VII SA/Wa 23/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia rezerwowego źródła zaopatrzenia w wodę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. (znak: [...]). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2016 r. (znak: [...]), którą organ I instancji nakazał skarżącej zapewnić w jednym z trzech z budynków szpitala (przy ul. [...]) rezerwowe źródło zaopatrzenia w wodę, w terminie do [...] grudnia 2017 r. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w dniach [...] - [...] lipca 2016 r. w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w [...] kontrolę stanu sanitarno-technicznego indywidualnego ujęcia wody i urządzenia wodociągowego oraz gospodarki odpadami komunalnymi, w związku z zawiadomieniem skarżącej o zakończeniu remontu i modernizacji stacji uzdatniania wody oraz uruchomieniu [...] lipca 2016 r. indywidulanego ujęcia wody. Organ ustalił, że podstawowym źródłem zaopatrzenia szpitala w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi dla dwóch z trzech budynków szpitala (budynku głównego przy ul. [...]oraz budynku przy ul. [...]) jest indywidulane ujęcie wody, natomiast rezerwowe źródło wody dla tych budynków stanowi wodociąg publiczny w [...]. Budynek przy [...], w którym znajduje się Oddział Rehabilitacji i Zakład Fizykoterapii, jest przyłączony do wodociągu publicznego, nie ma natomiast rezerwowego źródła zaopatrzenia w wodę, zapewniającego co najmniej 12-godzinny jej zapas. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zawiadomił Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych przez skarżącego i pouczył o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 1a pkt 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1412), którą nakazał Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w [...] zapewnić w budynku przy [...] rezerwowe źródło zaopatrzenia w wodę, w terminie do [...] grudnia 2017 r. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z § 40 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012r., poz. 739) podmiot leczniczy jest obowiązany posiadać rezerwowe źródło dostępu do wody i nie ma podstaw do odnoszenia tego wymagania tylko do niektórych obiektów (budynków) należących do podmiotu leczniczego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie § 40 rozporządzenia oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 i art. 155 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że każdy z budynków szpitala, powinien mieć zapewnione dodatkowe ujęcie wody. Odwołujący się podkreślił, że główny budynek szpitala (przy ul. [...]), w którym znajdują się "prawie wszystkie oddziały" oraz wszystkie bloki operacyjne, ma dodatkowe źródło zaopatrzenia w wodę. Zdaniem strony, w powołanym przepisie rozporządzenia jest mowa o jednym rezerwowym źródle (ujęciu) wody dla całego szpitala, a nie dla poszczególnych obiektów szpitala. Ewentualny brak wody w budynku przy ul [...], ze względu na rodzaj prowadzonej tam działalności leczniczej (rehabilitacja) nie zarażałby życiu lub zdrowi pacjentów, zwłaszcza że szpital posiada zapewnienie Starostwa [...], że w przypadku awarii wodociągu będzie podstawiona pod ten budynek cysterna z wodą. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor Sanitarny decyzją z [...] października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że w przypadku, gdy szpital obejmuje kilka budynków, jest wystarczającym, w świetle § 40 rozporządzenia, aby tylko budynek główny szpitala posiadał rezerwowe źródło zaopatrzenia w wodę. Chodzi bowiem o zapewnienie dostępu do rezerwowego źródła wody całemu szpitalowi (zakładowi leczniczemu w którym podmiot leczniczy wykonuje świadczenia szpitalne do których zalicza się m. in. rehabilitację), a nie tylko jego części. Główny Inspektor Sanitarny dodał, że za rezerwowe źródło wody nie można uznać cysterny z wodą, choćby dlatego, że rezerwowe źródło wody ma zapewnić minimum 12-godzinny jej zapas. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zrzuty zawarte w odwołaniu od decyzji [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] i podkreślił, że nie ma podstaw do rozszerzającej interpretacji § 40 rozporządzenia i przyjęcia, że w przypadku gdy szpital obejmuje kilka obiektów, wszystkie z nich muszą mieć zapewnione dodatkowe (rezerwowe) źródło dostępu do wody. Zdaniem skarżącego organ nie ustalił, czy w razie awarii wodociągu miejskiego będzie możliwe zabezpieczenie w inny sposób wody na potrzeby oddziału rehabilitacji i w ten sposób naruszył art. 77 k.p.a. Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przepis § 40 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą stanowi o rezerwowym źródle zaopatrzenia szpitala w wodę. Jest w nim mowa wyłącznie o szpitalu, podczas gdy inne wymagania określone w tym i pozostałych rozdziałach rozporządzenia są kierowane np. do budynków szpitala, pomieszczeń szpitala, sal operacyjnych, itd. Wynika z tego, że na gruncie rozporządzenia rozróżnia się szpital mogący być samodzielnym budynkiem lub zespołem budynków i pomieszczenia szpitala (np. § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Jeżeli zatem w § 40 rozporządzenia wymaga się rezerwowego źródła zaopatrzenia szpitala w wodę, to szpital jako całość (zespół budynków) powinien mieć takie źródło. Przepis ten nie daje natomiast podstaw do stawiania tego wymagania każdemu z budynków należących do zespołu szpitalnego. Należy ponadto zauważyć, że dostęp do zapasowego, a więc dodatkowego źródła wody z istoty ma być wyjątkowy. To źródło ma być wykorzystywane tylko w szczególnych sytuacjach, gdy nastąpi awaria głównego źródła zaopatrzenia szpitala w wodę. W ten sposób szpital jako całość ma być w awaryjnych sytuacjach samodzielny i samowystarczalny pod względem zaopatrzenia w wodę. Z tych powodów Sąd podziela stanowisko skarżącego. W rozpoznawanej sprawie jeden z budynków ZOZ, przy ul. [...], jest podłączony do wodociągu publicznego i korzysta wyłącznie z wody pochodzącej z tego źródła. Pozostałe dwa budynki szpitala posiadają własne źródło dostępu do wody (indywidualne ujęcie wody), a dodatkowo są podłączone do wodociągu - zapasowego źródła dostępu do wody. Z tych niekwestionowanych okoliczności faktycznych wynika, zdaniem Sądu, że skarżący szpital posiada dostęp do zapasowego źródła wody, wymagany przez § 40 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem § 40 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił te decyzje.