VII SA/Wa 2312/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. i Powiatu(...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2012 r. znak : (...) w przedmiocie : stwierdzenia nieważności decyzji w części postanawia: oddalić wniosek Powiatu (...) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu (...) października 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B.P. i Powiatu (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2012 r. znak : (...). Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję Wojewody (...)z dnia (...) kwietnia 2012 r., znak: (...) w części w jakiej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010r, znak: (...) w części dotyczącej " wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym " na działce o nr ew. 51/5 i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...)grudnia 2010 r., znak: (...) w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...)kwietnia 2012 r., znak: (...). W dniu (...) listopada 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek Powiatu (...) o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji w zaskarżonej części, tj. w części jakiej organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. tj., dotyczącej wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym na działce o nr ew. 51/5 i w tym zakresie stwierdzającą nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. znak : (...) W uzasadnieniu swego wniosku strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2012 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. w części dotyczącej wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym na działce o nr ew. 51/5 i doprowadzenie do rozbiórki tego zabezpieczenia, czego domaga się B.P. właściciel sąsiedniej nieruchomości dz. o nr ew. 51/9 spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody stronie skarżącej w wysokości odpowiadającej poniesionym nakładom na wykonanie tego zabezpieczenia (to jest około 50 tys. zł). Ponadto wskazano, że likwidacja umocnienia skarpy nad placem manewrowym uniemożliwi bezpieczne korzystanie z tego placu przez takie służby jak straż pożarna, pogotowie gazowe, pogotowie ratunkowe, energetyczne, czy inne służby, a nieskrępowany dostęp do obiektów pływalni przez te służby w razie nagłej potrzeby jest warunkiem jej właściwego, bezpiecznego funkcjonowania. Podniesiono, że wykonanie w tym zakresie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak również stoi w sprzeczności z interesem lokalnej społeczności miasta Limanowa i mieszkańców sąsiednich gmin korzystających z krytej pływalni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a – Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania (J.P. Tarno , Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2006r.). Nie kwalifikują się do wykonania akty prawne, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r. sygn. II SA/GD 396/05 ). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. znak : (...) w części w jakiej organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r., tj. w części dotyczącej "wzmocnienia skarpy na placem manewrowym" na działce o nr ew. 51/5 i w tym zakresie stwierdzającą nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2010 r., a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. Zaznaczyć należy, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa lub niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 (niepubl.). Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie podniesiona przez stronę skarżącą okoliczność realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody w wysokości odpowiadającej poniesionym nakładom w wysokości około 50,000,00 złotych na wykonanie zabezpieczenia, tj. wzmocnienia skarpy nad placem manewrowym do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 p.p.s.a nie prowadzi. Świadczenie pieniężne z natury rzeczy nie jest skutkiem nieodwracalnym, bowiem istnieje możliwość jego zwrotu. W niniejszej sprawie mając na względzie charakter i zakres zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że wykonanie jej nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.