VII SA/Wa 2304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Komunikacji sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") po rozpoznaniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] - uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 140,4 kWp DC na budynku produkcyjnym, zlokalizowanym na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego [...] wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wydał przywołaną wyżej decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Organ nadzoru wyjaśnił, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Podkreślił, że nie każde naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji ma charakter "rażący" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji, wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane. GINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego - do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor [...], wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ewid. [...] na cele budowlane, tym samym powyższe przepisy nie zostały naruszone. Z kolei, zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. GINB wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż przedmiotem spornej inwestycji jest budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy 140,4 kWp DC na dachu budynku produkcyjnego - zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w mieście [...]. Działka inwestycyjna (na dzień wydania kontrolowanej decyzji) została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentów miasta [...], uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r., poz. [...]), dalej: "plan". Działka ta położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem M2P,S,U(9ks). Zgodnie z przepisem § 47 ust. 2 pkt 1 planu dla terenów oznaczonych symbolem M2P,S,U(9ks) ustala się jako przeznaczenie podstawowe - zabudowa produkcyjna, składy i usługi (lit. a); przeznaczenie dopuszczalne - parkingi (lit. b). W myśl § 47 ust. 2 pkt 2 lit. b planu, na powyższym terenie obowiązuje zakaz: - lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych powyżej 2000 m2 powierzchni sprzedaży, - umieszczanie nośników reklamowych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością, - lokalizacji przedsięwzięć z zakresu gospodarki odpadami polegających na unieszkodliwianiu odpadów poprzez ich składowanie. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest wprost zapisu umożliwiającego realizację przedmiotowej inwestycji (budowa instalacji fotowoltaicznej wytwarzającej energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW) na terenie oznaczonym symbolem M2P,S,U(9ks) – nie oznacza to jednak (jak przyjął Wojewoda [...]), że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., została wydana z rażącym naruszeniem ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów miasta [...]. Dalej GINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji), jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Natomiast według art. 15 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowania znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Z treści zawartego powyżej przepisu, wynika zatem, że instalacja urządzeń wytwarzających energię o mocy przekraczającej 100 kW (a do takich zalicza się sporna inwestycja) wymaga wskazania w planie miejscowym obszaru, na którym może być realizowana tego rodzaju inwestycja. GINB powtórzył, że przepisy ww. planu nie zawierają zapisu umożliwiającego realizację tego rodzaju inwestycji, nie oznacza to jednak, że jeżeli takie obszary nie zostały w planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone, to istnieje zakaz realizacji tego rodzaju urządzeń. Gdyby bowiem była taka wola prawodawcy, to w tym względzie zawarłby unormowania analogiczne jak np. w odniesieniu do obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2. Przepis art. 10 ust. 3b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost przewiduje możliwość lokalizacji tego rodzaju inwestycji wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW takiego przepisu brak. W konsekwencji, gdy takie obszary nie zostały wskazane, to dopuszczalność inwestycji należy ocenić biorąc pod uwagę treść obowiązującego planu miejscowego. Gdy w świetle jego unormowań brak jest zakazu lokalizacji takiej inwestycji i ewentualnie wyznaczonej dla niej strefy ochronnej, to brak jest podstaw do odmowy wydania - z punktu widzenia zapisów planu - zgody na realizację przedsięwzięcia (zob. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/GI 248/16 lex 2078006; wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 139/17). Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, tj. bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Nie jest dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 454/09). W konsekwencji, zdaniem GINB, brak jest podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., została wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, w ocenie organu II instancji, kontrolowana decyzja Starosty [...] nr [...] nie jest także obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Miejski Zakład Komunikacji sp. z o.o. w [...] (właściciel sąsiedniej działki nr ewid. [...]), pismem z dnia 8 września 2017 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. Strona skarżąca podniosła, że działka nr ewid. [...] obręb [...], znajduje się w terenie oznaczonym symbolem M2P,S,U(ks), dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentów miasta [...] przewiduje, ustalenia szczegółowe zawarte w § 47 ust. 2. Przeznaczeniem podstawowym terenu jest zabudowa produkcyjna, składy, usługi z możliwością realizacji m.in. zabudowy produkcyjnej - natomiast nie ma tam zapisu o możliwości budowy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został sporządzony zgodnie z wymogami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art.15 ust. 3a tej ustawy zapisano, że w planie miejscowym określa się, w zależności od potrzeb, m.in., granice terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Natomiast art. 10 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na którym rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - to w studium ustała się ich rozmieszczenie. Żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, natomiast jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skarżąca Spółka wskazała, że studium obowiązujące w czasie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 140,4 kWpDC dla [...] zostało zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]). W studium tym nie ma ustalonych obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - dlatego analogiczny zapis nie mógł znaleźć się w przedmiotowym planie miejscowym. Strona skarżąca podniosła, że ustalenie planu miejscowego wskazujące granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest ustaleniem obligatoryjnym - jest ustaleniem fakultatywnym. Oznacza to, że tylko w przypadku, gdy gmina widzi potrzebę wskazania obszarów rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - to odpowiednie ustalenie znajduje się w treści planu. Jeżeli takiego zapisu nie ma - to znaczy, że nie można budować na obszarze planu tego rodzaju urządzeń. Nie wystarcza ustalenie planu, że teren przeznaczony jest pod produkcję (bez definiowania jej dopuszczalnego rodzaju) - ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie bowiem wskazał, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymagają bezwzględnego wskazania w planie obszarów, na którym mogą być realizowane (co wymaga wcześniejszego wskazania tego rodzaju obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy). W konsekwencji, w ocenie strony skarżącej, decyzja Starosty [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 140,4 kWpDC na budynku produkcyjnym, na działce nr [...], obręb [...]. ul. [...] w [...] nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego dla terenu przedmiotowej działki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wobec czego doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. w całości oraz odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 140,4 kWp DC na budynku produkcyjnym, zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem Sądu, w ramach sprawowanej kontroli instancyjnej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjął, prowadząc postępowanie w trybie nieważności, że kontrolowana decyzja Starosty [...] nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia oraz przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Sąd w pełni podziela wywody organu co do ugruntowanego w orzecznictwie charakteru przesłanki rażącego naruszenia. Organ odwoławczy w pełni wyjaśnił okoliczności faktyczne, w których badana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zapadła. Prawidłowo przyjął, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. nie narusza przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obowiązujących na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Niesporne bowiem w sprawie jest, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę powyższej instalacji dołączył oświadczenie (złożone w warunkach art. 233 Kodeksu karnego) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne. Kwestią sporną w sprawie pozostaje natomiast ocena, czy doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. GINB przyjął (i to stanowisko Sąd podziela), że ww. przepis nie został naruszony. I tak, działka nr ewid. [...], zabudowana budynkiem, na dachu którego zaprojektowano wyżej opisaną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę, była objęta zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...]. Działka ta położona jest w obszarze oznaczonym w planie symbolem M2P,S,U(9ks), dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe - zabudowa produkcyjna, składy i usługi oraz przeznaczenie dopuszczalne - parkingi ( § 47 ust. 2 pkt 1 lit. a i b). Z kolei w § 47 ust. 2 pkt 2 lit. b planu, określono zakazy dla ww. terenu. Przy czym, co istotne w sprawie, wśród tych zakazów Rada Miejska w [...] nie przewidziała zakazu lokalizacji spornej inwestycji. Strona skarżąca (odwołując się do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) podniosła, że gdy gmina dostrzega potrzebę wskazania obszarów rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW – to odpowiednie ustalenie znajduje się w planie. Przy czym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy ustala się wcześniej rozmieszczenie tych obszarów. Wyjaśniła, że przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] stycznia 2015 r. dla tego terenu obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], w którym nie ustalono obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Tym samym (jak stwierdziła strona skarżąca) analogiczny zapis nie mógł się znaleźć w przedmiotowym planie miejscowym, a to oznacza zakaz budowy na obszarze planu tego rodzaju urządzeń. W tym miejscu zauważenia wymaga, że uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w styczniu 2010 r. Rada Miejska w [...] nie ustaliła obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, albowiem przepis art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzający przedmiotową regulację, został dodany do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. zmieniającej nin. ustawę - dopiero z dniem 25 września 2010 r. Zgodnie z wprowadzonym art. 10 ust. 2a "Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie." W konsekwencji, w studium zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. - stref nie rozmieszczono. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu II instancji, co do tego, że gdyby wolą ustawodawcy było lokalizowanie tego typu urządzeń wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to takie unormowania zostałyby zawarte analogiczne jak np. w odniesieniu do obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2. Art. 10 ust. 3b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje bowiem możliwość lokalizacji tego rodzaju inwestycji wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowa jest także ocena GINB, że kontrolowana decyzja Starosty [...] nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.