VII SA/Wa 2301/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi W. K. [...] " I." w L. w upadłości na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na remont i przebudowę. skargę oddala VII SA/Wa 2301/06 UZASADNIENIE Starosta M. decyzją Nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2006r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane – zwanej dalej Prawem budowlanym (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w M. pozwolenia na remont i przebudowę istniejącego budynku kotłowni węglowej ze składem opału – na działkach nr [...], [...], [...], [...] przy ulicy [...] w M. Odwołanie od tej decyzji złożył W. K. właściciel [...] "I." w L., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na przebudowę budynku kotłowni podmiotowi, który nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto, zdaniem skarżącego organ I instancji zatwierdził projekt budowlany nie spełniający warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 2003r., oraz naruszył art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku ku temu przesłanek. Podał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2006r. skierowanym do organu wyjaśnił, że to on jest właścicielem nieruchomości i nie zezwolił na wykonanie prac remontowych i budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją Nr [...] wydaną dnia [...] października 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że inwestor spełnił warunki z art. 32, 33 i 34 ust. 1 – 4 Prawa budowlanego a więc organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu II instancji organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie ma obowiązku badania dokumentów, które inwestor wskazuje w oświadczeniu o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż pozostałe zarzuty odwołania są niezasadne, gdyż inwestycja wypełnia przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, a nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione ważnym interesem społecznym tj. koniecznością natychmiastowego wykonania robót związanych z przebudową kotłowni z uwagi na zbliżający sezon grzewczy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K. właściciel [...] "I." w L. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę wniósł także uczestnik postępowania – S. "J." w M. Pełnomocnik w/w uczestnika wnosząc o oddalenie skargi podniósł, że organ rozstrzygając sprawę w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest upoważnionym do badania czy prawo, na które powołuje się w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składający wniosek istnieje. Zdaniem uczestnika S. jest wieczystym użytkownikiem działek na których posadowiona jest kotłownia ze składem opału i właścicielem samej kotłowni czego dowodem jest wypis z rejestru budynków. Z aktu notarialnego złożonego przez skarżącego wynika, że Gmina Miasta M. sprzedała mu nie budynki kotłowni a wyłącznie nakłady poczynione na grunty oddane S. w użytkowanie wieczyste co znaczy, że budynków na podstawie tej umowy skarżący nie nabył. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawą wydania kontrolowanej przez organ decyzji udzielającej pozwolenia na remont i przebudowę istniejącego budynku kotłowni węglowej ze składem opału na działce nr ew. [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w M. stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego. Przepisy te określają między innymi warunki jakie musi spełnić inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę. Mając na uwadze treść art. 3 pkt 7a i 8 Prawa budowlanego przez pojecie "przebudowy" - należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, natomiast pojęcie "remont" - należy rozumieć jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W rozpoznawanej sprawie zakres zamierzonych prac przez inwestora pokrywa się z zakresem pojęciowym określonym w powyższych przepisach Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na remont i przebudowę istniejącego budynku kotłowni węglowej wnioskodawca dołączył wszelkie wymagane prawem dokumenty, tj. projekt budowlany, uzgodnienia właściwych jednostek, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zatem, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymogi (określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego), nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na remont i przebudowę – stosownie do treści art. 35 ust. 4 tejże ustawy ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998r., sygn. akt: IV SA 2311/96, Nr Lex 43803). Skład orzekający w niniejszej sprawie nie może zgodzić się ze stanowiskiem reprezentowanym przez skarżącego jakoby decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, polegającym na błędnym ustaleniu przez organ I instancji a następnie przez Wojewodę Mazowieckiego, iż wnioskodawca (J. Sp. z o.o. w organizacji w M.) nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd na wstępie pragnie zważyć, iż weryfikacja oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie należy do kompetencji organu architektoniczno – budowlanego wydającego pozwolenie na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005r. sygn. akt: VIISA/Wa 1814/04, Nr Lex 194700). Na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w połączeniu z treścią przepisu art. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może zostać wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym złożenie fałszywego oświadczenia jest zagrożone odpowiedzialnością karną z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Wynika z tego, iż celem ustawodawcy było odformalizowanie postępowania prowadzącego do wydania pozwolenia na budowę, który w treści znowelizowanego art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego już nie wymaga wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jedynie złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane. Inwestor takie oświadczenie złożył a jego treść odpowiada prawu. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, m. in. z aktu notarialnego, na który powołuje się skarżący, z wypisu z ewidencji budynków, wypisu z rejestru gruntów wynika, że wieczystym użytkownikiem gruntów, na których posadowiona jest sporna kotłownia wraz ze składem węglowym jest S. "J." w M. Nadto ta sama S. jest właścicielem kotłowni, zaś skarżącemu aktem notarialnym z dnia [...] września 2002r. Gmina Miasta M. sprzedała wyłącznie "(...) nakłady poczynione na powstanie i utrzymanie kotłowni (...)". Treść pojęcia "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" została określona przez ustawodawcę w definicji legalnej (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego) i należy podkreślić, że do zakresu tego pojęcia należy w szczególności tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, ograniczonych praw rzeczowych. Dodatkowo prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika także z umów dzierżawy, najmu oraz innych umów zobowiązaniowych pod warunkiem, że przewidują one uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Przenosząc niniejsze rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż Gmina Miasta M. oddała w wieczyste użytkowanie działki nr ew. [...], [...], [...], [...] położone przy ulicy [...] w M. S. "J." w M., ona zaś zawierając stosowną umowę ( Nr [...] z dnia [...] lipca 2006r.), wydzierżawiła Spółce z o.o. J. w organizacji z siedzibą w M. przedmiotową nieruchomość wraz z budynkiem kotłowni. W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. Z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M.– sektor [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M., Nr XI/55/2003 z dnia 11 grudnia 2003r. (Dz. U. Woj. Maz. Nr 320, poz. 10227) wynika, że docelowo zaopatrzenie w energię cieplną przewiduje się z miejskich systemów ciepłowniczych a w przypadkach uzasadnionych technologią realizowanego obiektu – z kotłowni lokalnych, przy czym do czasu realizacji owych systemów ciepłowniczych zaopatrzenie w energię cieplną odbywać się będzie z kotłowni lokalnych. Przedmiotowa inwestycja wypełnia założenia planu zagospodarowania przestrzennego bowiem do dnia wydania decyzji w sprawie nie została wybudowana i uruchomiona kotłownia centralna. Odnosząc się do kwestii nadania decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd stwierdza, iż został on prawidłowo użyty przez organ I instancji a następnie utrzymany w mocy decyzją organu odwoławczego. W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, iż mamy do czynienia w niniejszej sprawie z ważnym interesem społecznym. Sporna kotłownia będzie dostarczała energię cieplną dla znacznej liczby mieszkańców M., zaś mając na względzie zbliżający się sezon grzewczy, zdaniem Sądu stanowi uzasadnioną przesłankę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z tych wszystkich względów wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.