VII SA/Wa 2307/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu M. B. od postanowienia Ministra Edukacji z dnia 22 lipca 2025 r., znak: DWST-WOOS.4021.42.2025.IT w przedmiocie zaopiniowania zamiaru likwidacji szkoły, p o s t a n a w i a: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić M. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych i zero groszy), uiszczoną jako wpis sądowy od sprzeciwu. I 1. W dniu 20 sierpnia 2025 r. (data stempla pocztowego) M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła za pośrednictwem Ministra Edukacji sprzeciw od postanowienia tego organu z 22 lipca 2025 r. (znak: DWST-WOOS.4021.42.2025.IT). 2. Sprzeciw został wniesiony w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Postanowieniem z [...] lutego 2025 r. (znak: [...]) [...] Kurator Oświaty negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej w S., zawarty w uchwale Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie zamiaru likwidacji z dniem 31 sierpnia 2024 r. Szkoły Podstawowej w S. 2.2. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Wójt Gminy P. 2.3. Postanowieniem z 22 lipca 2025 r. (znak: DWST-WOOS.4021.42.2025.IT) Minister Edukacji, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 89 ust. 1, 3 i 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, ze zm.; dalej: p.o.), uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 2.4. Powyższe postanowienie zostało doręczone Wójtowi Gminy P. w dniu 7 sierpnia 2025 r. 2.5. W dniu 7 sierpnia 2025 r. Wójt Gminy P. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do zaskarżenia postanowienia z 22 lipca 2025 r. 3. W swoim sprzeciwie M. B. – będąca matką jednego z uczniów Szkoły Podstawowej w S. – zarzuciła postanowieniu Ministra Edukacji obrazę: art. 70 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 p.o. 4. W odpowiedzi na skargę, przedstawioną w piśmie procesowym z 12 września 2025 r., Minister Edukacji wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 64f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, a przepisy art. 64b-64e p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W myśl zaś 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Z kolei z art. 64b § 1 p.p.s.a. stanowi, że do sprzeciwu od stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższego wynika, że środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu nie przysługuje podmiotom, które – po pierwsze – nie tylko nie były stronami odnośnego postępowania administracyjnego, w którym wydano akt kasatoryjny na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a., ale również nie zainicjowały postępowania drugoinstancyjnego, w wyniku którego uchylono akt organu pierwszej instancji i skierowano sprawę do ponownego rozpatrzenia, a po drugie – którym nie doręczono odnośnego aktu kasatoryjnego. 2. W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw podlega odrzuceniu z powodów formalnych. Jednocześnie Sąd zastrzega, że w niniejszej sprawie w ogóle nie ocenia zasadności argumentów merytorycznych przedstawionych w tym sprzeciwie. W sprawie administracyjnej, która legła u podstaw analizowanego sprzeciwu, była tylko jedna strona postępowania – Wójt Gminy P., który najpierw przedłożył [...] Kuratorowi Oświaty do zaopiniowania zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej w S., a następnie wniósł zażalenie do Ministra Edukacji na negatywne postanowienie opiniujące. Tylko też temu podmiotowi doręczane były rozstrzygnięcia administracyjne obu instancji. I tylko Wójt Gminy P. był uprawniony do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Ministra Edukacji, z czego zrezygnował. Natomiast skarżąca w niniejszej sprawie przymiotu strony nie miała i w związku z tym nie doręczono jej żadnego z rozstrzygnięć administracyjnych. Okoliczność, że powzięła o nich wiedzę, jest tu irrelewantna. W świetle bowiem kategorycznej regulacji ustawowej tylko strona postępowania, której doręczono odnośne postanowienie kasatoryjne, może wnieść od tego rozstrzygnięcia sprzeciw do sądu administracyjnego. W związku z powyższym – na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. – postanowiono, jak w punkcie 1. 3. Odrzucenie sprzeciwu implikuje zwrot uiszczonego wpisu, przez co – na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. – postanowiono, jak w punkcie 2.