VII SA/Wa 2312/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Decyzją z dnia [...] września 2013r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r.? poz. 267) po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14.03.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2343/12, odwołania M. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2012 r., nr [...], znak: [...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]kwietnia 1994 r., znak: [...], - uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]kwietnia1994 r., znak: [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] czerwca 1993 r., udzielił A. i A.R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr [...], przy ul. [...] w [...]. W związku z tym, iż inwestorzy odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego Prezydent Miasta [...] postanowieniem z [...] marca 1994 r., nałożył na inwestorów, na podstawie art. 56 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obowiązek przedłożenia dokumentacji technicznej ww. budynku mieszkalno-gospodarczego. Inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku, a ponieważ dokonane zmiany nie naruszały przepisów prawa budowlanego organ wydał decyzję z [...] kwietnia 1994 r., którą udzielił A. i A. R. pozwolenia na kontynuowanie prac przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w brzmieniu na dzień wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r., pozwolenie na budowę uprawnia do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. W związku z tym, iż w obowiązującej ówcześnie ustawie brak było przepisów dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wznowienia robót budowlanych, organ uznał, że był uprawniony do wydania decyzji o pozwoleniu na kontynuowanie prac przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną na podstawie art. 29 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Z tych przyczyn Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] maja 2012r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 1994 r. , a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r., wyrokiem z dnia 14 marca 2013r. sygnatura akt VII SA/Wa 2343/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. poprzedzona była decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r., znak: [...], którą Prezydent Miasta [...] udzielił A. i A. R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z częścią mieszkalną na działce nr [...]położonej w [...]. Decyzją z dnia [...] września 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r ., Nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1993r. Majac na uwadze tą okoliczność Wojewódzki Sąd Administarcyjny w Warszawie wpowyżej wskazanym wyroku z dnia 14 marca 2013r., uznał, że skoro decyzja z dnia [...]kwietnia 1994 r. poprzedzona była w/w decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r., to stosownie do zasady uregulowanej w art. 8 Kpa, okoliczności tożsame w obu sprawach, winny być przez ten sam organ w ten sam sposób ocenione, inaczej prowadzi to do naruszenia wskazanej normy prawnej. Stosując się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że decyzja z dnia [...] kwietnia 1994r., wydana została z rażącym naruszeniem § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji , Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki w zw. z art. 29 ustawy Prawo budowlane. W dacie wydania kontrolowanej decyzji przepisy prawa nie dawały bowiem możliwości sytuowania budynku mieszkalnego w ostrej granicy działki,. Z planu realizacyjnego zagospodarowania działki inwestorów, stanowiącego załącznik do decyzji z dnia [...] kwietnia 1994r., wynika natomiast, że budynek gospodarczo – mieszkalny A. i A. R., oznaczony na planie nr 1, umiejscowiony został w granicy z działką M. B. Taka lokalizacja sprzeczna była także z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą [...] w [...] nr [...] z [...] listopada 1985 r. na podstawie którego wydano A. i A. R. pozwolenie na kontynuowanie prac przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł A. R. podnosząc, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 10 lutego 2014r., pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, choć nie z powodu podniesionych w niej zarzutów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznał sprawę w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013r. , VII SA/Wa 2343/12, którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymującą w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. udzielającą A. i A. R. pozwalania na kontynuowanie robót przy budynku gospodarczym z częścią mieszkalną przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał (...)," iż z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania zwykłego jak i z treści skargi wynika, że sporny budynek sytuowany jest w ostrej granicy z nieruchomością sąsiednią. W ocenie skarżącej, na takie usytuowanie nie pozwalały ani przepisy prawa z daty weryfikowanej decyzji, ani obowiązujący wówczas plan miejscowy. Z tych też względów, jak podniosła skarżąca (załączając do skargi decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2007 r. znak: [...]), doszło do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]czerwca 1993r., tj. drugiej z kolei decyzji wydanej w celu realizacji spornego zamierzenia. Stwierdzając nieważność tego aktu wskazano na rażące naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Sprawa w ww. zakresie nie została w ogóle rozważona i oceniona. Organ odwoławczy nawet nie dostrzegł, iż decyzja z [...] kwietnia 1994 r. powołuje się na plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr [...] z [...] listopada 1985 r. i nie zbadał, czy pozostaje w zgodzie z tym planem (czy też może na tym terenie, w tym czasie obowiązywał już inny plan, a przywołanie ww. było błędne). Nie dostrzegł również, że decyzja ta posiada załącznik w postaci projektu technicznego i nie rozważył, czy w tym kontekście nie jest dotknięta żadną wadą , w szczególności - wadą rażącego naruszenia prawa, choćby w związku z ww. § 12 warunków technicznych". Stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę nie zastosował się do wyżej przytoczonych wskazań zawartych w wyroku. Organ stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 1994r. uznał, że wydana została z rażącym naruszeniem § 12 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, który nie przewiduje możliwości lokalizowania budynków mieszkalnych w granicy działki. Takiej możliwości nie dawały także przepisy planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą [...] z dnia [...]listopada 1985r. , który obowiązywał w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Stanowisko takie jest w ocenie Sadu , co najmniej przedwczesne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając decyzję z dnia [...] kwietnia 1994r. z punktu widzenia kwalifikowanej wadliwości z naruszeniem art. 80 Kpa nie uwzględnił całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. W sprawie niesporne jest, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1993r. wydana została z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Nie oznacza to jednak, że stan faktyczny istniejący na gruncie w dacie 7 czerwca 1993r. nie uległ zmianie. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się projekt zagospodarowania terenu stanowiący załącznik do decyzji z dnia [...] kwietnia 1994r. , z którego wynika, że działka nr [...] należąca do M.i B. została zabudowana. Z akt postępowania nie wynika jednak jakiego rodzaju obiekt budowlany powstał na działce i w jakiej dacie. Obowiązkiem organu, było ustalenie tej okoliczności, a także wyjaśnienie i ocena czy odległość pomiędzy budynkiem skarżącego znajdującym się w granicy działki, a budynkiem na działce nr ew. [...] może mieć wpływ na ocenę kontrolowanej decyzji z punktu widzenia jej kwalifikowanej wadliwości. Sprawa w tym zakresie w ogóle nie została rozważona, gdyż organ nie dostrzegł, ze w dacie 7 czerwca 1993r. działka nr [...] była jeszcze niezabudowana. Oznaczałoby to zmianę stanu faktycznego w sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją z dnia [...] kwietnia 1994r. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzji nie została poprzedzona wnikliwym i wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy i oceną znajdującego się w aktach materiału dowodowego. Nie przesądzając końcowego wyniku sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.