VII SA/Wa 2314/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego E. R. kwotę 606 zł (sześćset sześć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...]WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB) z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] r. umarzając postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego wykonania płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m ze zbiornikami na gnojowicę, na działce nr [...], położonej w [...] gm. [...], stanowiącej własność B. L., jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sprawa wykonania płyty do składowania obornika była już przedmiotem postępowania przed [...]WINB. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. [...]WINB uchylił decyzję PINB w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] opartą na art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) PINB w [...] nakazał B. L. rozbiórkę płyty . Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] [...]WINB utrzymał w mocy w/w decyzję organu powiatowego. W wyniku rozpoznania złożonej przez B. L. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1199/11 uchylił decyzję [...]WINB nr [...] i poprzedzającą ją decyzję PINB w [...] nr [...]. Sąd wskazał, że obowiązkiem organów jest ustalenie, czy budowa płyty do składowania obornika, wykonana wg. B.L. w latach 70, naruszała wówczas obowiązujące przepisy prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej k.p.a.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego wykonania przedmiotowej płyty ze zbiornikami na gnojowicę jako bezprzedmiotowe. Organ pierwszej instancji wskazał, iż kontrola na działce nr ew. [...] położonej w [...] gm [...] stanowiącej własność B. L., wykazała, że przy granicy z działką nr [...] stanowiącą własność E.R., znajduje się stara płyta betonowa o wymiarach 19,50 x 12,70 m, a pod nią dwa używane zbiorniki na gnojowicę. Płyta znajduje się w odległości 14 m od najbliższego otworu okiennego w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi oraz w odległości 30 m od drogi. Według oświadczenia właściciela działki została ona wybudowana przez jego nieżyjących rodziców. Istnieje od czasu wybudowania obory, tj. około 1974 r. Organ stwierdził, że ustawa Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w przepisie art. 103 ust. 2 nakazuje mu rozpoznanie sprawy w oparciu o przepisy ustawy z 24 października1974 r. oraz obowiązujące w 1974 r. przepisy o warunkach technicznych, tj. w oparciu o wówczas obowiązujące Zarządzenie nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Przepisy te nie określają warunków technicznych w zakresie budowy płyt do składowania obornika, zatem należało budowę tej płyty uznać za utwardzenie gruntu, które to utwardzenie nie wymagało pozwolenia na budowę. Zbiorniki na gnojowicę, są natomiast integralną częścią tej płyty. Tym samym organ I instancji uznał bezprzedmiotowość postępowania i umorzył je. Rozpoznając odwołanie E. R. organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne sprawy. Uznał natomiast, że przepisami obowiązującymi w czasie budowy płyty były przepisy ustawy z 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 39, poz. 197). Powołując się na § 7 w/w rozporządzenia oraz przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.01.1975 r. o nadzorze urbanistyczno – budowlanym i przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie organ II instancji wskazał, że wykonanie przedmiotowych robót nie wymagało zgody właściwego organu. Dało to podstawę do uznania bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji umarzającego to postępowanie. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego w Warszawie E. R. zaskarżył decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], zarzucając jej niepełność ustaleń faktycznych. Podniósł, że płyta została rozbudowana w 2010 r. poprzez wybudowanie ogrodzenia pełniącego funkcję oddzielającą płytę od jego działki. Wniósł o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie sądowej oświadczył, iż płyta została rozbudowana po rozprawie administracyjnej przeprowadzone w dniu ..czerwca 2010 r. w Gminie [...], na której to rozprawie administracyjnej B. L. zobowiązał się do modernizacji płyty. Na tę okoliczność przedstawił odpis protokołu rozprawy administracyjnej, odpis pisma Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz zdjęcie z terenu i ortofotomapy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o je oddalenie, podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak należytego wyjaśnienia sprawy. Zalecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie zwarte w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. Akt VII SA/Wa 1199/11 nie zostało wykonane przez organy, co stanowi o naruszeniu art. 153 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W powyższym wyroku sąd nakazał ustalenia ponad wszelką wątpliwość czy wykonanie płyty nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Ustalenie to wiązało się przede wszystkim z ustaleniem daty wybudowania płyty i zbiorników na gnojowicę. Oba organy administracyjne wskazały na datę budowy w 1974 r. Ustalenia tego nie uzasadniły, pomimo, że właściciel działki B. L. wskazywał też na rok 1975 (k 35 akt). Datę tę wiązał z budową i wyposażeniem obory. Wskazując ten rok B. L. przedstawiał kartę gwarancyjną na zgarniacz obornika z [...] grudnia 1975 r. (k 27 akt). Przedstawił tez kosztorys budowy i fakturę z [...] grudnia 1975r. wystawioną przez Państwowy Ośrodek [...] w [...]. Brak analizy tych dokumentów narusza przepisy art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Może też mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie daty budowy płyty i zbiorników wiąże się z właściwym określeniem wówczas obowiązujących przepisów prawa budowlanego. Organ II instancji przywołał bez wskazania uzasadnienia, przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budowlanego, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. Rozporządzenie to obowiązywało do końca lutego 1973 r. Zatem dlaczego organ się na nie powołał nie zostało wykazane. Dodatkowo, podnieść należy, że organ nie znalazł w tych przepisach obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu takiego jak w przedmiotowej sprawie, pomimo, iż z treści § 9 w zw. z § 7 ust. 2 tegoż rozporządzenia wynikała konieczność uzyskania pozwolenia na budowę obiektów budowlanych w postaci studzien, dołów ustępowych, gnojowników itp. Kolejne rozporządzenie wykonawcze oparte na przepisach Prawa budowlanego z 31 stycznia 1961 r. (obowiązującego do końca roku 1974) wydane zostało przez Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w dniu 20 stycznia 1973 r. w sprawie ustalenia miejsce realizacji inwestycji budowlanych oraz państwowego nadzoru budowlanego nad budownictwem powszechnym (Dz. U. nr 4, poz. 29). Rozporządzenie to obowiązywało od 1 marca 1973 r. do 31 maja 1975 r. Zastąpione zostało rozporządzeniem tego samego Ministra z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Rozporządzenie to obowiązywało do 31 grudnia 1994 r. Jego przepisy w § 44 ust. 4 nakładały, np. obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie innych inwestycji budowlanych poza terenami istniejącej zagrody (siedliska) albo poza terenem istniejącej, częściowo już zagospodarowanej działki budowlanej. Powyższe wskazuje, że zakres regulacji prawnych był różny w zależności od okresu ich obowiązywania. Stąd konieczność dokonania dokładnych ustaleń w sprawie, a takich ustaleń zabrakło. Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpływać na wynik sprawy. Wprawdzie organ II instancji przywołuje rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. (wskazując błędnie datę jego wydania na 20 stycznia 1975 r.), ale w żadnym razie nie analizuje jego przepisów i nie odnosi tego do stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawa ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), rolą sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej, a nie zastępowanie tych organów w ustaleniach w sprawie. W tych warunkach Sąd uchylił zaskarżone decyzje w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe ustalenia. O kontroli postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.