VII SA/Wa 230/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2004 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego sześciokondygna-cyjnego z garażem podziemnym na działce [...] i [...] przy ul. B. w R. oraz dróg i urządzeń wokół budynku. Jak podano w uzasadnieniu tej decyzji, rozpatrzenie sprawy nastąpiło na skutek odwołania A. B., która zarzuciła, że inwestycja ta spowoduje brak możliwości realizacji na jej działce zabudowy zgodnie z ustaleniami planu, a także bezprawne zaprojektowanie dróg dojazdowych na nieruchomości stanowiącej jej własność. Ustalono, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Na terenie przewidzianym pod inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "L." oraz ulic K. i Z. uchwalony dnia [...] sierpnia 2000 r., przewidujący na tym terenie zabudowę mieszkaniową o wysokiej intensywności. Projektowany budynek odpowiada zaś warunkom zawartym w ustaleniach szczegółowych tego planu, w szczególności gabarytom ustalonym w planie oraz warunkowi, iż nową zabudowę należy kształtować jako uzupełnienie i zamknięcie istniejącego zespołu zabudowy od strony ul. B. i projektowanej po stronie północnej ulicy lokalnej oznaczonej symbolem 3 KL. Ulicę tę (nie należącą do kwestionowanej inwestycji), w ustaleniach planu nazwaną "sięgaczem", zlokalizowano istotnie na nieruchomości stanowiącej własność odwołującej się, jednakże ustalenia i rysunek planu były w odpowiednim czasie wyłożone do wglądu, a właściciele nieruchomości objętych planem mieli wówczas prawo do składania swych wniosków do ustaleń planu. Po uchwaleniu i opublikowaniu ustalenia planu stanowią prawo miejscowe. Teren ten, przewidziany planem miejscowym pod budownictwo o wysokiej intensywności, sięga obszarem przeznaczenia do drogi dojazdowej o symbolu 3KL, przy czym zaznaczona minimalna linia zabudowy pokrywa się z projektowaną ścianą szczytową obiektu od strony północnej, zatem projektowana inwestycja - w ocenie organu - nie naruszała ustaleń obowiązującego planu. Ponieważ obiekt został zaprojektowany zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu i przepisów prawa budowlanego jak również warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, zawartych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75, poz.690 z późn. zm.), organy nie mogły odmówić wydania pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zarzut dotyczący braku przekazania skarżącej planu zagospodarowania z lokalizacja projektowanego budynku organ II instancji wyjaśnił, że przed wydaniem pozwolenia na budowę skarżąca była powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z powiadomieniem o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i dokumentacją techniczną. Z prawa tego jednak nie skorzystała. Po wydaniu tej decyzji skorygowano w trybie art. 113 k.p.a. omyłkę dotyczącą numeracji działek postanowieniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., które doręczono stronom postępowania, w tym skarżącej. A. B. złożyła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach oraz wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. W skardze podniesiono kwestię wadliwej numeracji działek wskazując, że decyzja Prezydenta m. [...] udzielała pozwolenia na budowę na działkach nr [...],[...] i [...]. Numeracja ta nie jest zgodna z użytą w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wymienia miejsce lokalizacji inwestycji na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], ustalenia te wiążą zaś organ przy udzieleniu pozwolenia na budowę. Nadto usytuowanie wielokondygnacyjnego bloku w granicy działki skarżącej wyklucza prawidłowe zagospodarowanie i jej zabudowę, może też spowodować uszkodzenie lub zawalenie jej budynku gospodarczego. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zarzuty skargi dotyczące niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego usytuowania projektowanej zabudowy i naruszenie przez to słusznych interesów skarżącej nie są zasadne, gdyż to plan przeznacza działkę skarżącej na drogę, uniemożliwiając jej inne zagospodarowanie, a nie zaskarżone pozwolenie budowlane. O przeznaczeniu nieruchomości na określony cel decyduje bowiem plan zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach kontrolowanej sprawy przeznaczenie nieruchomości należącej do skarżącej (przylegające do projektowanej zabudowy) zostało zmienione przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "L." oraz ulic K. i Z. uchwalony dnia [...] sierpnia 2000 r. Na tym terenie zaprojektowano w planie ulicę dojazdową nazwaną "sięgaczem" ustalając, że w odległości 5 metrów od tej ulicy nie może powstać zabudowa. W ten sposób skarżąca utraciła w istocie możliwość jakiejkolwiek zabudowy w obrębie "sięga-cza". Ze strefą przeznaczoną w planie na drogę graniczy część budynku przeznaczona na podziemny parking. Pozostała część inwestycji zbliża się szczytową ścianą bez otworów, do szczytowej ściany budynku gospodarczego należącego do skarżącej. Okoliczności te nie naruszają jednak, w świetle prawa budowlanego, interesów skarżącej, które mogłyby powodować uchylenie pozwolenia budowlanego. W istocie bowiem to plan zagospodarowania przestrzennego zmienił przeznaczenie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej uniemożliwiając jej jakąkolwiek inną zabudowę niż tam przewidywana. Nie może ona zatem zgłosić w postępowaniu budowlanym zarzutu co do niemożności zagospodarowania swojej działki na skutek zaprojektowania kwestionowanej inwestycji, gdyż niemożność ta nie jest wynikiem powstania projektu budowlanego, lecz wynika z ustaleń planu. Inaczej mówiąc, nawet gdyby inwestycja ta nie została zaprojektowana, i tak na nieruchomości skarżącej nie mogłaby powstać zabudowa mieszkaniowa w obrębie "sięgacza". Podjęte zresztą równolegle przez skarżącą próby ustalenia dogodnego dla niej sposobu zagospodarowania swojej działki przez żądanie wydania stosownej decyzji o warunkach zagospodarowania spotkały się z decyzją odmowną. Ewentualne wydanie na jej rzecz pozwolenia budowlanego może zaś dotyczyć jedynie zamierzenia zgodnego z planem. Zarzuty skargi dotyczące wadliwej numeracji działek w decyzji organu II instancji nie mogły być uwzględnione z dwóch powodów. Po pierwsze organ ten skorygował oczywistą omyłkę popełnioną w tym zakresie, przyjmując prawi- dłową numerację jakiej użyto w decyzji organu I instancji. Z kolei odmienna numeracja działek użyta w pozwoleniu budowlanym od numeracji użytej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynikała z tego, że po wydaniu tej ostatniej decyzji wydana została odrębna decyzja, w której dokonano połączenia kilku działek nadając im numer [...], który następnie został wpisany do pozwolenia budowlanego. Nie ma więc powodu, dla którego można zasadnie kwestionować przyjętą ostatecznie numerację działek. Trudno też oceniać jako naruszające prawo poprawkę oczywistej omyłki organu II instancji w zakresie numeracji działek, gdyż z załączonych do pozwolenia budowlanego projektów zagospodarowania terenu jednoznacznie wynikało, o które działki chodziło. Na rozprawie skarżąca potwierdziła, że wprawdzie nie dostała całości decyzji z załącznikami, miała jednak możliwość wglądu do dokumentacji sprawy i z niej skorzystała w postępowaniu przed organem II instancji. Zarzuty skarżącej nie mogły zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro w sprawie nie wystąpiły uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił