VII SA/Wa 2309/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2010 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej przez G. J. jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie własne tego organu z [...] sierpnia 2009 r. o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki o nr ewid. [...] w m. [...]. Postępowanie, w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej – G. J. o udzielenie zezwolenia na lokalizację powyżej wskazanego zjazdu indywidualnego. Wniosek ten nie został uwzględniony. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), odmówił wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, iż działka [...] usytuowana jest przy drodze krajowej nr [...], klasy G – droga główna. Powstała ona z podziału działki [...], która to przed podziałem usytuowana była pomiędzy ulicą [...] (drogą krajową) a ulicą [...]. Sąsiednia działka o nr ewid. [...], której wnioskodawczyni jest współwłaścicielką posiada zjazd z drogi krajowej ujęty w ewidencji zjazdów Rejonu. W konsekwencji -dostrzegając powyższe- organ uznał, iż dojazd do działki [....] powinien odbywać się poprzez zjazd na działkę [...]. Możliwe jest również -jak zauważył organ- przesunięcie istniejącego zjazdu do działki [...], na przykład na granicę obu ww. działek ([....] [....]), albo ustanowienie służebności drogowej poprzez działki [...] i [...], które to przylegają do ulicy [...]. Organ powołał się przy tym na § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Wskazał, że takie sposoby skomunikowania działki z drogą byłyby zgodne z ww. przepisem, zgodnie z którym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. J. podniosła, iż przytoczone w decyzji rozwiązania wpłynął niekorzystnie na wartość nieruchomości, a ustanowienie służebności na którejkolwiek z wymienionych działek jest niemożliwe do spełnienia ze względu na wysoką uciążliwość dla ich użytkowników. Wobec tego stwierdziła, iż ustanowienie ww. służebności stanowiłoby naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] października 2009 r. utrzymał decyzję z [...] sierpnia 2009 r. w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, iż droga krajowa nr [...] zakwalifikowana została Zarządzeniem GDDKiA nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych klasy G. Wskazał też, że -jak wynika z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie- w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym również, gdy nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Powołując się na powyższe organ w konsekwencji stwierdził, że w niniejszej sprawie trudno dopatrzeć się wyjątkowej sytuacji przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony. I dalej, podtrzymał swoje stanowisko w sprawie co do tego, że obsługa komunikacyjna działki [...] jest możliwa za pośrednictwem istniejącego zjazdu do działki [...], ewentualnie – poprzez przebudowanie tego zjazdu, tj. jego przesunięcie, tak aby zapewniał on obsługę komunikacyjną obu ww. działek. Jednocześnie organ zauważył, że w przypadku udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu do działki nr [...], zjazd ten znajdowałby się w bliskiej odległości od istniejącego zjazdu obsługującego nieruchomość sąsiednią [...]. Taka lokalizacja stwarzałaby zaś niewątpliwie na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] utrudnienia w komunikacji i zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Organ zauważył też, że budowa zjazdu musi być dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Oznacza to, że droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe, w tym dotyczące zjazdów, odpowiadające drogom klasy G, tj. drogom głównym. Z tych też powodów pozytywne rozpatrzenie sprawy oznaczałoby -jak wskazał organ- oczywiste naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję GDDKiA z [...] października 2009 r. skarżąca – G. J. wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: -błędną wykładnię i błędne zastosowanie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. poprzez uznanie, że zjazd do posesji w obrębie miasta ma wpływ na wskazywane w ww. przepisie kryteria, -pominięcie § 55 i § 77 ww. rozporządzenia, -brak oceny zmiany kategoryzacji drogi w czasie oraz brak sprawdzenia stanu prawnego i faktycznego posesji, -błędną ocenę lokalizacji nieruchomości, -pominięcie zasad ogólnych postępowania administracyjnego poprzez brak wskazania i omówienia wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż uzasadnienia obu decyzji GDDKiA nie uwzględniają szeregu przepisów, które zmieniają sytuację i ocenę sprawy. Wskazała w tym kontekście na § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Podniosła przy tym, iż skoro do przedmiotowej w sprawie nieruchomości nie ma drogi dojazdowej innej niż równoległa do drogi krajowej, a dostęp do drogi krajowej musi odbywać się poprzez ewentualną służebność drogową, to wydaje się, że warunek zawarty w § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia jest spełniony. Dodatkowo wskazała, że zjazd na przedmiotową w sprawie nieruchomość znajdowałby się na terenie zabudowanym, gdzie prędkość maksymalna wynosi 50 km/h. Następnie skarżąca zarzuciła, iż organy nie sprawdziły faktycznych możliwości dojazdu do przedmiotowej posesji skupiając się tylko i wyłącznie na skąpej dokumentacji i w sposób nieuprawniony uznały, że istnieje możliwość dojazdu z drogi lokalnej lub przez teren innej działki. Nie wyjaśniły też kwestii związanych ze służebnością jak i z innymi alternatywnymi możliwościami dojazdu do występującej w sprawie nieruchomości. Dalej, skarżąca zauważyła, iż istotną w sprawie jest też kwestia zmiany kategorii drogi, która to nastąpiła po podziale nieruchomości. Na koniec - skarżąca zarzuciła zlekceważenie w sprawie przepisów postępowania poprzez nie rozważenie wielu ważnych okoliczności faktycznych, tj.: ilości zjazdów w sąsiedztwie; lokalizacji posesji w obrębie terenu zabudowanego; braku dostępu do drogi lokalnej lub innej drogi dojazdowej. Zarzuciła też brak oceny czy prostego omówienia kwestii służebności dojazdu; brak uwzględnienia zmian przepisów oraz kategoryzacji drogi, a także brak omówienia faktów i dowodów, którym organ dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności. Nadto, skarżąca zarzuciła, iż decyzje wydane w sprawie nie respektują zasady przekonywania, gdyż skarżąca nie jest przekonana o tym, że jedynym kryterium w takich sprawach jak rozpatrywana jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko w sprawie. Dodatkowo zauważył, iż w przypadku udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu do działki [....], zjazd ten znajdowałby się w bliskiej odległości od istniejącego zjazdu do działki [...], której współwłaścicielem jest skarżąca, przy czym – oba te zjazdy usytuowane byłyby niemalże naprzeciwko zjazdu publicznego (wjazdu do stacji paliw). Organ wyjaśnił również, iż w przedmiotowej sprawie poza analizą zebranych materiałów, w tym nadesłanych przez skarżącą, zostały przeprowadzone i udokumentowane oględziny miejsca, w którym potencjalnie miałby być zlokalizowany zjazd indywidualny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji GDDKiA z [...] października 2009 r. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw Sąd uznał, iż decyzja ta jest prawidłowa – nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy organ orzekający miał podstawy prawne -w zaistniałym stanie faktycznym- do negatywnego załatwienia wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego. Tym samym, tj. z uwagi na przedmiot sprawy, słusznie w podstawie materialnoprawnej zaskarżonego aktu administracyjnego wskazano art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 4 ww. ustawy, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Dostrzegając treść ww. przepisów, w tym posłużenie się przez ustawodawcę w ust. 4 cyt. artykułu sformułowaniem "może odmówić", zauważyć trzeba, iż decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenie na budowę lub przebudowę zjazdu. Przy czym wskazać również należy, iż granice ww. uznania administracyjnego wyznaczają m.in. wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (na które to wskazuje ustawodawca w omawianym przepisie). Wymogi, o których mowa powyżej uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. ze zmianami). W § 9 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia określono m.in., iż w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Powyższe uregulowania prawne miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu zostały one nie tylko zasadnie przez organ orzekający przytoczone, ale również prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych nieprawidłowości w działaniu organu. Nie podzielił przede wszystkim zarzutu skargi dotyczącego błędnego zastosowania ww. przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 oraz błędnej jego wykładni. Przypomnienia wymaga, iż skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...]. Droga ta została zakwalifikowana do dróg głównych klasy G. Tym samym -w świetle ww. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia- organ mógł wyrazić zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego, ale przede wszystkim wówczas, gdyby nie było możliwe żadne inne skomunikowanie działki [...] z ww. drogą krajową, tj. zapewnienie dojazdu do tej działki z innych dróg niższych klas. Przepis § 9 ust. 1 pkt 4 zawiera bowiem postulat ograniczenia liczby i częstości zjazdów – w szczególności do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Przepis ten dopuszcza więc zjazd z drogi klasy G, ale tylko w sytuacjach wyjątkowych. Jednocześnie Sad zauważa, iż prezentowana powyżej interpretacja omawianego przepisu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z 23 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1143/06, lex nr 366231), Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, iż przepis § 9 ust. 1 pkt 4 nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną. Nadto, warto w tym miejscu zaznaczyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Pojęcie dostępu do drogi podobnie zdefiniowane jest w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) W ocenie Sądu tak zdefiniowane pojęcie dostępu do drogi nie może być pominięte przy wykładni § 9. Analizując sprawę organ dysponował mapą sytuacyjno-wysokościową, wypisami z rejestru gruntów działek o nr [...] i [...] oraz protokołem z oględzin i dokumentacją zdjęciową terenu, na którym miałby być zlokalizowany zjazd. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił (co w sprawie jest bezsporne), iż przedmiotowa działka [...] powstała z podziału działki [...]. Przylega ona bezpośrednio do działki [...], której zainteresowana jest współwłaścicielką i która posiada zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...]. Nadto organ ustalił, iż działka [...] zlokalizowana była pomiędzy drogą krajową – ul. [...] a ul. [...]. Dostrzegając powyższe organ w obu decyzjach wydanych w sprawie wskazał kilka rozwiązań pozwalających na zapewnienie dojazdu do działki [...] – bez wyrażania zgody na lokalizację nowego zjazdu indywidualnego. Przede wszystkim zauważył, iż dojazd do działki [...] może odbywać się poprzez istniejący zjazd na działkę [...] albo poprzez ul. [...] i w razie konieczności ustanowienie służebności drogowej przez działki do tej ulicy przylegające – tj. [...] i [...]. Wskazał również na możliwość przesunięcia istniejącego zjazdu na działkę [...] w ten sposób, aby zapewniał on dojazd do dwóch działek – tj. działki [...] i [...]. Miał przy tym na uwadze fakt, iż skarżąca jest współwłaścicielką działki [...] – tj. tej, która posiada zjazd. W konsekwencji organ uznał, iż w sprawie trudno dopatrzeć się wyjątkowej sytuacji uzasadniającej uwzględnienie żądania skarżącej. Z taką oceną sprawy Sąd w pełni się zgadza. Budowa zjazdu z drogi nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Oznacza to, jak słusznie zauważył GDDKiA w zaskarżonej decyzji, iż droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe, w tym dotyczące zjazdów, odpowiadające drogom klasy G – drogom głównym. Orzekając w sprawie na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, organ zobligowany był więc uwzględnić § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia i wprowadzony tym przepisem wymóg ograniczenia liczby i częstości zjazdów. Jednocześnie zaznaczyć w tym miejscu trzeba, iż wynikająca z ww. unormowania naczelna zasada obowiązująca przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu indywidualnego – tj. zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Nadto, oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. m.in. wyrok NSA z 31.03.1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764). Zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym bierze się bowiem m.in. z ilości punktów kolizyjnych tworzonych poprzez budowę kolejnych zjazdów. Zatem, w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym organ orzekający mógł uznać, iż budowa dodatkowego zjazdu z drogi krajowej wpłynęłaby na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi, gdyż każdy zjazd stanowi potencjalne źródło ich pogorszenia. Słusznie przy tym organ zauważył, iż ewentualny zjazd na działkę [...] zlokalizowany byłby w niedalekiej odległości od istniejącego zjazdu obsługującego działkę [...], a także to, że w sprawie występuje możliwość skomunikowania przedmiotowej działki w inny sposób – w tym na przykład poprzez przesunięcie istniejącego zjazdu na działkę [...], tj. tak, aby zapewniał on komunikację z drogą obu ww. działek – [...] i [...]. Organ zaproponował więc taki sposób rozwiązania, który umożliwiłby dojazd do działki [...] z drogi krajowej. Trudno tym samym dopatrywać się złej woli organu w załatwieniu przedmiotowej sprawy dotyczącej skomunikowania działki, tj. zagwarantowania jej dojazdu. Powyższe ustalenia organu wynikają z materiału dowodowego, w tym mapy sytuacyjno-wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy. Jednocześnie należy zauważyć, iż skarżąca na żadnym etapie sprawy, ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze, nie podnosiła takich okoliczności, z których wynikałoby, iż przebudowa (przesunięcie) istniejącego zjazdu jest niemożliwa. Nie wskazywała też takich okoliczności, z których wynikałoby, że pozostałe, proponowane rozwiązania przedstawione przez organ, a dotyczące skomunikowania przedmiotowej działki z drogą publiczną są nie do zrealizowania – z przyczyn na przykład technicznych. Tym samym -w ocenie Sądu- organ orzekając w sprawie miał podstawy by przyjąć, iż w sytuacji, gdy jest możliwe skomunikowanie działki w inny sposób niż poprzez zjazd z drogi głównej klasy G, może on -korzystając z przyznanego mu uznania administracyjnego- odmówić wyrażenia zgody na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty skargi. Przede wszystkim, mając na uwadze uzasadnienie skargi, Sąd stwierdza, iż organ uwzględnił w sprawie wszystkie te okoliczności, które mogły mieć wpływ na jej wynik - w kontekście prawidłowo uwzględnionego przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Takiego znaczenia nie odgrywał fakt, iż działka nr [...] znajduje się na terenie zabudowanym. Natomiast co do ilości zjazdów w sąsiedztwie – trzeba zaznaczyć, iż okoliczność tę organ uwzględnił i ona też miała wpływ na ocenę wniosku skarżącej. Na marginesie Sąd zauważa, iż ewentualny zjazd indywidualny na działkę [...] byłby zlokalizowany nie tylko w bliskiej odległości od istniejącego zjazdu na działkę [...], ale także naprzeciwko zjazdów publicznych (na stację paliw). Okoliczność ta wprawdzie nie wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji (została podniesiona przez organ dopiero w odpowiedzi na skargę), natomiast -w ocenie Sądu- nie jest ona bez znaczenia i potwierdza słuszność stanowiska organu zajętego w przedmiocie rozpatrywanego wniosku skarżącej. Następnie, w kontekście zarzutów skargi wyjaśnić trzeba, iż zmiana klasyfikacji drogi – ul. [...], która nastąpiła -jak podnosi skarżąca- po podziale działki nr [...], nie mogła mieć wpływu na wynik kontrolowanego postępowania. Wniosek skarżącej o wyrażenie zgody na zjazd indywidualny został złożony po tym, jak ul. [...] - droga krajowa nr [...] została zaklasyfikowana do dróg klasy G (tj. po 18 grudnia 2008 r. – Zarządzenie GDDKiA nr 80), a to oznacza, że rozpatrując wniosek organ miał obowiązek uwzględnić § 9 ust. 1 pkt 4, nakazujący ograniczenie liczby i częstości zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Odnośnie pominięcia § 55 i § 77 ww. rozporządzenia Sąd stwierdza, że również te zarzuty są całkowicie bezzasadne. Przepis § 55 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia określa jedynie co należy rozumieć przez zjazd indywidualny i Sąd nie dopatrzył się w sprawie, aby przepis ten został przez organ pominięty. W ocenie Sądu nie został naruszony również § 77 ww. rozporządzenia. Ów przepis nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i w sytuacji odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie. Konkludując, rozpatrując sprawę organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd nie dopatrzył się w takim działaniu organu żadnych nieprawidłowości i nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Tym samym, tj. wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia (także z urzędu) tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.