VII SA/Wa 2315/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] – Oddział [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości postanawia: oddalić [...] S.A. z siedzibą w [...] – Oddział [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2011 r., Nr [...] nakazującą przedsiębiorstwu [...] S.A. z siedzibą w [...] – Oddział [...] usunięcie określonych nieprawidłowości w stanie technicznym kładki dla pieszych posadowionej na działkach nr [...] nad torami linii kolejowej nr [...], w km [...] – stacja [...]. W piśmie z dnia 12 września 2011 r., zawierającym skargę na powołaną na wstępie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku gdyż strona skarżąca domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie podała żadnych okoliczności, które powyższą ocenę Sądu czyniłyby błędną. Wskazać należy, iż uzasadniając rozpoznawany wniosek strona skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, iż zrealizowanie zaskarżonej decyzji rodzi poważne konsekwencje dla skarżącego o trudnym do odwrócenia charakterze, ponieważ skarżąca spółka nie będzie mogła żądać ich zwrotu od podmiotu, który faktycznie powinien być stroną postępowania. W ocenie Sądu przedstawiona przez spółkę argumentacja nie jest wystarczająca do uznania, że w sprawie występują okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do okoliczności możliwości poniesienia przez spółkę znacznej straty finansowej wskazać należy, iż w przypadku uznania skargi za zasadną, stronie przysługiwać będzie prawo wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym z tytułu powstania szkody na skutek wydania wadliwej decyzji administracyjnej. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.