VII SA/Wa 2309/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi J.C.i A. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. - Dz. U. z 2017r., poz. 1257, dalej "k.p.a."), decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Pani J. B.i Pana A. C., reprezentowanych przez adwokata M. K., od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], Wojewoda [...] umorzył, wszczęte na wniosek Pani J. B. i Pana A.C. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu silosów (4 x FSP v=1280 m3, 12 x FSL v=864 m3, 4 x FSL v=400 m3) wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi: wiatą kosza zasypowego, czyszczalnią, suszarnią, silosami spedycyjnymi, magazynu składowania płaskiego, magazynu pomocniczego, budynku sterowni, zbiornika p.poż/retencyjnego, wchodzących w skład kompleksu magazynowo-suszarniczego na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania – na skutek ww. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] – Wojewoda [...] wydał skarżoną decyzję z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...]. Organ wskazał zatem, że objęta odwołaniem decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], została wydana na skutek decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], uchylającej ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ww. decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017r., znak: [...], została jednak uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18. Z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przekazujące Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia wniosek Pani J. B. i Pana A. C. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie skarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], i umorzenie ponownie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania jako bezprzedmiotowego. Według organu, eliminacja z obrotu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], przesądza o braku podstaw do ponownego prowadzenia postępowania w sprawie ww. wniosku Pani J. B. i Pana A. C.. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z uwagi na powyższe należało uchylić decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji. Jednocześnie GINB wskazał, że na skutek ww. wyroku WSA w Warszawie z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego będzie ponownie prowadził postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] wnieśli: J. B. i A. C., reprezentowani przez adwokata M. K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie; Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 28 kpa poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisu § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) poprzez błędną wykładnię; Naruszenie przepisu § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 243, poz. 2063) poprzez niezastosowanie. Mając powyższe na uwadze Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczył decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. W tej sprawie sądowej spółka [...] wniosła sprzeciw, a więc obecni Skarżący nie brali udziału na podstawie art. 64b § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Zatem wyrok z 18 czerwca 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. VII SA/Wa 1305/18, został wydany bez udziału obecnych Skarżących, co jednak najbardziej istotne, wyrok ten dotyczy decyzji GINB z [...] sierpnia 2017 r., a zatem jego prawomocność dotyczy tylko tej decyzji przy założeniu, że od [...] sierpnia 2017r. nie zmienił się stan faktyczny lub też prawny. Skarżący podnoszą, że od [...] sierpnia 2017 r. podnosili nowe okoliczności faktyczne, które w sposób jednoznaczny pozwalają na zakwalifikowanie obecnych Skarżących jako strony postępowania. W tym miejscu Skarżący podnieśli, że do Wojewody [...] składali pismo z [...] marca 2018 r., w którym wyraźnie wskazywali, że co do nowej decyzji z [...] maja 2016 r. (zmiana pozwolenia na budowę) potrzebna była nowa decyzja środowiskowa. Zmiana m.in. magazynu na suszarnię wymagała odpowiedniej decyzji środowiskowej. Skarżący zwracają szczególną uwagę, że [...] kwietnia 2018 r., w swoim piśmie do Wojewody [...] wyraźnie podali nowe argumenty i nowe dowody wskazujące na to, że bezwzględnie powinni być stroną w postępowaniu administracyjnym – pozwolenie na budowę z wniosku spółki [...]. Co w ich ocenie istotne, ani Wojewoda [...], ani GINB w zaskarżanych decyzjach, nie odnieśli się do podniesionych argumentów w tym piśmie. WSA w powołanym wyroku z 18 czerwca 2018 r. wyraźnie wskazał, że sam wpis przedmiotu działalności w [...] nie świadczy, że Skarżący taką działalność prowadzą. Sąd ten ponadto uznał, że spółka [...] konsekwentnie twierdziła, że takiej działalności Skarżący – Państwo C. nie prowadzą, czemu wnioskodawcy skutecznie nie zaprzeczyli. Po pierwsze takie twierdzenie spółka [...] wyprowadziła na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, w którym nie uczestniczyli skarżący Państwo C., a po drugie w powołanym piśmie do Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. Skarżący – Państwo C. wyraźnie wskazali, że taką działalność w przeszłości prowadzili i w każdej chwili mogą podjąć z tego względu, że na ich nieruchomości znajduje się stacja paliw. Skarżący przypomnieli, że w piśmie tym wyraźnie zostało wskazane, że wskazywanie przez inwestora, iż nie prowadzą Oni na swojej działce działalności związanej z obrotem paliwami świadczy o wadliwości projektu i nie uwzględnieniu, że na ich działce znajduje się stacja paliw. Na dowód tego załączony został akt notarialny z [...] marca 2004 r. w formie kopii oraz szkic operacyjny działki Skarżących, na którym zaznaczone są zbiorniki na paliwo. Muszą być zatem spełnione wymagania w zakresie odległości, a projekt zakładał budowę obiektów o bardzo dużym obciążeniu ogniowym. Podano również, że Pan A. C. ma możliwość prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami i w 2007 r. był wspólnikiem spółki cywilnej [...], która to spółka ma koncesję na obrót paliwami, na dowód czego załączona została umowa spółki cywilnej wraz z protokołem z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz [...] kwietnia 2013r., jak również dwa zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Do ww. pisma przedłożono również decyzję z [...] marca 2018 r., zmieniającą decyzję z 2014 r., z której jednoznacznie wynika, że spółka cywilna do której należał A. C. tj. [...] jest adresatem koncesji w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Z historii podano, że na działce Skarżących znajduje się budynek składowania olejów i zbiorniki na paliwo (2 podziemne kompleksy o łącznej pojemności ok. 200 tys. I). Działka nr [...], a więc jeszcze przed jej podziałem, została zakupiona m.in. w celu rozbudowy stacji paliw i magazynów paliwowych, sprzedaży olejów i węgla. W tym zakresie możliwość prowadzenia takiej działalności wynika z wydruku ceidg, ale również taką możliwość dalej obecna działka nr [...]. Najem ww. nieruchomości w każdym czasie można wypowiedzieć w całości lub w części. Na działce nr [...] jest obiekt magazynowy dla paliw i jest też możliwe uzyskanie koncesji dla spółki Skarżących lub skorzystania z koncesji spółki [...]. Rozpoczęcie działalności związanej z handlem paliwami nie jest skomplikowane, a uzyskanie koncesji przez mocodawcę wymagałoby znacznego przesunięcia stacji paliw, a przede wszystkim zbiorników podziemnych. Wojewodzie [...] przedłożono również księgę wieczystą – wydruk internetowy, z której wynika, że na ww. działce jest magazyn olejów murowany, a z tego wynika, że inwestor miał możliwość dokładnego sprawdzenia nieruchomości moich mocodawców i prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Ponadto, w piśmie z [...] kwietnia 2018 r., w pkt 3, 9 i 10 tego pisma, wyraźnie zaznaczono, dlaczego ich działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych nie jest działalnością tylko na papierze, jednak organom obu instancji zabrakło wyobraźni mimo wniosku Skarżących o dokonanie oględzin należącej do nich nieruchomości. Obecna inwestycja spółki [...] całkowicie uniemożliwia Skarżącym jakiekolwiek prowadzenie stacji paliw, co niewątpliwie wpływa na znaczne zmniejszenie wartości ich nieruchomości. Autor skargi zwrócił także uwagę, że zaskarżona decyzja GINB ma charakter procesowy tj. głównym motywem podjęcia takiej decyzji było nieuznanie jego mocodawców za strony postępowania, a co za tym idzie przedstawione w zaskarżonej decyzji argumenty dotyczące prawa materialnego mają charakter tylko i wyłącznie przykładowy. We wszystkich trzech decyzjach GINB odniósł się tylko do niektórych argumentów, nie wyjaśniając przede wszystkim istniejącej stacji paliw na działce Skarżących, nie zbadał i nie wyjaśnił kwestii związanych z uzyskaniem nowej decyzji środowiskowej dla zmienionego projektu, kwestii pozwoleń wodnoprawnych, właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego. Projekt spółki [...] zawierał również podziemne zbiorniki z gazem LPG, co przy istniejącej bazie paliw na działce wymagało szczególnego rozważenia. Świadczy o tym przede wszystkim brak rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazują również, że na ich działce znajdują się budynki na pobyt ludzi z istniejącymi otworami okiennymi i taki stan był również [...] września 2015 r. przy czym Skarżący przez pełnomocnika wskazywali, że zamierzają wykonać jeszcze jeden otwór okienny od strony działki spółki [...]. Skarżący wskazują, że do pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. załączyli umowę spółki cywilnej, akt notarialny umowa sprzedaży oraz szkic orientacyjny, który obrazuje infrastrukturę techniczną na ich nieruchomości. Dziwi zatem fakt, że GINB zatrzymał się na dacie [...] sierpnia 2017 r. mimo, że w aktach sprawy – akta Wojewody [...] znak: [...], przedmiotowe pismo wraz z załącznikami się znajdowało. W tej sytuacji, zdaniem Skarżących zasadny jest wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim zauważyć, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie zostało zainicjowanie wnioskiem Pani J. B. i Pana A. C. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu silosów (4 x FSP v=1280 m3, 12 x FSL v=864 m3, 4 x FSL v=400 m3) wraz z technologicznymi urządzeniami towarzyszącymi: wiatą kosza zasypowego, czyszczalnią, suszarnią, silosami spedycyjnymi, magazynu składowania płaskiego, magazynu pomocniczego, budynku sterowni, zbiornika p.poż/retencyjnego, wchodzących w skład kompleksu magazynowo-suszarniczego na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie, uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot stron. Na skutek odwołania Skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. w [...]. Prawomocnym wyrokiem z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/18, WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. Jednakże w międzyczasie, w toku ponownie prowadzonego postępowania – na skutek ww. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] – Wojewoda [...] wydał decyzję z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...] znak: [...]. Organ pierwszej instancji nie czekał zatem na uprawomocnienie się decyzji kasatoryjnej GINB z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], lecz stosując się do wskazań organu odwoławczego, ponownie rozpoznał sprawę wydając m.in. decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...]. Skutkiem wydania decyzji kasatoryjnej jest bowiem powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który zobowiązany jest do niezwłocznego jej rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 stycznia 2014 r., sygn. I SA/Gd 1490/13, LEX nr 1467369). Organ pierwszej instancji uzyskuje ponownie w takiej sytuacji kompetencję do merytorycznego rozpoznania sprawy. Technicznie powtórne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego możliwe jest dzięki zwrotnemu przekazaniu akt sprawy przez organ odwoławczy do organu pierwszej instancji. Na każdą ostateczną decyzję administracyjną, w tym na decyzję wydaną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., stronie postępowania przysługuje jednak prawo wniesienia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego. Z tego prawa skorzystała [...] sp. z o.o., wnosząc sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. Organ pierwszej instancji, nawet wobec wniesienia sprzeciwu od ww. decyzji GINB miał natomiast obowiązek przystąpić do ponownego rozpoznania sprawy, gdyż samo wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Podjęcie przez organ pierwszej instancji czynności w sprawie jest o tyle istotne, że organ administracji jest związany terminami załatwienia sprawy określonymi w k.p.a., których nieprzestrzeganie może prowadzić do uznania, że dopuszcza się on bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postępowanie administracyjne z pewnością może zostać w takiej sytuacji zawieszone w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a., tj. w przypadku wystąpienia ze stosownym wnioskiem przez podmiot, na którego żądanie postępowanie zostało wszczęte. Wniesienie sprzeciwu od decyzji kasacyjnej nie stanowi jednak co do zasady podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania przed organem pierwszej instancji, określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem rozpatrzenie sprawy przez sąd nie stanowi tu "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w tym przepisie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 445/16). Sytuacja komplikuje się w przypadku prawomocnego uchylenia przez sąd decyzji kasatoryjnej organu drugiej instancji, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. W przypadku gdy organ pierwszej instancji zdążył jeszcze przed prawomocnym wyrokiem sądu ponownie rozpatrzyć sprawę i wydać nowe rozstrzygnięcie, zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego w ramach postępowania zwyczajnego lub nadzwyczajnego. W sytuacji uwzględnienia skargi na decyzję kasacyjną organu odwoławczego i uchylenia tej decyzji, przestaje bowiem istnieć podstawa do powtórnego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji. Na skutek uchylenia decyzji kasacyjnej lub stwierdzenia jej nieważności niejako "odżywa" pierwotna decyzja organu pierwszej instancji zaskarżona wniesieniem odwołania. Do obrotu prawnego nie wchodzi wówczas druga decyzja tego organu (wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy po decyzji kasacyjnej), ponieważ byłoby to sprzeczne z zakazem powtórnego orzekania w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, prowadzącym do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jeżeli więc doszło do tego, że w obrocie pojawiły się dwa rozstrzygnięcia ostateczne w tej samej sprawie, to taki stan powoduje konieczność wyeliminowania tej decyzji, która została wydana później (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 210/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wobec faktu, iż rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], przekazujące Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia wniosek Skarżących o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2015 r., nr [...], znak: [...], zostało wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie, GINB zobowiązany był obecnie uchylić decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], i umorzyć ponownie prowadzone przez ten organ postępowanie jako bezprzedmiotowe. Eliminacja z obrotu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], oznacza bowiem, że w obrocie prawnym istnieje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak[...], od której odwołanie po raz kolejny rozpatrzyć powinien GINB. Decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r., znak[...], byłaby zatem kolejną decyzją w tej samej sprawie, co implikowało konieczność jej wyeliminowania z obrotu, jako pozbawionej podstaw do jej wydania. Wobec powyższego, zaskarżone orzeczenie GINB nie mogło być inne. Natomiast zarzuty podniesione w skardze, a odnoszące się do merytorycznych kwestii w sprawie nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż są całkowicie chybione. Zagadnienia te powinny być przedmiotem rozpatrzenia przez GINB, w ramach ponownego rozpoznania odwołania Skarżących od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.