VII SA/Wa 2306/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi S S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz S S kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2018 r. poz. 1990, z późn. zm.), a także na podstawie załącznika nr 2 do uchwały nr [...]Rady [...] z [...] listopada 2016 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. 10279), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz.U. z 2018 r. poz. [...]) w zw. z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia [...]czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. [...], z późn. zm.), dalej k.p.a. ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Volvo o nr rejestracyjnym [...] na kwotę 238,00 zł oraz określił, że do zapłaty kosztów zobowiązani są solidarnie: S.S. Oraz [...] z siedzibą w W. Ponadto organ określił, że termin płatności należności ustalonych tą decyzją wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że strażnik miejski w dniu [...] marca 2017 r. na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki Volvo nr rej. [...] z [...] w W. z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W trakcie czynności usuwania do strażnika zgłosił się kierujący pojazdem S.S., w związku z czym na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy odstąpiono od usunięcia pojazdu. Dalej organ wyjaśnił, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez strażnika miejskiego i notatki urzędowej strażnika miejskiego. W ocenie organu dowody te jednoznacznie wskazują, że zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy. Ponadto organ stwierdził, że istotną okolicznością w niniejszej sprawie był również fakt, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu strony, spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu, co było spowodowane stawieniem się osoby kierującej przy pojeździe i odjechaniem nim z miejsca zdarzenia. W ocenie organu oczywistym jest więc. że sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów związanych z wyjazdem pojazdu holującego. Prezydent [...] wskazał, że z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 130a ust. 10i ustawy, wynika, że powstałe koszty od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu odstąpienia od tej dyspozycji ponoszą solidarnie właściciel oraz użytkownik pojazdu. Zgodnie zaś z danymi pozyskanymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców właścicielem pojazdu Volvo nr rej. [...] w dniu [...].03.2017 r. była firma [...] S. A., zaś jego użytkownikiem, zgodnie z notatką urzędową strażnika miejskiego, był S. S. Organ wyjaśnił również, że wysokość kosztów ustalono zgodnie z dyspozycją art. 130a ust 6 oraz 6a ustawy na podstawie załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2016 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...]z 2016 r. poz. [...]), który określił wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 238 zł. Od decyzji tej S.S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "SKO Warszawie"). W odwołaniu tym zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, poczynienie błędnych i wewnętrznie sprzecznych ustaleń faktycznych, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji, w której uzasadnieniu zawarte są ustalenia sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji opartej o nieważną uchwałę Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.; - art. 97 § 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania kasacyjnego od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] SKO [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. SKO w W. wskazało ponadto, że na podstawie załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r. poz. [...]) określono wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 238 zł. Wprawdzie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/2017 stwierdził częściową nieważność ww. uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., jednak na skutek wniesienia skargi kasacyjnej do NSA ww. wyrok nie jest prawomocny. W konsekwencji wyrok ten nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego. Do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1088/2017, uprawnione i prawidłowe jest orzekanie przez organy na podstawie uchwały Rady[...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Na powyższą decyzję S.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, poczynienie błędnych i wewnętrznie sprzecznych ustaleń faktycznych co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w sprawie, w której uzasadnieniu zawarte są ustalenia sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, np. w zakresie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu i odstąpienia od tegoż, gdzie przyjęto że wynosiły one 238 zł, mimo iż z dokumentacji zalegającej w aktach postępowania wynika, że koszt ten był niższy (wynosił 69 zł brutto) 2. art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o nieważną Uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. 3. art. 130a ust. 6 i 6a ustawy prawo o ruchu drogowym w związku z Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. poprzez jej zastosowanie, pomimo iż pozostaje z mocy prawa nieważna, a tym samym brak jest podstawy do jej stosowania, a brak jest innej podstawy prawnej do nakładania opłat w związku z usunięciem pojazdu (lub odstąpieniem od tegoż) 4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania kasacyjnego od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności Uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. 5. art. 130a ust. 6 i 6a ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie, że wysokość opłaty związanej z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w kwocie 238 zł odpowiada rzeczywistym kosztom poniesionym z tego tytułu przez Miasto [...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, a ponadto o zasadzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 2007/18. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja (a także decyzja ją poprzedzająca) wydana została w oparciu o treść załącznika do Uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].11.2016 r. Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność tejże uchwały w zakresie § 1 i 2 oraz jej załączników, w treści których została określona wysokość opłat za holowanie pojazdów. Od wyroku tego wniesiono skargę kasacyjną, która została zarejestrowana przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygn. akt I OSK 2007/18. Zdaniem skarżącego skoro skarżona decyzja wydana jest w oparciu o uchwałę Rady Miasta, co do której toczy się postępowania dotyczące stwierdzenia jej nieważności, zasadnym jest wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dotyczącego ważności uchwały, albowiem ma ona wpływ na niniejsze postępowanie i wydane w nim rozstrzygnięcie. Skarżący podniósł również, że w aktach sprawy znajduje się zestawienie holowań oraz poniesionych w związku z tym przez m. st. Warszawa kosztów. Pod pozycją 103 wskazano, iż koszty związane z odstąpieniem od holowania pojazdu skarżącego wynosiły 69 zł brutto. Analogiczna kwota pojawia się jako kwota jednostkowa na fakturze VAT wystawionej na rzecz [...] przez firmę [...] sp. z o.o. realizującą usługi w zakresie holowania na jego zlecenie. Tym samym koszt poniesiony przez [...] w związku z dyspozycją odholowania pojazdu skarżącego, od którego odstąpiono wyniósł 69 zł a nie 238 zł, jak wskazano to w treści decyzji. Zdaniem skarżącego powyższe stanowi także przejaw całkowicie dowolnej oceny przez organy dowodów, albowiem przyjęto odmienną niż z nich wynikającą stawkę. Dodatkowo w treści uzasadnienia skarżonej decyzji organ nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii treści dokumentacji z firmy [...] sp. z o.o. oraz wskazywanych w niej kwot. Skarżący podniósł także, że zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wysokość opłaty za holowanie (lub odstąpienie od niego) winna uwzględniać koszty usuwania pojazdu. Brak jest podstaw do doliczania do nich jakichkolwiek innych opłat, które mogą stanowić dodatkowe źródło dochodu dla [...]. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2306/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że obie zaskarżone w sprawie decyzje zapadły na podstawie prawnej jaką stanowi m.in. załącznik nr 2 do uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...]). Uchwała ta, na mocy wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1088/17 została jednak nieprawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego tj. stwierdzono jej nieważność w zakresie § 1 i § 2 wraz z załącznikami nr 1 i 2. Przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rozpatrywana jest obecnie skarga kasacyjna Miasta [...] od powyższego wyroku. Termin rozprawy został przy tym wyznaczony na dzień 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2007/18. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, uwzględniając okoliczność co prawda nieprawomocnego, jednakże wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały stanowiącej podstawę wydania zaskarżonych decyzji, a także bliski termin rozprawy wyznaczonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, mamy do czynienia z istotnym dla niniejszego rozstrzygnięcia prejudykatem. Podkreślić bowiem należy, że kontrolowane decyzje wydano w zasadniczej części na podstawie zakwestionowanej uchwały. Od treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zależy treść wyroku tutejszego Sądu. Postanowieniem z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2306/19, Sąd podjął zawieszone postępowanie. W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. pełnomocnika skarżącego złożył oświadczenie, że wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Oświadczenie o takiej treści złożył także organ w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja SKO w W. z dnia [...] lipca 2018 r., którą utrzymana w mocy została decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. o ustaleniu wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Volvo o nr. Rejestracyjnym [...] na kwotę 238 złotych. Do zapłaty ww. kosztów zobowiązani zostali solidarnie S.S. Oraz [...] S.A. z siedzibą w W., jako właściciel pojazdu. Okoliczności faktyczne sprawy nie są kwestionowane przez skarżącego. Skarżący nie zaprzecza, że w dniu [...] marca 2017 r. nie zastosował się do znaku B-36 z tabliczką T-24 i pozostawił wskazany wyżej pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Niesporne jest również to, że skarżący zgłosił się do strażnika w trakcie czynności usuwania, w związku z czym na podstawie art. 130a ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm.) odstąpiono od usunięcia pojazdu. Nie budzi wątpliwość także to, że wydanie dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu spowodowało w tym przypadku powstanie kosztów. W aktach sprawy znajduje się faktura VAT nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. obejmująca pod poz. 11 holowanie pojazdów w trybie art. 130a ust. 2a (tzw. odstąpienia 60%), w załączniku do ww. faktury pod poz. 103 wskazano pojazd marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...]. Wśród zgormadzonych przez organ dowodów znajduje się również zlecenie holowania dotyczące przedmiotowego samochodu marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...], z którego wynika, że dyspozycja holowania została przyjęta w dniu [...] marca 2017 r. o godz. 12.36, a następnie anulowana o godz. 12.55. Holowanie miało zostać zrealizowane przez holownik Renault. Ponadto raport drogowy z ww. holownika wskazuje, że w dniu [...] marca 2017 r. od godz. 12.34 do godz. 12.48 przejechał on 1,2 km. Ponadto znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia wskazują, że istotnie przystąpiono do przygotowania przedmiotowego pojazdu do holowania. Skarżący nie zgadza natomiast się z wysokością kwoty, jaką został obciążony w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oraz podnosi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, stwierdził nieważność uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...] w zakresie § 1 i § 2 wraz z załącznikami nr 1 i 2, która to uchwałą stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podnoszonych przez skarżącego wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 130a ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Jednocześnie przepis art. 130a ust. 2a ww. ustawy przewiduje, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym, który stosuje się odpowiednio, stanowi, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Ten ostatni przepis wskazuje natomiast, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, tj. kosztów powstałych w związku wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, pomimo odstąpienia od tej czynności. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. W niniejszej sprawie zastosowanie miała uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...]). Zgodnie z załącznikiem Nr 2 do ww. Uchwały, wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu wynosi – w przypadku pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej – 238 zł. Kwota ta jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji, czy też inne). Wskazana uchwała, stanowi akt prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, a więc jest przepisem prawa powszechnie obowiązującym i dlatego orzekające w sprawie organy nie były władne do oceny jej zapisów i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić ich w innej wysokości (np. faktycznie poniesionych wydatków) (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1971/17, orzecczenia.nsa.gov.pl). W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się również w wyroku z dnia 4 sierpnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 2644/14, orzecczenia.nsa.gov.pl) uznając, iż ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości opłat w konkretnym przypadku. Nie są trafne zatem zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, że organ powinien ustalić faktycznie poniesione koszty usunięcia pojazdu. Nadto należy również podnieść, że przepis art. 130a ust. 2a w związku z ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, nie określa i nie wyszczególnia składników kosztów usunięcia pojazdu. Ustawodawca nie precyzuje ich w żaden sposób, zaś ustalenie kosztów w wysokości ryczałtowej (jak w przedmiotowej uchwale) nie podlega kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie, ani ocenie organów administracji. Powodem uchylenia przez Sąd wydanych w sprawie decyzji jest natomiast druga z podnoszonych przez skarżącego okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, stwierdził bowiem nieważność powołanej wyżej uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017 w zakresie § 1 i § 2 wraz z załącznikami nr 1 i 2, która to uchwała stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji w zakresie określenia kwoty kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, jaką skarżący został obciążony. Wyrok ten na dzień wydania zaskarżonej decyzji był w wprawdzie nieprawomocny, jednakże wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2007/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku i okoliczność ta nie mogła pozostać bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności określonego przepisu uchwały rady powiatu daje bowiem podstawę do przyjęcia, że przepis uchwały, którego stwierdzenie nieważności dotyczy, należy traktować jakby nigdy nie został uchwalony. Wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność określonego przepisu uchwały rady powiatu działa z mocą wsteczną (ex tunc). W tej sytuacji przepis uchwały rady powiatu, którego nieważność stwierdził sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem, stanowi wadliwą podstawę prawną podjętej uchwały. Wydana na jego podstawie decyzja administracyjna, choćby wydana została w okresie poprzedzającym ów wyrok, musi być uznana za wadliwą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2390/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zachodziła zatem konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. ----------------------- 2