VII SA/Wa 2300/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dnia 14 listopada 2011 r. po rozpoznaniu wniosku G. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej postanawia: przyznać G. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący wraz ze skargą wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W załączonym formularzu PPF przedstawił swoją sytuację finansową, rodzinną i życiową. Załączył do wniosku oświadczenia z urzędu skarbowego, akt notarialny, decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W., zaświadczenia lekarskie, zaświadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje z żoną w rozdzielności majątkowej. Wskazał, że utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.000,58 złotych netto miesięcznie. Kwotę tę uzyskuje z tytułu renty w wysokości 858,14 złotych oraz kwotę 42,44 z gospodarstwa rolnego. Podał, że ma dwójkę dzieci na które dobrowolnie płaci alimenty. Ponosi koszty utrzymania połowy mieszkania. Zaznaczył, że jest osobą nieporadną, załączył do wniosku zaświadczenia lekarskie. Wskazał, że posiada mieszkanie o pow. 52,80 m ² oraz nieruchomość rolną o pow. 0,4880 ha. Nadto oświadczył, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Z załączonego oświadczenia z urzędu skarbowego z dnia 18 sierpnia 1011 r. o wysokości dochodów uzyskanych przez wnioskodawcę oraz jego małżonkę za rok 2010 r. wynika, że wspólnie uzyskali dochód w wysokości 15.612,68 złotych. Kwotę 12 128,98 złotych wnioskodawca, zaś 3,483,70 złotych jego małżonka. Ponadto, wnioskodawca oświadczył, że rodzina żyje w ubóstwie. Biorąc pod uwagę przedstawioną we wniosku sytuację finansową i życiową wnioskodawcy uznano, iż uzasadnione jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, nie jest on bowiem w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.