VII SA/Wa 23/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2010r. po rozpoznaniu wniosku J.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać J. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J.D., w których wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym formularzu wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z córką i wnuczką. Podała, iż utrzymują się z dochodów w wysokości 1.836,75 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu renty stałej w wysokości 1.245,41 złotych oraz dochód córki uzyskiwany również z tytułu renty stałej w wysokości 591,34 złotych. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 84 m². W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że jest osobą starszą, przewlekle chorą wymagającą stałej opieki osób drugich. Na potwierdzenie powyższego załączyła do wniosku zaświadczenie lekarskie. Wnioskodawczyni podała, że miesięczne ponosi następujące stałe wydatki: kwotę 492,29 złotych opłata za czynsz i media, 130,00 złotych opłata za prąd oraz 252,72 złotych opłata za gaz. Po podsumowaniu wskazano, iż jest to kwota 875,01 złote. Mając na względzie powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.