VII SA/Wa 2295/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] Minister Infrastruktury, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań D. S., K. N., Z. N., R. SP. z o.o. oraz Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie ulicy oraz drogowych obiektów inżynierskich stanowiących ciągi drogi wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta E., uchylił zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, z jednostki ewidencyjnej E. obręb [...], oznaczonej jako działka o numerze: [...], przedstawionej na mapie podziałowej, przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przez Prezydenta Miasta E. - Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej - obręb: M. E., Nr ewidencyjny: [...] w dniu [...] kwietnia 2009 r. i orzekł w tym zakresie, anulując projekt podziału ww. nieruchomości, przedstawiony na mapie podziałowej, przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przez Prezydenta Miasta E. - Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej - obręb: M. E., Nr ewidencyjny: [...] w dniu [...] kwietnia 2009 r., zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 10 kwietnia 2009 r., Prezydent Miasta E., wystąpił do Wojewody [...], na podstawie art. 11 b ust. 1 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie ulicy oraz drogowych obiektów inżynierskich stanowiących ciągi drogi wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta E. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 12 ust. 1-4 i 6, art. 16 ust. 2, art. 23 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie ulicy oraz drogowych obiektów inżynierskich stanowiących ciąg drogi wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta E. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: D. S., K. N., Z. N., R. Sp. z o.o. oraz Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]. D. S. podniosła w odwołaniu, że projektowana droga będzie przebiegała zbyt blisko jej domu, co spowoduje zwiększenie hałasu i natężenia spalin, wpływając na warunki życia. Zwróciła dodatkowo uwagę, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadzi do wycinki drzew, które chronią od wiatru, spalin i hałasu. Odwołująca się K. N. zarzuciła, że zaskarżona decyzja w nieuzasadniony sposób narusza jej prawo własności, stając tym samym w sprzeczności z art. 64 Konstytucji RP. Ponadto stwierdziła, że przeprowadzenie inwestycji uniemożliwi jej dalsze gospodarowanie, gdyż nie będzie możliwości efektywnego korzystania z gruntu powstałego w wyniku planowanego podziału. W szczególności podział nieruchomości uniemożliwi korzystanie z maszyn rolniczych na całym obszarze gospodarstwa, co spowoduje jego degradację i obniżenie produkcyjności. K. N. podniosła, iż projekt nie przewiduje urządzenia i zagwarantowania dojazdów do poszczególnych części jej gruntu. Dodatkowo decyzja nie określa choćby przybliżonej wysokości ewentualnego odszkodowania. W odwołaniu z dnia 29 lipca 2009 r. Z. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jej za nieważną w części dotyczącej odcinka drogi, przebiegającego przez nieruchomość stanowiącą część działki nr [...]. Zarzucił w szczególności naruszenie art. 11 f ww. ustawy, czyli naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich. W ocenie Z. N. brak jakiejkolwiek konsultacji przez projektanta przebudowywanej drogi na etapie uzgadniania koncepcji jej przebiegu świadczy o złamaniu podstawowych norm współżycia społecznego i braku poszanowania cudzej własności. Dodatkowo podniósł w swoim odwołaniu, że projekt przebudowy drogi nr [...] nieuwzględnia istniejącego budynku mieszkalnego i potrzeb jego mieszkańców, przeprowadzenie budowy zgodnie z istniejącym projektem spowoduje utratę walorów mieszkalnych, jak i drastyczny spadek cen mieszkań. W konkluzji Z. N. wniósł o odsunięcie projektowanego chodnika i drogi nr [...] od istniejącego budynku położonego na działce [...] na odległość zapewniającą mieszkańcom właściwe korzystanie ze swojej własności, tak aby było to zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu i przepisami usytuowania budynków mieszkalnych od dróg publicznych. R. Sp. z o.o. w odwołaniu z dnia 22 lipca 2009 r. wniosła o odstąpienie od likwidacji nieruchomości znajdującej się na działce nr [...] obręb [...], a tym samym zmianę pasa drogowego w obrębie ww. działki w sposób umożliwiający dalsze korzystanie z budynku znajdującego się na przedmiotowej działce. Według skarżącej Spółki pozostawienie budynku spowoduje jedynie nieznaczną zmianę szerokości chodnika. Spółka w swoim odwołaniu informuje, że budynek został gruntownie odrestaurowany ze środków własnych, a ze względu na walory historyczne i lokalizację oraz zalecenia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] wykonano roboty o podwyższonym standardzie. Z kolei Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...] zarzucił, że planowana inwestycja drogowa będzie przebiegała między innymi przez działkę [...] (powstałą w wyniku podziału działki nr [...]) położoną w obrębie [...] miasta E. Ministerstwu Obrony Narodowej - Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w [...] przysługuje prawo trwałego zarządu do nieruchomości Skarbu Państwa położonej w obrębie [...] miasta E., oznaczonej numerem geodezyjnym [...], który został uznany za teren zamknięty decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] w związku z czym zarzucił zaskarżonej decyzji brak zgody organu, który dokonał zamknięcia terenu na prowadzenie prac geodezyjnych w granicach działki nr [...], objętej lokalizacją drogi i wnosi o uzyskanie niezbędnego dokumentu. Rozpatrując powyższe odwołania Minister Infrastruktury zwrócił uwagę, że przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uzyskał opinie właściwych rzeczowo organów, tj. Prezydenta Miasta E. (opinia z dnia [...] października 2008 r.) oraz Zarządu Województwa [...] w [...] (postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...]) i uznał, że wniosek zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11 d ust. 1 ww. ustawy. Do wniosku załączono mapy w skali 1:1000, na których przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto do wniosku załączono analizę powiązania z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Inwestor dołączył również 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego do projektu, dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto projekt jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo zgodnie z art.11d ust. 1 pkt 8 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, inwestor załączył do wniosku także opinię Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], opinię Kierownika Delegatury w E., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] oraz opinię P. S.A. Zakład Linii Kolejowych w O. z dnia [...] października 2008 r., znak: [...]. Do wniosku inwestor dołączył również akty administracyjne wymagane przepisami odrębnymi, a mianowicie decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Minister Infrastruktury stwierdził, że planowana inwestycja znajduje się poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, poza terenami górniczymi, nie obejmuje również gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, a ponadto w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych i ministra do spraw zdrowia. Minister Infrastruktury uznał, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa Budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). W ocenie Ministra Infrastruktury postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. O wszczęciu postępowania strony zostały poinformowane w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń w Urzędzie Miejskim Miasta E. w dniach od 15 maja do 29 maja 2009 r. oraz w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od 13 maja do 10 lipca 2009 r., a także w prasie lokalnej "Gazeta [...]" wydanie z dnia 19 maja 2009 r. Ponadto inwestor oraz właściciele nieruchomości, które wskazane zostały we wniosku jako przejmowane przez Skarb Państwa, zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w drodze pisemnego zawiadomienia. W trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, dopełniono obowiązku umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismami z dnia 4, 5, 12, 16 i 19 czerwca 2009 r. Wojewoda [...] przesłał do Prezydenta Miasta E. wnioski i uwagi stron postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowej inwestycji, na które udzielono odpowiedzi pismami z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. inwestorowi. Ponadto, o wydaniu tej decyzji pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] od dnia 13 lipca do 29 lipca 2009 r., Urzędu Miejskiego Miasta E. od dnia 16 lipca do 30 lipca 2009 r. oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronach internetowych Urzędu Miejskiego Miasta E. w dniu 19 września 2009 r. i [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 14 lipca 2009 r., a także opublikowanie w lokalnej gazecie "Gazeta [...]" z dnia 16 lipca 2009 r., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dotychczasowych właścicieli organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Zdaniem Ministra Infrastruktury decyzja Wojewody [...], znak: [...], czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawierając wszystkie elementy określone w tym przepisie oraz wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Decyzja zawiera wymagania powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:1000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren stanowi załącznik do decyzji). W decyzji zawarto także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału stanowią załącznik decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, który jako załącznik nr od 2 do 30, stanowi integralną część decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto Minister Infrastruktury wezwał pełnomocnika inwestora, pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], do doprowadzenia dokumentacji geodezyjnej dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na powyższe pismo, pełnomocnik inwestora przesłał za pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], mapy z zamiennym projektem podziału, zamiennym projektem zagospodarowania terenu oraz zamienną planszą zbiorczą uzbrojenia terenu dla w w. działki. Minister Infrastruktury uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo oraz uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu D. S., Minister Infrastruktury wskazał, że inwestycja została zgodnie z obowiązującymi przepisami, uzgodniona odnośnie oddziaływania na środowisko. Do wniosku o wydanie kontrolowanej decyzji załączono decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji sporządzono raport o oddziaływaniu na środowisko, w którym przeprowadzono wariantowanie inwestycji. Przy wariancie zero, czyli w przypadku odstąpienia od realizacji inwestycji, utrzymanie istniejącego układu drogowego spowoduje znaczące pogorszenie warunków i bezpieczeństwa ruchu drogi oraz spowoduje utrzymanie i intensyfikację negatywnych uciążliwości środowiskowych, w związku z prognozowanym ruchem na rok 2010 i 2020. Wariant realizacyjny poprzedzony został szczegółowymi analizami i studiami. Realizacja planowanego przedsięwzięcia powodować będzie daleko idące pozytywne skutki w stanie i w funkcjonowaniu układu drogowego. Przyczyni się do poprawy warunków ruchu, w tym warunków bezpieczeństwa. W raporcie oddziaływania na środowisko wskazuje się, iż po zrealizowaniu inwestycji, sporządzona zostanie analiza porealizacyjna, w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie z rzeczywistym oddziaływaniem na etapie funkcjonowania na środowisko. Zgodnie z ustaleniami raportu wariant opisany w ocenie, po zastosowaniu wszystkich wymaganych i zaleconych rozwiązań technicznych minimalizujących negatywne oddziaływania środowiskowe, na etapie realizacji i funkcjonowania nie będzie powodował ponadnormatywnych oddziaływań na stan środowiska, w tym na stan zdrowia i życia. Dodatkowo należy stwierdzić, iż projekt budowlany obwodnicy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Rozpatrując zarzuty K. N., organ II instancji podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności uzasadniająca twierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie zagadnienia, które organ I instancji rozstrzygał w sposób wyczerpujący regulowane są przepisami Kpa i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy, które były podstawą rozstrzygania przez organ administracji naruszały przepisy Konstytucji RP. Dopóki zgodność przepisów ustawy nie zostanie podważona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego przepisy te należy traktować jako zgodne z Konstytucją. Ponadto wskazał, że w przypadku, gdy pozostałe po wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, części nieruchomości nie nadają się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, może na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych złożyć do inwestora wniosek o nabycie tych nieruchomości. Minister Infrastruktury powołał się również na pismo inwestora z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], w którym poinformował on, że od strony drogi nr [...] w projekcie budowlanym został zaprojektowany zjazd wraz z przejazdem gospodarczym przez rów melioracyjny. Dojazd od ulicy [...] nie ulega zmianie, na etapie realizacji robót zjazd zostanie dodatkowo wyregulowany (zgodnie z projektem wykonawczym). Odpowiadając na zarzut dotyczący określenia wysokości odszkodowania, Minister Infrastruktury podniósł, że sprawa odszkodowania nie mieści się w zakresie postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że art. 11 f ww. ustawy określa tryb postępowania przy wydawaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Wspomniana decyzja nie tylko zastępuje pozwolenie na budowę, ale równocześnie zatwierdza nowy podział nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję (art. 12 ww. ustawy). Z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, nieruchomości stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego. Po wydaniu decyzji właściwy organ, w tym przypadku Wojewoda [...] wyda decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za przejęte nieruchomości. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Rozpatrując odwołanie Z. N., Minister Infrastruktury zwrócił uwagę, że wariantowanie przebiegu inwestycji odbywa się na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, którego stroną był odwołujący. I to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi do przebiegu projektowanej inwestycji. Do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia dołączona została decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym należy uznać, iż podniesiony przez odwołujących zarzut jest niezasadny i nie może zostać rozpatrzony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Minister Infrastruktury podniósł, że, zgodnie z wyjaśnieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] zarządca drogi na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji rozważał kilka rozwiązań skrzyżowania ulic [...] – [...] – [...] mając na uwadze potrzebę osiągnięcia wymaganych dla drogi wojewódzkiej parametrów technicznych, poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i uzasadnioną ochronę interesów osób trzecich. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt na etapie koncepcji i projektu budowlanego poddany był również ocenie przez audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Efektem tych prac jest przyjęte do realizacji rozwiązanie odbiegające od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęte rozwiązanie skrzyżowania ww. ulic w postaci ronda pozwoli na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a jego lokalizacja inna niż w wyżej cytowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pozwoliła zachować budynki wielorodzinne mieszkalne usytuowane po przeciwnej stronie usytuowania budynku odwołującego, przewidziane w planie do wyburzenia. Na etapie projektowania firma [...] wykonująca mapę do celów projektowych uwzględniła w jej treści bieżące elementy nanoszone przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji. Nie było wówczas żadnych informacji na temat inwestycji firmowanej przez odwołującego. W związku z powyższym jednym wiążącym dokumentem był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Aby zapewnić prawidłowe technicznie rozwiązanie skrzyżowania drogi nr [...] z ulicą [...] projektant w maksymalnym stopniu dosunął się do linii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek wcina się w teren poza obowiązującą linię planu wchodząc w pas drogowy, co uwzględnia projekt podziału, przymusowo zawężając w tym miejscu teren przeznaczony pod drogę. Proponując linie podziału podczas wykonywania projektu drogi nr [...] zostały zachowana taka sama odległość jak przewidywał plan dla sąsiednich istniejących budynków. Zarządca drogi nową linię podziału wyznaczył po narożniku budynku, a uwzględniając interes mieszkańców budynku, chodnik zostanie zawężony i maksymalnie oddalony od narożnika budynku. Ponadto Minister Infrastruktury stwierdził, że organy orzekające nie mają podstaw zobowiązywać inwestora do wykonania powinności nie wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Działanie tych organów, w postępowaniach wszczynanych na wniosek inwestora, ma charakter ograniczony. Ustawa precyzyjnie określa zakres wniosku składanego przez inwestora i organy orzekające mają za zadanie jedynie sprawdzić, czy wniosek jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Organy nie mają podstaw do modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku inwestora, bowiem żaden przepis nie upoważnia organów orzekających do oceny okoliczności nie wynikających z przepisów obowiązującego prawa, w tym racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione i zarazem zobowiązane jedynie do oceny całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę, i ich zgodności z przepisami prawa w tym zakresie obowiązującego. W szczególności organy orzekające nie mogą odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. Minister Infrastruktury wskazał, że do kompetencji organu administracyjnego wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak również organu rozpatrującego odwołania od niej, nie należy ocena racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi, w związku z czym nie jest on właściwy zarówno w kwestii korygowania przebiegu inwestycji, jak i w sprawie zmian proponowanych we wniosku rozwiązań. Powyższy argument organ odwoławczy powtórzył także odnosząc się do zarzutów przestawionych w odwołaniu R. Sp. z o.o. Podkreślił, że organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione i zarazem zobowiązane jedynie do oceny całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę i ich zgodności z przepisami prawa w tym zakresie obowiązującego. W szczególności organy orzekające nie mogą odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] Minister Infrastruktury wezwał Inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych w odwołaniu Spółki. W szczególności do wypowiedzenia się w sprawie możliwości wprowadzenia zmian w lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe pismo Inwestor odniósł się, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Inwestor wyjaśnił, że teren na którym znajduje się nieruchomość Spółki przeznaczono w planie miejscowym pod infrastrukturę komunikacyjną. Przyjęty w opracowaniu układ drogowy, realizowany był w oparciu o założenia przyjęte w ww. planie. Prawidłowe rozwiązanie wymaga zajęcia wspomnianej działki. Na przedmiotowej działce [...] obr. [...] przewiduje się realizację miejsc postojowych oraz chodników. Wyłączenie działki z opracowania i pozostawienie nieruchomości w obecnej lokalizacji pogorszy układ drogowy i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Przede wszystkim miałoby negatywny wpływ na niechronionych użytkowników dróg, poprzez konieczność zwężenia chodnika oraz pogorszenie widoczności pieszych i rowerzystów zbliżających się do przejścia, znajdującego się ok. 2 m od lokalizacji budynku. Ponadto wskazał, iż obecny układ drogowy posiada pozytywne uzgodnienie zarządcy drogi. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] Minister Infrastruktury przekazał ww. pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r., zawierające stanowisko Inwestora w zakresie zagadnień podniesionych w odwołaniu, odwołującej się Spółce. Jednocześnie Minister Infrastruktury w oparciu o art. 10 Kpa zawiadomił Spółkę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powyższego uprawnienia skarżąca Spółka nie skorzystała. W związku z odwołaniem Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...], w związku z wezwaniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] inwestor zrezygnował z zajęcia spornej działki i przedłożył zamienny projekt przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji w rejonie działki nr [...] obręb [...]. W związku z powyższym Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym ww. nieruchomości. Ponadto orzekł w tym zakresie anulując projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. Zatwierdzony projekt anulowania podziału działki nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi integralną część decyzji. Minister Infrastruktury podzielił wyżej opisane stanowisko Inwestora i uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Realizacja przedmiotowej inwestycji przyczyni się do polepszenia warunków drogowych na terenie miasta E. oraz spowoduje zwiększenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powyższa decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. stała się przedmiotem skargi K. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji K. N. zarzuciła naruszenie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez pominięcie w procesie decyzyjnym argumentacji dotyczącej wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego - zwiększenia ruchu związanego z prowadzeniem przez skarżącą gospodarstwa rolnego, naruszenie prawa - Konstytucji RP - art. 23 poprzez zagrożenie integralności gospodarstwa rolnego skarżącej. W ocenie K. N. ingerencje w jej prawo własności powodują, że nieruchomość skarżącej wskutek kolejnych podziałów utraci status gospodarstwa rolnego, gdyż zatracona zostanie integralność gruntu oraz możliwość gospodarowania na odrębnych kawałkach gruntu, do których nie będzie istniała fizyczna możliwość dojazdu maszynami rolniczymi. Ewentualnie wypłacone odszkodowanie uwzględniać będzie jedynie wartość czystą samego gruntu, nie będzie natomiast uwzględniać utraty znaczenia i wartości gruntu pozostałego skarżącej. W oczywisty sposób narusza to przepis art. 23 Konstytucji RP ustanawiający podstawy ustroju rolnego RP opartego na gospodarstwie rodzinnym. Gospodarstwo powódki podlega ochronie i ochrona ta winna był nadrzędną przesłanką planowania przebiegu inwestycji publicznych. Inwestycja pozbawi skarżącą źródła utrzymania. Istnieje możliwość odmiennego niż zaplanowany przebudowy drogi [...], czego organ I i II instancji nie brał pod uwagę. Zdaniem skarżącej obie decyzje w toku instancji obarczone są istotnym błędem formalnym. Mianowicie decyzje szeroko opisują wpływ planowanych rozwiązań na układ drogowy oraz co równie ważne na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Studium na temat bezpieczeństwa w ruchu drogowym pomija istotną okoliczność wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego ruchu maszyn i urządzeń rolniczych skarżącej pomiędzy rozczłonkowanymi, a należącymi do skarżącej gruntami. Zdaniem skarżącej każdy następny podział należących do niej gruntów, będzie intensyfikował zagrożenie albowiem wykonując prace związane z prowadzeniem gospodarstwa oraz chcąc utrzymać dobrą kulturę rolną, skarżąca zmuszona będzie korzystać z dróg. Studium dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego zawarte w decyzjach pomija zupełnie wpływ lub ocenę zwiększenia korzystania z drogi przez skarżącą w wyniku inwestycji. Skarżąca podniosła, że powyższe argumenty choć będąc najistotniejsze dla skarżącej dotyczą także innych uczestników postępowania. Rozczłonkowanie gospodarstwa skarżącej w istotny sposób wpłynie na konieczność jej zwiększonego korzystania z dróg publicznych. Zwiększona zostanie intensywność ruchu maszyn i pojazdów rolniczych poruszających się po przedmiocie inwestycji. Zdaniem skarżącej będzie to miało wpływ na innych użytkowników drogi i tworzyło zagrożenia dla skarżącej oraz innych użytkowników drogi. Inwestor oraz organy obu instancji pomijają te okoliczności w swych rozważaniach, skupiając się wyłącznie na błędnej ocenie dotyczącej poprawienia bezpieczeństwa. Skarżąca podniosła, że ocena ta jest błędna, a przynajmniej nie jest całościowa bo pomija wskazane wyżej elementy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] jest zgodna z prawem, w związku z czym skarga powinna zostać oddalona. Na wstępie należy podkreślić, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych -Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. (dalej: "specustawa") ma szczególny, wyjątkowy charakter. Zgodnie bowiem z jej przepisami zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastąpiło pięć odrębnych decyzji administracyjnych, w tym również dotyczącą przymusowego wywłaszczenia własności nieruchomości. Wprowadzenie do porządku prawnego szczególnych przepisów tzw. "specustawy" i – w konsekwencji – określenie specjalnego trybu realizacji zamierzeń inwestycyjnych uzasadnione jest celem publicznym w postaci konieczności sprawnego i szybkiego stworzenia nowej oraz usprawnienia i udoskonalenia istniejącej infrastruktury drogowej w kraju. Powoduje to, że ww. przepisy mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami –t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. (dalej: ugn). Zgodnie z art. 1 "specustawy" określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych do której odsyła art. 1 "specustawy", określający jej zakres przedmiotowy, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Biorąc pod uwagę powyższą definicję zakresem regulacji "specustawy" mogą zostać objęte wszelkie drogowe obiekty inżynierskie i urządzenia oraz instalacje o ile stanowią z drogą całość techniczno-użytkową. Należy również podkreślić ograniczenia w możliwości eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydawanych w trybie powołanej wyżej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 11g ust. 3 "specustawy" w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 1 "specustawy" nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] jest prawidłowa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawierając wszystkie elementy określone w tym przepisie oraz wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Decyzja zawiera wymagania powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:1000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren stanowi załącznik do decyzji). W decyzji zawarto także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału stanowią załącznik decyzji). Do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji załączono wymagane prawem decyzji, opinie i uzgodnienia. Sporządzono także raport o oddziaływaniu na środowisko, w którym przeprowadzono wariantowanie inwestycji. Z raportu tego wynika jednoznacznie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia powodować będzie pozytywne skutki w stanie i w funkcjonowaniu układu drogowego oraz przyczyni się do poprawy warunków ruchu, w tym warunków bezpieczeństwa. Dodatkowo z raportu wynika, że po zrealizowaniu budowy, sporządzona zostanie analiza porealizacyjna, w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie z rzeczywistym oddziaływaniem na etapie funkcjonowania na środowisko. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt jest także zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do skargi K. N. Sąd nie podzielił zarzutów w niej zawartych podzielając argumentację Ministra Infrastruktury. Nawiązując do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie nie można uznać, iż doszło do naruszenia jej postanowień. Organy zastosowały obowiązujące powszechnie przepisy "specustawy" oraz innych ustaw, w tym przepisy Prawa budowlanego stosując odpowiednie normy prawa materialnego i prowadząc postępowanie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wszystkie powołane przepisy zachowują moc obowiązującą, dopóki ich zgodność z Konstytucją nie zostanie podważona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przebiegu zatwierdzonej inwestycji należy na wstępie podkreślić, że jej przedmiotem nie jest budowa zupełnie nowej drogi, lecz przebudowa ulicy oraz drogowych obiektów inżynierskich stanowiących ciągi drogi wojewódzkiej nr [...] w obszarze miasta E. W konsekwencji nie można przyjąć, że inwestor decydując się na przebudowę już istniejącej drogi dysponował pełną swobodą w określeniu lokalizacji inwestycji. Przebudowa ta ma natomiast służyć poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego i usprawnieniu tego ruchu. W konsekwencji, biorąc pod uwagę przepisy "specustawy" konieczne stało się zajęcie części działek w celu realizacji inwestycji. Odnosząc się do zarzutu K. N. dotyczącego utraty integralności gospodarstwa rolnego i – w konsekwencji – jego wartości, należy wskazać, że skarżącej przysługuje roszczenie przewidziane w art. 13 ust. 3 "specustawy". Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa lub odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego własności części nieruchomości, co powoduje, że pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Spełnienie ww. roszczenia uzależnione jest od wykazania istnienia przesłanek określonym w tym przepisie. Nie wystarczy zatem subiektywna wola wyzbycia się pozostałej części nieruchomości przez jej właściciela, lecz obiektywne przesłanki wskazujące, że jej prawidłowe wykorzystanie na dotychczasowe cele (np. mieszkalne), po nabyciu części nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej nie jest możliwe. Ponadto roszczenie, o którym mowa w art. 13 ust. 3 "specustawy" nie może być rozstrzygnięcie w drodze procedury administracyjnej dotyczącej realizacji inwestycji, gdyż ma ono charakter cywilnoprawny i może być rozpatrywane w zupełnie innym postępowaniu sądowym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia faktu pogorszenia zasad ruchu drogowego i bezpieczeństwa użytkowników dróg należy wskazać, że twierdzenia skarżącej zawierają sprzeczności. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca, że do odrębnych części gruntu nie będzie istniała fizyczna możliwość dojazdu maszynami rolniczymi, a w dalszej części skargi podnosi problem zwiększenia korzystania z drogi przez skarżącą w wyniku realizacji i intensyfikacji ruchu drogowego uczestników tego ruchu. Przede wszystkim należy podnieść, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że inwestycja przyczyni się do polepszenia warunków drogowych na terenie miasta E. oraz spowoduje zwiększenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji poszczególne rozwiązania były rozważane zarówno przez zarządcę drogi, jak i poddane ocenie audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z oceny tej wynika, że przyjęte rozwiązania pozwalają na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie ulega także wątpliwości, że skarżąca będzie miała zapewniony dojazd do drogi publicznej. od strony drogi nr [...]. W projekcie budowlanym został zaprojektowany zjazd wraz z przejazdem gospodarczym przez rów melioracyjny. Zgodnie z projektem wykonawczym dojazd od ulicy [...] nie ulega zmianie, na etapie realizacji robót zjazd zostanie dodatkowo wyregulowany. Również na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. skarżąca oświadczyła, że istnieją trzy wjazdy na teren jej gospodarstwa rolnego, w tym dojazd ulicą [...] (vide protokół z rozprawy karta 133 akt sądowych). Nawiązując do problemu odszkodowania należy podnieść, że kwestia ta wykracza poza granice niniejszej skargi, albowiem stanowi przedmiot zupełnie innego postępowania administracyjnego, toczącego się w oparciu o art. 12 ust. 4a "specustawy". Z art. 18 "specustawy" wynika, że wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Skarżąca na rozprawie oświadczyła, że nie otrzymała dotychczas decyzji określającej wysokość odszkodowania z tytułu zajęcia działki w części niezbędnej do realizacji inwestycji (vide protokół z rozprawy z dnia 17 listopada 2011 r. – karta 133 akt sądowych). Wbrew zarzutom skargi Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przepisów "specustawy". Ponadto, kontrolując całość sprawy administracyjnej z urzędu Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu zezwolenia na realizację spornej inwestycji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez strony, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania przez organem I instancji dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa., natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ppsa orzekł w sentencji wyroku.