VII SA/Wa 2304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...]] września 2011 r. P. [...], dalej jako Skarżąca, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nakładające na Skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] lipca 2011 r. polegającego na rozbiórce przestrzennego rusztowania z rozpiętą na nim wielkopowierzchniową powłoką z nadrukiem reklamowym wzniesionego samowolnie w rejonie ulic [...] i [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nałożona grzywna jest nadmiernie wysoka, a jej uiszczenie wpłynęłoby na stabilność finansową Skarżącej. Ponadto nałożona grzywna nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym. W opinii skarżącego środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie i zmierzającym bezpośrednio do wykonania obowiązku powinno być wykonanie zastępcze. Ponadto Skarżąca wskazała, że wykonała ciążący obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2011 r., wskazując jednocześnie, że stojąca obecnie na nieruchomości konstrukcja jest odmiennym obiektem od poprzedniego rusztowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Powyższą przesłankę spełnia również sytuacja, gdy przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego będzie po wykonaniu postanowienia znacznie utrudnione. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Skarżąca uprawdopodobniła istnienie okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem postanowienia jest obowiązek zapłaty przez skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł. Nie ulega wątpliwości, że kwota grzywny jest znaczna, a jej uiszczenie mogłoby stanowić znaczne obciążenie finansowe dla Skarżącej, co uzasadnia udzielenie Skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.