątku firmy skarżących jak również może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci braku możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości dla prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie wystarczy więc samo powtórzenie przez stronę treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wręcz uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. szerzej na ten temat B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168 i nast.). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący takich okoliczności we wniosku nie uprawdopodobnili, podniesione argumenty nie wskazują bezpośrednio jaka znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą się pojawić w sprawie. Wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może ograniczyć prawo skarżących do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym może wyrządzić znaczną szkodę w majątku firmy skarżących jak również może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci braku możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości dla prowadzonej działalności to zdarzenia przyszłe i niepewne. Oznacza to, że skutki wskazane we wniosku niekoniecznie muszą się pojawić. Należy także pamiętać że przesłanki niebezpieczeństwa pojawienia się trudnych do odwrócenia skutków czy powstania znacznej szkody muszą być rzeczywiste i grozić realnie na gruncie rozpoznawanej przez sąd sprawy. Stąd ww. argumenty nie mogą zostać uwzględnione jako zasadne. Warto też dodać, że kwestie praw rzeczowych związane z ograniczeniem możliwości swobodnego dostępu do nieruchomości są kwestiami nie badanymi przez sąd administracyjny, a przez sąd powszechny. Nadto, Sąd podnosi, że decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, co do zasady bezpośrednich skutków, o których mowa w ww. przepisie nie rodzi. Decyzja tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. W świetle powyższego oceniając czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.