VII SA/Wa 2302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu postanawia: oddalić wniosek A. B. i Z. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 20111 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. , znak: [...] odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości [...]. W piśmie z 23 września 2011 r., zawierającym skargę na powołaną na wstępie decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja w swojej istocie nie wywołuje żadnych skutków, które w jakikolwiek sposób mogłyby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem zauważyć, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. W tym miejscu należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn. Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, iż nie mógł wstrzymać wykonania decyzji zaskarżonej z [...] sierpnia 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Decyzja ta bowiem nie nadaje się do wykonania, albowiem nie wywołuje żadnego skutku materialno- prawnego. Nadto, wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do tego orzeczenia w kontekście przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, iż w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy uzasadniające zastosowanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.