VII SA/Wa 2296/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. P. i P. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia H. Pr. i P. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżących z [...] kwietnia 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z [...] maja 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2008 r., nr [...], znak: [...], nakazującą P. i H. P. rozbiórkę będącego w budowie budynku gospodarczego na nieruchomości w [...] nr [...], przy granicy z sąsiednią nieruchomością R.i M.P.. Na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r. zażalenie wnieśli H. P. i P.P., z zachowaniem ustawowego terminu. Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy podniósł, że postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ww. własnym rozstrzygnięciem z [...] maja 2008 r., zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy to orzeczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1697/17 oddalił skargę na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (wyrok nieprawomocny). Pismem z [...] marca 2018 r., sprecyzowanym wystąpieniami z [...] kwietnia 2018 r. oraz z [...] kwietnia 2018 r., H. P. i P.P. wnieśli (na podstawie art. 152 § 1 k.p.a.) o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organu wojewódzkiego z [...] maja 2008 r. Stosownie do art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tym samym podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Chodzi zatem o sytuację, w której na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany o uchyleniu decyzji. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2008 r. W tych okolicznościach brak jest jakiegokolwiek prawdopodobieństwa uchylenia decyzji organu wojewódzkiego z [...] maja 2008 r. w wyniku wznowienia postępowania, ponieważ co do tego rozstrzygnięcia odmówiono już wznowienia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pozostają one bez wpływu na ocenę postanowienia objętego zażaleniem. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 462/12). W podsumowaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] zasadnie odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z [...] maja 2009 r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli H. i P. P.. Skarżący wskazali, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest dla nich mało zrozumiałe, ponieważ organ nie odniósł się do ich zarzutów, w szczególności do materiału dowodowego w postaci opinii wykonanej przez biegłego sądowego odnośnie problematycznego obiektu. Nadzór budowalny powinien najpierw wstrzymać roboty budowlane, a następnie dokładnie dokumentować stan ich zaawansowania. Decyzja o rozbiórce jest wadliwa i winna być uchylona. Nie ma podstaw do jej utrzymania w mocy gdyż materiał dowodowy na jakim została oparta jest niepełny i mało precyzyjny. W zaskarżonym postanowieniu nie ma mowy także o zarzucie odnośnie znacznej szkody możliwej do wystąpienia w przypadku wykonania rozbiórki. Także zarzuty, co do prawidłowości określenia stron w postępowaniu również nie zostały w postanowieniu ujęte. Koszty związane z rozbiórką obiektu będą duże zaś na działce nie ma możliwości wybudowania innego obiektu, który służyłby do przechowywania paszy. Ponadto, skarżący nie są w stanie sami pokryć kosztów w przypadku rozbiórki. Nakłady na ewentualną odbudowę budynku będą tak znaczne, że również nie będą w stanie ich ponieść. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zgodnie z art. 152 k.p.a. przesłanką dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji, przez organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, było prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji organu wojewódzkiego z [...] maja 2008 r. w wyniku wznowienia postępowania. Tymczasem to prawdopodobieństwo na etapie rozpoznawania wniosku skarżących już nie zachodziło. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2008 r. Merytoryczne uwagi co do decyzji rozbiórkowej, w tym zasadności jej wydania i możliwości wykonania, nie mogły być uwzględniane zarówno przez organ rozpoznający niniejszy wniosek jak i obecnie w toku postępowania sądowego. Powtórzmy. Po tym jak zapadło ostateczne orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania, nie zachodziły już przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji rozbiórkowej, o których mowa w art. 152 § 1 k.p.a. Organ zasadnie ocenił, że zaistniałe okoliczności postępowania wznowieniowego nie wskazują już na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.