VII SA/Wa 2291/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku M. R., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r., Nr [...], zatwierdzającej plan realizacyjny usytuowania obiektów budowlanych ciągu ulic [...]-[...] we W., uznając iż badan w trybie stwierdzenia nieważności decyzja, nie zawiera wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał ponadto, iż w przedmiotowej sprawie podstawowym utrudnieniem był brak części dokumentów, które organ próbował skompletować, wielokrotnie występując o ich udostępnienie do innych organów i instytucji. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. złożył M. R., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2, 5, 6 k.p.a., nie ustalenie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz obecnego stanu faktycznego i prawnego dotyczącego zatwierdzonego planu, nie ustalenie wszystkich stron postępowania, prowadzenie postępowania wobec braku dokumentów, dopuszczenie przez organ prowadzenia postępowania w oparciu o niewiarygodny dokument (kserokopię odpisu decyzji nie poświadczonej za zgodność). W uzasadnieniu swojego odwołania skarżący podniósł, iż powołany art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym nie może być podstawą decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego usytuowania obiektów budowlanych, gdyż decyzja ta: nie ustala lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych, nie wyraża zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu bez dokonywania inwestycji, nie ustala stref ochronnych oraz sposobu ich zagospodarowania. W ocenie skarżącego, istotnym w sprawie, a całkowicie pominiętym przez organ I instancji jest fakt, że dla przedmiotowej inwestycji budowy ciągu ulic [...]-[...] nie została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji, a w obowiązującym wówczas planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W., teren zamierzonej inwestycji stanowił grunty rolne oraz zagospodarowane działki budowlane, które nie zmieniły swojego przeznaczenia nawet w następnych planach. Zdaniem M. R., zaskarżona decyzja stwierdza niezgodnie z prawdą, iż jest ona zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż zgodnie z przepisem § 7 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 października 1969 r. w sprawie planów realizacyjnych informacje o terenie wydawane były na podstawie zatwierdzonych planów zagospodarowania przestrzennego, a w ich braku na podstawie materiałów do planów i analizy aktualnego zagospodarowania terenu; jeżeli materiały do planu były niewystarczające do wydania informacji o terenie, organ udzielający informacji dokonywał wspólnie z inwestorem wizji lokalnej. W ocenie skarżącego, wobec braku materiałów do planów i analizy aktualnego zagospodarowania przestrzennego przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powinien dokonać terenowej wizji lokalnej. W zebranych aktach sprawy brak jest dowodu, że taka wizja została dokonana, a brak informacji o terenie inwestycji wskazuje, że nie została ona wydana. M. R. wskazał również, iż w zebranych przez organ I instancji materiałach, brak jest dowodu, że wymagany przepisami art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym oraz § 17 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 października 1969 r. w sprawie planów realizacyjnych, plan realizacyjny został sporządzony. Brak jest też dowodów mogących potwierdzić, że została wydana wymagana decyzja o lokalizacji zamierzonej inwestycji, a także uzgodnień wynikających z przepisów o ochronie użytków rolnych, prawa wodnego, prawa o drogach publicznych. Nadto, w ocenie skarżącego, brak oryginału decyzji lub kopii, jak i decyzji o lokalizacji szczegółowej inwestycji skutkuje niemożnością założenia księgi wieczystej dla ciągu ulic [...]-[...]. Ponadto, jak podniósł M. R., na skutek wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny usytuowania obiektów budowlanych w trybie dopuszczalnym wyłącznie dla prostych inwestycji, a taką nie jest w jego ocenie przedmiotowa inwestycja, spowodowano, że inwestor nie sporządził wymaganej prawem budowlanym dokumentacji, a przez to nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na brak kompletnych akt administracyjnych, dotyczących postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r., Nr [...], a które to organ wojewódzki próbował skompletować, nie można dokonać absolutnie pewnych ustaleń, iż zaskarżona decyzja jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., obligujących do stwierdzenia jej nieważności. Podstawą do wydania decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji mogą być ustalenia faktyczne oparte jedynie na dowodach, a nie na przypuszczeniach. Znajdująca się w aktach sprawy, jedynie kopia decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r., jest, w ocenie organu, dalece niewystarczająca. Organ nie może bowiem wyprowadzać własnych wniosków ocennych na podstawie domniemania, jeśli nie wynika to z faktów, taka bowiem ocena nosi cechę dowolności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 4300/02, w którym Sąd orzekł, iż "gdyby nawet przyjąć, że materiał dowodowy w sprawie jest taki, jaki jest i nie ma fizycznych możliwości go poszerzyć, to daje to podstawę do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji". Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ nadzoru wskazał, iż wobec braku kompletnych akt sprawy, a tym samym niemożności merytorycznego zbadania sprawy, nie mogą one mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Podnoszona zaś przez skarżącego w toku postępowania kwestia utraty ważności badanej decyzji nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności, gdyż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania pod kątem istnienia bądź nieistnienia jej wad z art. 156 § 1 k.p.a., natomiast późniejsze okoliczności takie jak utrata ważności decyzji nie ma wpływu na ocenę badanej decyzji w kontekście ustalenia wad tejże decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. R. W swojej skardze na decyzję organu odwoławczego oraz w skardze z dnia [...]listopada 2006 r. na decyzję organu wojewódzkiego, którą Sąd potraktował, jako uzupełnienie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., jak również w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2007 r., skarżący podniósł szereg okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r., Nr [...]. M. R. zarzucił zaskarżonym decyzjom: – naruszenie przepisu art. 156 § 1 k.p.a., – naruszenie przepisu art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 86, 89 § 2 k.p.a., – nie rozpatrzenie i nie odniesienia się merytoryczne do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, – nie ustalenie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz obecnego stanu faktycznego i prawnego dotyczącego zatwierdzonego planu, – błędne stwierdzenie, że zostało wydane pozwolenie na budowę ciągu ulic [...]-[...] we W. Skarżący zarzucił organom, iż w żaden sposób nie wykazały, że dążyły do wyjaśnienia kwestii czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważnościowe, co należało do ich obowiązków i ten obowiązek organy mogły wypełnić pomimo utrudnienia jakim jest brak dokumentów w sprawie, których organy nie potrafiły zebrać ani ustalić przyczyny ich braku. W ocenie skarżącego, niedopuszczalnym jest, aby w obrocie prawnym funkcjonowała niekompletna miało wiarygodna kserokopia odpisu decyzji, dokonana przez nieznaną osobę, która to stwierdza niezgodnie z prawdą, iż jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wydaną informacją o terenie zamierzonej inwestycji. M. R. podniósł, iż organ, nie dokonał analizy obowiązującego w dacie [...] sierpnia 1972 r. planu zagospodarowania przestrzennego i nie ustalił, jaki konkretnie plan zagospodarowania przestrzennego w tej dacie obowiązywał. Skarżący wskazał, iż wówczas obowiązywał jedynie Plan Ogólny miasta W. z roku 1966, który był w aktualizacji, plan szczegółowy nie był w ogóle sporządzany. Zatem, w ocenie strony skarżącej, która powołała się na zapis art. 37 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym, który stanowi, że "podstawą do opracowania projektu realizacyjnego jest zatwierdzony szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej oraz ustalenia decyzji w sprawie lokalizacji", brak było podstaw do wydania decyzji o zatwierdzeniu przedmiotowego planu realizacyjnego, tym bardziej, że nie została wydana dla zamierzonej inwestycji, decyzja w sprawie lokalizacji inwestycji. Ponadto, zdaniem skarżącego, z treści decyzji nie wynika, aby wraz z decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, stosownie do art. 30 Prawa budowlanego z 1961 r., został zatwierdzony projekt wstępny, stanowiący cześć budowlaną projektu inwestycji. Nadto skarżący zarzucił, iż decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny, w sposób rażący naruszała przepis § 2 ust. 2 pkt 3 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 października 1969 r. w sprawie planów realizacyjnych, bowiem plany realizacyjne usytuowania obiektów budowlanych dla inwestycji podejmowanych przez jednostki gospodarki uspołecznionej, a taką była budowa ciągu ulic, mogły być sporządzane jedynie dla inwestycji, w których można było zastosować uproszczony tryb przygotowania inwestycji, stosownie do § 21 i 22 uchwały z Nr 75 Rady Ministrów z dnia 10 marca 1972 r. w sprawie projektowania inwestycji i sporządzane w tej fazie przygotowania inwestycji, w której możliwe było ustalenie rozwiązań urbanistyczno-architektonicznych. Zdaniem M. R., z dokładnej analizy treści przepisów § 21 i § 22 Uchwały wynika, że dla przygotowywanej inwestycji budowy ciągu ulic [...]-[...], nie można było zastosować uproszczonego trybu przygotowania inwestycji do realizacji, gdyż nie była to inwestycja prosta, o jakiej mowa w § 2 pkt 6 Uchwały. Ponadto, w ocenie skarżącego, zastosowanie trybu uproszczonego było zamierzone, ponieważ tryb ten umożliwił rozpoczęcie inwestycji bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, a także umożliwił inwestorowi na niezgodne z prawem obejście konieczności sporządzenia założeń techniczno-ekonomicznych, wynikających z przepisów Uchwały, zgodnie z którymi, sporządzający założenia obowiązany jest dokonać uzgodnień przewidzianych w przepisach szczególnych, w tym przypadku m.in. w zakresie warunków realizacji danego przedsięwzięcia w świetle przepisów prawa budowlanego, wodnego oraz ustaw o planowaniu przestrzennym, drogach publicznych, ochronie powietrza atmosferycznego itp. Nadto skarżący zarzucił organowi, iż nie zawiadomił wszystkich stron o wydanej decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny oraz stwierdził, iż do dnia dzisiejszego dla ciągu ulic [...]-[...] nie ma założonej księgi wieczystej, gdyż brak jest podstawy prawnej, tj. decyzji o lokalizacji tego ciągu ulic. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r., Nr [...], zatwierdzającej plan realizacyjny usytuowania obiektów budowlanych ciągu ulic [...]-[...] we W. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że zarówno Wojewoda Dolnośląski, jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszyli omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie, za podstawę odmowy stwierdzenia nieważności decyzji przyjęły fakt, iż ze względu na braki w materiale dowodowym, nie jest możliwa weryfikacja kontrolowanej w tym trybie decyzji. Organ odwoławczy w swojej decyzji powołał się przy tym, na wyjęty z kontekstu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 4300/02 cytat, iż "gdyby nawet przyjąć, że materiał dowodowy w sprawie jest taki, jaki jest i nie ma fizycznych możliwości go poszerzyć, to daje to podstawę do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji". Organ poza tym stwierdzeniem, nie odniósł się w ogóle do badanej w trybie nadzoru decyzji, pod kątem istnienia bądź nieistnienia przesłanek, które skutkować by mogły stwierdzeniem jej nieważności, tak samo również jak organ I instancji. Organy przeprowadziły postępowanie poszukiwawczo-dowodowe, w sposób niewłaściwy. Nie wyjaśniły przyczyn, z powodu których nie jest możliwe zebranie wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, jak również nie podjęły kroków, ażeby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Organy wprawdzie nie dysponowały aktami sprawy, a tylko kserokopią decyzji, lecz nie uzasadniły dlaczego nie mogą dokonywać ocen rozstrzygnięcia i treści zawartych w tym dokumencie w świetle przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz zarzutów, które pod adresem tej decyzji zgłaszał skarżący. Organy nie podjęły nawet próby oceny decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] sierpnia 1972 r. w zakresie obowiązujących wówczas przepisów prawa. Organ odwoławczy poza tym nie odniósł się również do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organy nadzoru nie zbadały przede wszystkim zgodności kontrolowanej decyzji z planem zagospodarowania przestrzennego miasta W., choć jest to podstawowy warunek jej zgodności z prawem. Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym, podstawą do opracowania projektu planu realizacyjnego jest zatwierdzony szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej oraz ustalenia decyzji w sprawie lokalizacji. Tymczasem badana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie tylko nie powołuje się na plan szczegółowy, ale w ogole nie wspomina aby taki plan był opracowany. Jak natomiast wynika z oświadczenia skarżącego, na dzień wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1972 r. obowiązywał tylko Plan Ogólny miasta W. uchwalony i zatwierdzony w 1966 r., który był wówczas w aktualizacji. Plan szczegółowy nie był w ogóle sporządzony. Organ nie wyjaśnił więc kwestii braku szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., jak również nie odniósł się do kwestii, czy w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja w sprawie lokalizacji. Ponadto organ nie wyjaśnił podstaw działania w trybie uproszczonym, nie ustosunkował się w tym zakresie do zarzutów ponoszonych w odwołaniu. Organ nadzoru nie zbadał, czy realizacja przedmiotowej inwestycji mogła być przygotowana w trybie uproszczonym oraz czy przepisy § 21 oraz § 22 uchwały z Nr 75 Rady Ministrów z dnia 10 marca 1972 r. w sprawie projektowania inwestycji w związku z § 2 pkt 6 dawały podstawy, aby zakwalifikować przebudowę ciągu ulic [...]-[...] do inwestycji objętym trybem zgłoszeniowym, chociaż w treści uchwały wskazano o jakie rodzaje inwestycji może chodzić. Słusznie też skarżący podnosił, że konsekwencje wynikające z zatwierdzonego planu realizacyjnego z reguły dotykają osób trzecich, w decyzjach organów nadzoru, brak jest natomiast analizy interesu prawnego stron, w tym interesu skarżącego, które mogłyby zostać naruszone planem realizacyjnym dotyczącym jedynie obiektów budowlanych ciągu ulic [...]. Jak wynika bowiem z warunków zwanych w treści decyzji zastrzeżeniami, w pkt 1 kwestie ustalenia planu zagospodarowania terenów leżących po obydwu stronach projektowanego ciągu komunikacyjnego, a więc nieruchomości prywatnych, w tym działki obecnie należącej do skarżącego miały być dopiero skutkiem zatwierdzenia planu realizacyjnego ulicy. Skoro to dopiero z późniejszych działań i czynności organów mogły powstawać sytuacje ewentualnie naruszające interesy "sąsiednich" nieruchomości, np. w przypadku ewentualnego opracowania na podstawie decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, planu zagospodarowania "terenów sąsiednich" rozważyć należy czy sama kwestionowana przez skarżącego decyzja (plan realizacyjny ulicy) mogła naruszać jego interes prawny, a jeżeli tak, to z jakiego przepisu prawa materialnego mógłby on wywodzić jego naruszenie. Ponownie rozpatrując sprawę organy zobowiązane będą wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu, jak również zobowiązane będą do ustosunkowania się do argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.