VII SA/Wa 2313/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 lipca 2023 r. znak: WF-V.3151.3.23.2023 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. S. (dalej jako: "skarżący", "strona") na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WF-V.3151.3.23.2023, na podstawie którego ww. organ, po rozpoznaniu zażalenia M. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 14 czerwca 2023 r., znak: WF-V.3151.3.23.2023, oddalające zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], obejmującego należność z tytułu opłaty za wydanie postanowienia z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] w wysokości 6,80 złotych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia Wojewody Mazowieckiego doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] Wojewoda Mazowiecki, wezwał stronę do wydania nieruchomości oznaczonej jako działka nr: [...], położonej w obrębie S., gmina C., powiat o., stosownie do decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., znak: [...], ustalając jednocześnie opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 zł. Termin na uiszczenie wyżej określonej opłaty wynosił 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Płatność była wymagalna w dniu 8 grudnia 2022 r. W związku z brakiem wpłaty tytułem ww. należności, wierzyciel w dniu [...] kwietnia 2023 r. wystawił administracyjny tytuł wykonawczy, znak: [...]. Postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu 25 kwietnia 2023 r. w wyniku wyegzekwowania zaległości w całości przez organ egzekucyjny. Obowiązek ten wynikał z decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Upomnieniem z dnia [...] września 2022 r., znak: [...], wierzyciel działając na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., wezwał M. S. do dobrowolnego wykonania obowiązku polegającego na wydaniu nieruchomości, o której mowa powyżej pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wobec czego wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczął na podstawie art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze niepieniężnym, wystawiając w dniu [...] listopada 2022 r. tytuł wykonawczy, znak: [...]. Podstawę prawną wydania postanowienia z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], wzywającego do wydania nieruchomości stanowił art. 141 oraz art. 143 u.p.e.a., zaś wysokość opłaty określał art. 64 a § 1 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. M. S., w ustawowym terminie, wniósł zażalenie na postanowienie tego organu z 14 czerwca 2023 r. Wojewoda Mazowiecki (dalej jako: "Wojewoda", "WM"), po rozpatrzeniu zażalenia M. S., działając w oparciu o przepis art. art. 34 § 2 pkt 1 w zw. art. 34 § 3 oraz art. 17 § 1 a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 479) oraz art. 124 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775), postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WF-V-3151.3.23.2023, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. WM wyjaśnił, że brak wykonania obowiązku wydania nieruchomości, uprawnił organ egzekucyjny - Wojewodę Mazowieckiego na podstawie art. 26 § 1 u.p.e.a., do wszczęcia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zatem Wojewoda Mazowiecki wszczął postępowanie z urzędu wystawiając i kierując do egzekucji w trybie administracyjnym tytuł wykonawczy, znak: [...] z dnia [...] listopada 2022 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał stronę do wykonania obowiązku, polegającego na wydaniu nieruchomości pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (postanowienie organu administracji publicznej z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], skutecznie doręczone stronie w dniu 24 listopada 2022 r., zgodnie z zasadą doręczeń administracyjnych wyrażoną w art. 42 § 1 k.p.a.). Organ wyjaśnił, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu kwotę opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 złotych należało uiścić w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia stronie na wskazany w postanowieniu rachunek bankowy urzędu. Ponadto organ pouczył M. S., że w przypadku nieuiszczenia opłaty w ww. terminie podlegają one ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek wynika z decyzji nr [...] z [...] stycznia 2022 r. wydanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 273), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynikało ponadto, że terminem płatności ww. opłaty za wydanie postanowienia był 8 grudnia 2022 r. W związku z nieuregulowaniem w ustawowym terminie ww. należności, tj. opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 zł Wojewoda Mazowiecki w dniu [...] kwietnia 2023 r. wystawił administracyjny tytuł wykonawczy, znak: [...] i skierował sprawę do egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych. Skarżący – M. S., pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powołując się na przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), wniósł skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WF-Y3151.3.23.2023, utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: WF-Y.3151.3.23.2023, oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu z dnia 26 czerwca 2023 r. i wniósł o jej uwzględnienie. Dodatkowo podniósł, że żądanie Wojewody Mazowieckiego zwrotu kosztów upomnienia przedegzekucyjnego z dnia [...] listopada 2022 r. w wysokości 6,80 zł (należność główna) było bezpodstawne, ponieważ organ wygenerował je bezprawnie, tj. z naruszeniem przepisów art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 273), w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., art. 15 § 1 u.p.e.a. Ponadto wskazał, iż Wojewoda Mazowiecki w przesłanej korespondencji nie wskazał daty uostatecznienia się swojej decyzji, czyli daty, od której zacząłby biec ustawowy termin, nie krótszy niż 120 dni do wydania nieruchomości inwestorowi. W ocenie skarżącego decyzja ta nie stała się decyzją ostateczną, ponieważ nie otrzymał on żadnej wiadomości o zakończeniu postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie. A nawet gdyby postępowanie to zakończyło się, np. w miesiącu czerwcu 2023 r., co uczyniłoby decyzję lokalizacyjną Wojewody decyzją ostateczną, to i tak od jego zakończenia nie upłynąłby jeszcze termin nie krótszy niż 120 dni do wydania nieruchomości inwestorowi. Według strony Wojewoda nie był zatem uprawniony do skracania tego terminu. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu postanowienie, znak: [...], wzywające do wykonania obowiązku określonego decyzją Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. było prawidłowe, albowiem dotyczyło obowiązku, który powstał w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i stąd zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi należało uznać za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. ustawy). Kontrola Sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to bowiem wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne jest oparta na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innym kryterium jest niedopuszczalne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria nałożone przez ustawodawcę, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest skarga M. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WF-V.3151.3.23.2023, w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], obejmującego należność z tytułu opłaty za wydanie postanowienia z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] w wysokości 6,80 złotych. Podstawę materialnoprawną postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2023 r. stanowiły przepisy art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 479), dalej: "u.p.e.a." oraz art. 124 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.". Na wstępie poniższych rozważań, Sąd wskazuje, że w toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonego na podstawie zgodności z prawem, najbardziej istotną kwestią jest ocena, czy zarzut skarżącego dotyczący wszczętego postępowania egzekucyjnego, według jego oceny, na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienia obowiązku, został w sposób prawidłowy poparty argumentacją, że decyzja Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nie jest ostateczna i czy w związku z tym były podstawy do zastosowania art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy i art. 16 § 1 k.p.a. W przepisie art. 33 u.p.e.a., wymienione są następujące podstawy zarzutów: § 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. § 3. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się. § 4. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. § 5. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Jak przyjęło się w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie, albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku, albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej..., 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w myśl art. 15 ustawy, 7) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Żadne inne sytuacje, czy powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny, a co za tym idzie ani w postępowaniu odwoławczym, ani w skardze do sądu administracyjnego, nie można organowi egzekucyjnemu skutecznie zarzucić, że nie uwzględnił on okoliczności będącej przeszkodą w prowadzeniu egzekucji administracyjnej, jeżeli wcześniej nie wniesiono zarzutu w sprawie prowadzenia tej egzekucji, obejmującego tą okoliczność. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt: I OSK 2218/14, LEX nr 1636865). Gdy chodzi zaś o uznanie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - to są one środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ich treść, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 10 marca 2022 r., sygn. akt: I SA/Go 110/21, LEX nr 3338017). Z uwagi na powyższe należy wskazać, że postępowanie w sprawie zarzutów egzekucyjnych, o którym mowa w art. 33-35 u.p.e.a., jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Nie jest zatem możliwe w drodze zarzutów, kwestionowanie orzeczenia administracyjnego, na podstawie którego wystawiono tytuł wykonawczy i dokonanych w nim ustaleń. Ustalenia organu administracji publicznej, dokonywane podczas rozpatrywania zarzutów przy wydawaniu postanowienia na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a., nie mogą zatem odnosić się do prawidłowości ustaleń zakwestionowanego orzeczenia. Wezwanie skarżącego przez Wojewodę Mazowieckiego postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r. znak [...] do wydania nieruchomości, ustalającego opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 złotych wynikało z decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pod nazwą "Budowa linii elektroenergetycznej 400 kV O. – S.". W związku z brakiem uregulowania należności, organ administracji publicznej w dniu [...] kwietnia 2023 r. wystawił administracyjny tytuł wykonawczy, znak: [...]. Środki wyegzekwowane na podstawie ww. tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w wysokości 6,80 złotych wpłynęły na rachunek wierzyciela w dniu 28 kwietnia 2023 r. Jak wynika z akt postępowania skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2023 r. zakwestionował wszczęte wobec niego postępowanie egzekucyjne, wskazując jako podstawę art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienie obowiązku, argumentując, iż decyzja Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nie jest ostateczna. Podnosił on m. in.: bezpodstawność wezwania do wykonania obowiązku upomnieniem. W konsekwencji powyższego postanowieniem z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: WF-Y.3 151.3.23.2023, Wojewoda Mazowiecki oddalił zarzut strony w całości. Skarżący w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 26 czerwca 2023 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Następnie organ postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r. utrzymał poprzednie postanowienie w mocy i wyjaśnił, że zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze pieniężnym nie służą do weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ ponadto stwierdził, iż obowiązek zapłaty kosztów za wydanie postanowienia, znak: [...] z dnia [...] listopada 2022 r. istnieje, ponieważ decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec tego Wojewoda uznał, że zarzut nie jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec powyższego stanu prawnego sprawy stwierdza, iż podniesiona w uzasadnieniu skargi kwestia braku ustawowych podstaw do działania w świetle przepisów art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy i art. 16 § 1 k.p.a., nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wojewoda Mazowiecki przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłową argumentację, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera, m. in.: termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Podnieść należy przy tym, że termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali lub innych pomieszczeń dotyczy tylko i wyłącznie sytuacji kiedy następuje władcze odjęcie prawa do nieruchomości. Termin "wydanie nieruchomości" nie ma zastosowania do nieruchomości w odniesieniu, do których decyzja wyłącznie ogranicza prawo własności (użytkowania wieczystego), dopuszczając zajęcie nieruchomości na czas budowy i trwałe współkorzystanie z niej. Inaczej mówiąc ograniczenie korzystania z nieruchomości niesie ze sobą wyłącznie skutek udostępnienia nieruchomości, nie zaś jej wydania. Czym innym jest bowiem obowiązek wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy z 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 u.g.n. Z art. 124 ust. 6 u.g.n. nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wojewoda Mazowiecki, wydając decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., działał na podstawie art. 25 specustawy, który stanowi, że podlega ona natychmiastowemu wykonaniu co oznacza, że decyzja mimo, że nie jest ostateczna powinna zostać wykonana w zakresie nałożonego obowiązku. W ocenie Sądu, WM prawidłowo przyjął, iż wydanie postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku nie było przedwczesne, ponieważ obowiązek istniał, wynikał z decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. i nie został przez skarżącego wykonany. Skoro zaś postanowienie zostało wystawione prawidłowo, więc z tych względów powstała opłata związana z jego wydaniem. Ponadto, stosownie do treści § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 131 z późn. zm.), egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy kosztów egzekucyjnych. Wierzyciel - w tym wypadku Wojewoda Mazowiecki nie był zobligowany do uprzedniego wezwania upomnieniem strony do wykonania obowiązku, tym samym kierując sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego o charakterze pieniężnym realizował procedurę egzekucyjną zgodnie z prawem. Sąd zauważa, że z przytoczonych względów Wojewoda Mazowiecki zarzut nieistnienia obowiązku, wniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. organ słusznie uznał za chybiony i tym samym go nie uwzględnił. Odnosząc się do pojęcia "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. należy zaznaczyć, że mogą one uwzględniać sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. W przedmiotowym postępowaniu niewątpliwie, postanowienie zostało wydane i dotyczyło obowiązku, który istniał w sensie prawnym, stąd zarzut ten także nie mógł być uwzględniony. Z tych względów także nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skargi dotyczące przepisów art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. specustawy i art. 16 § 1 k.p.a. Ustalenia dokonane w postępowaniu podlegającym kontroli Sądu są bowiem prawidłowe i wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, zdaniem Sądu merytoryczne zarzuty podnoszone przez M. S. wskazujące na podstawy prawne do uchylenia postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WF-Y3151.3.23.2023 oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: WF-Y.3151.3.23.2023, oddalającego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej nie dają podstaw do ich uwzględnienia. Organ bowiem podjął wszelki niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a także ocenił w sposób pełny całokształt materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zarzuty skargi, zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania także okazały się niezasadne. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd działając na podstawie dyspozycji przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.