VII SA/Wa 2299/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy J. C. sprawy ze skargi J. C. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. J. C. złożył w dniu 6 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został złożony po opłaceniu wpisu sądowego w sprawie. Z uwagi na okoliczność, iż wniosek został złożony w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a w sprawie na ww. etapie nie występowały żadne koszty sądowe, gdyż wpis sądowy jak zaznaczono został uiszczony, Sąd rozpoznał sprawę na rozprawie w dniu 31 lipca 2017 r, po czym wydał w sprawie wyrok. Wyrok ten wobec niezłożenia skargi kasacyjnej uprawomocnił się w dniu 20 września 2017 r. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zatem zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., stwierdzającym prawomocność wyroku z dnia 31 lipca 2017 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie natomiast art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone, a na wcześniejszym etapie sprawy było zbędne z uwagi na niewystępowanie kosztów sadowych. W tym stanie rzeczy rozpoznawanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet złożonego w czasie biegu sprawy, jest zbędne. Należy również mieć na uwadze cyt. wyżej przepis art. 243 § 1, z którego wynika, że prawo pomocy może być przyznane stronie przed wszczęciem lub w toku postępowania. Obecnie po stwierdzeniu prawomocności postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, sprawa jest zakończona, a wiec nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy. Tym samym rozpoznawanie złożonego przez J. C. wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, w świetle art. 243 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a., jest zbędne i postępowanie w tym zakresie należy umorzyć. Mając powyższe na uwadze postanowiono na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.