VII SA/Wa 2319/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania i J. M., reprezentowanej przez adw. B. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", oraz art. 11 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 966), zwanej dalej "specustawą przeciwpowodziową", uchylił w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pn. "Budowa pompowni dla odwodnienia kompleksu [...] wraz z budową suchego zbiornika, sterownią i stacją transformatorową 15/04 kV, liniami zasilającymi SN i NN, rowem doprowadzającym do przepompowni i odprowadzającym do rzeki [...], w [...], woj. [...] ", , a w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], Marszałek Województwa [...] działający w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa oraz wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, reprezentowany przez B. B., Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], zwany dalej "inwestorem" wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pn. "Budowa pompowni dla odwodnienia kompleksu [...] wraz z budową suchego zbiornika, sterownią i stacją transformatorową 15/04 kV, liniami zasilającymi SN i NN, rowem doprowadzającym do przepompowni i odprowadzającym do rzeki [...], w [...], woj. [...] " oraz o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając jego nadanie koniecznością ochrony życia ludzkiego i mienia przed skutkami powodzi, poprzez odwodnienie terenu w rejonie [...] oraz możliwością uzyskania środków finansowych na realizację ww. przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, działając na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 9, art. 13, art. 25 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej oraz art. 104 Kpa, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] września 2015 r. decyzję Nr [...], znak: [...], udzielającą pozwolenia na realizację inwestycji pn. "Budowa pompowni dla odwodnienia kompleksu [...] wraz z budową suchego zbiornika, sterownią i stacją transformatorową 15/04 kV, liniami zasilającymi SN i NN, rowem doprowadzającym do przepompowni i odprowadzającym do rzeki [...], w [...], woj. [...] ", nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wniosła J. M., reprezentowana przez adw. B. K.. Skarżąca w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zakwestionowała wydaną decyzję, z uwagi na to, że planowana inwestycja spowoduje odcięcie nieruchomości skarżącej tj. działki [...] obręb [...][...] (obecnie działka [...]) od dojazdu do ulicy [...], który ma być realizowany drogą dojazdową przez działki [...],[...] obręb [...] [...], wraz ze zjazdem z działki [...] obręb [...][...]. Zdaniem J. M., na uwagę zasługuje fakt, iż w dniu [...] lipca 2007 r., Prezydent Miasta [...] wydał decyzję znak: [...], udzielającą pozwolenia na budowę, przewidującą dojazd do jednorodzinnego budynku mieszkalnego przez ww. działki. Skarżąca dodała ponadto, że pismem z dnia [...] października 2007 r., Prezydenta Miasta [...] zawiadomił o nadaniu działce [...], obręb [...][...] numeru porządkowego [...] przy ul. [...] w [...], nie zaś do ul. [...]. Dodatkowo J. M. wyjaśniła, że służebność przejazdu i przechodu, jaką odwołująca posiada dla działki [...] obręb [...][...], w celu dostępu do ul. [...] w [...] przez działkę [...], jest ograniczona do czasu zakończenia budowy domu jednorodzinnego, jednak nie później niż do dnia [...] września 2016 r. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno – reformacyjnej, ale nie podzielił zarzutów odwołania. Zatem w punkcie II niniejszej decyzji organ odwoławczy uchylił nieaktualną mapę przedstawiającą projektowany obszar inwestycji z zaznaczeniem podziału geodezyjnego nieruchomości oraz terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, a także wskazanie części nieruchomości będących częścią inwestycji, na której nie będą prowadzone roboty budowlane, określającej linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, zastępując ją nowa mapą, uwzględniającą aktualny stan prawny ww. nieruchomości. W tym samym punkcie niniejszej decyzji organ odwoławczy uchylił w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody [...], znajdujący w pkt II. Określenie linii rozgraniczających teren, zapis i orzekł w to miejsce co do istoty sprawy, poprzez ustalenie nowego zapisu. W punkcie III organ odwoławczy dokonał zmiany odpowiedniej części projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, tak aby uwzględniał on aktualny stan faktyczno-prawny względem działek [...] ([...]) oraz [...] z obrębu [...]. Organ odwoławczy uchylił odpowiednie arkusze części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oraz stronę tytułową, i zastąpił je nowymi arkuszami i strona tytułową, uwzględniającymi aktualny stan prawny ww. nieruchomości. W punkcie IV niniejszej decyzji, poza zapisami, o których mowa powyżej, uchylony został nieaktualny arkusz mapy z projektem podziałów nieruchomości i orzeczono w to miejsce poprzez zatwierdzenie w miejsce uchylenia nowej mapy z projektem podziału działki nr [...]. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, w tym części objętej zarzutami strony odwołującej się organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przeciwpowodziowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I-IV niniejszej decyzji. Rozpatrując odwołanie skarżącej, w pierwszej kolejności organ wskazał, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa (wcześniej Minister Infrastruktury i Rozwoju) działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. Organ odwoławczy wskazując na orzecznictwo sądowe ( w tym na wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r" sygn. akt VII SA/Wa 2575/15) podniósł, że na gruncie szczególnych rozwiązań specustawy przeciwpowodziowej, organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. Organ odwoławczy stojąc na stanowisku, iż konieczna jest merytoryczna kontrola zasadności takiej ingerencji w prawa jednostki przy realizacji omawianej inwestycji wezwał pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych w odwołaniu w zakresie możliwości zapewnienia skarżącej dostępu do drog publicznej ul. [...] w [...]. Po uzyskaniu stanowiska inwestora, organ odwoławczy uznał, iż zarzut skarżącej dotyczący braku dostępu do drogi publicznej - ul. [...] w [...] jest bezzasadny. Jak wynika z akt sprawy i analizy dokumentów wieczystoksięgowych, dojazd do działki [...] obręb [...] zagwarantowany jest poprzez służebność gruntową, obciążającą działkę nr [...] obręb [...] polegającą na prawie przejazdu i przechodu istniejącą drogą betonową. Stan ten, jak wskazuje inwestor w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], uwidoczniony był w księdze wieczystej nr [...] do dnia [...] listopada 2015. Aktem notarialnym Nr Rep [...] została zmieniona treść powyższej służebności, poprzez wskazanie, że przedmiotowa służebność wygasa z chwilą zakończenia budowy domu jednorodzinnego na działce [...] jednak nie później niż do dnia [...] września 2016 r. Podsumowując, na dzień wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w ww. księdze wieczystej figurował wpis o nieograniczonej czasowo służebności przejazdu i przechodu dla właścicieli i posiadaczy działki [...] obręb [...]. Zgodnie z wydrukiem z elektronicznej księgi wieczystej nr [...], z dnia [...] sierpnia 2016 r., przedmiotowa służebność wygasa z chwilą zakończenia budowy domu jednorodzinnego, jednak nie później niż do dnia [...] września 2016 r. W niniejszej sprawie, przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, dowód z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości nr [...] ([...]) wykazał, że zapis dotyczący przysługującej stronie służebności przejazdu i przechodu nie został wykreślony, a co za tym idzie zgodnie z zasadą rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych uznać należy, że służebność ta istnieje i Pani J. M. ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Na marginesie, nadmienić należy, że zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na budowę ww. inwestycji, skarżąca posiada uprawnienia pozwalające jej na budowę w przyszłości drogi dojazdowej do przedmiotowej nieruchomości, a co za tym idzie działka nr [...] obręb [...] ma zapewniony potencjalny alternatywny dostęp do drogi publicznej, przy czym to rzeczą skarżącej będzie wybudowanie drogi dojazdowej, o której mowa w ww. pozwoleniu na budowę Odnosząc się zaś do kwestii wydania postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 2 specustawy powodziowej w sprawach o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 199), zwanej dalej "ustawą o planowaniu". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12, LEX nr 1251906 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/10, LEX nr 795747), dotyczącym analogicznego przepisu specustawy drogowej, które ma również zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej (w niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych), to organy właściwe w sprawie wydawania ww. zezwolenia (pozwolenia), nie dokonują oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat przepisów ustawy o planowaniu, w tym nie ustalają, czy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy i nie badają zgodności planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkludując, zdaniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa inwestor zgodnie z przepisami obowiązującego prawa dopełnił obowiązków ciążących na nim z mocy prawa a Skarżąca niezadowolona z obecnie istniejącego rozwiązania prawnego w zakresie dostępu do drogi publicznej może domagać się zaś przed sądem cywilnym ustanowienia służebności drogi koniecznej, tj. do ulicy [...] w [...]. Decyzję Infrastruktury i Budownictwa zaskarżyła J. M., która w skardze wskazała, iż wbrew rozważaniom zawartym w uzasadnieniu decyzji Ministra, skarżącej nie chodzi o prawne, lecz o faktycznie zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ul. [...] w [...]. Skoro bowiem planowana inwestycja rozdziela nieruchomość J. M. od dojazdu do ul. [...] w [...], to inwestor winien tak zaprojektować przedmiotową inwestycję, aby ten planowany i wcześniej zatwierdzony ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] dojazd do jednorodzinnego budynku mieszkalnego był faktycznie zapewniony poprzez stosowną infrastrukturę pozwalającą na przechód i przejazd przez rów doprowadzający do przepompowni i odprowadzający do rzeki [...]. Dodatkowo J. M. podniosła, iż dojazd do działki nr [...] z obrębu [...][...] poprzez służebność obciążającą działkę nr [...] był od samego początku przewidziany jedynie na czas prowadzenia budowy. Świadczą o tym czynności podejmowane przez skarżącą, a także treść postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., a także pismo Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2007 r. o nadaniu nieruchomości skarżącej numer [...] przy ul. [...]. Faktycznie, w pierwotnie wpisie dotyczącym służebności, brak było zastrzeżenia, że służebność ta jest przewidziana jedynie na czas budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego, co zostało skorygowane stosowną umową oraz wpisem do księgi wieczystej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t.) dalej ppsa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą zarzutów skargi jest naruszenie wskazanych przepisów postępowania - art. 7, 8, 77 i 80 kpa, - które sprowadza się w istocie do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji wobec zaakceptowania zaplanowanego przez inwestora przebiegu planowanej budowli przeciwpowodziowej. Wymienionych naruszeń skarżąca upatrywała bowiem w przedstawionym przez inwestora przebiegu inwestycji, który uniemożliwia jej w przyszłości zaplanowanie innego dojazdu do jej nieruchomości i poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy okoliczności, które jej zdaniem skutkowały błędnym przyjęciem, że po realizacji przedmiotowej inwestycji jednorodzinny budynek mieszkalny skarżącej, położony na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...][...], będzie miał faktycznie dostęp do drogi publicznej, w szczególności w ramach planowanego dojazdu do ul. [...], który ma być zrealizowany drogą dojazdową przez działki nr [...] i [...] z obrębu [...][...], wraz ze zjazdem z działki nr [...] z obrębu [...][...]. Podkreślić zatem na wstępie należy, że ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych ma szczególny charakter. Regulacje w niej zawarte mają charakter lex specialis m.in. w stosunku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Celem ustawodawcy było bowiem wprowadzenie rozwiązań pozwalających na uproszczenie oraz przyspieszenie prac związanych z przygotowaniem realizacji inwestycji odnośnie budowli przeciwpowodziowych, gdyż stan urządzeń przeciwpowodziowych oraz związanej z nimi infrastruktury nie pozwalał na minimalizowanie skutków powodzi. Uproszczenie postępowania polegało m.in. na zastąpieniu jedną zintegrowaną decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji kilku odrębnych decyzji administracyjnych. Potrzeba przyspieszenia postępowania administracyjnego prowadzącego do skutecznej realizacji tego rodzaju inwestycji przemawiała za przyjęciem przez ustawodawcę odmiennych rozwiązań prawnych. Uproszczenia zawarte w omawianej ustawie mają sprzyjać sprawnemu przygotowaniu realizacji inwestycji przeciwpowodziowych z pominięciem długotrwałych procedur związanych z procesem inwestycyjnym. Chodzi m.in. o wywłaszczanie nieruchomości pod realizację inwestycji przeciwpowodziowej. Wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 9 pkt 5 lit. a oraz art. 19 ust. 4 specustawy przeciwpowodziowej odbywa się na podstawie jej przepisów i tylko w nieuregulowanym zakresie konieczne jest stosowanie ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak stanowi art. 30 cyt. specustawy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej zawiera w sobie nie tylko rozstrzygnięcia kilku różnych kwestii administracyjnoprawnych i odnosi skutek w stosunku do licznej grupy podmiotów, ale - jeśli chodzi o skutki cywilnoprawne - rodzi je w odniesieniu do wielu nieruchomości, przez które przebiegać ma planowana inwestycja. Trzeba mieć zatem przede wszystkim na uwadze liniowy charakter inwestycji, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Jest oczywiste, że - przy założonym przebiegu inwestycji przeciwpowodziowej - z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, skoro inwestycja musi być prowadzona wyłącznie na określonych terenach, z drugiej zaś strony – usunięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. Temu służy przewidziane w specustawie przeciwpowodziowej wywłaszczenie nieruchomości z mocy prawa, bowiem procedura wywłaszczenia regulowana w ustawie o gospodarce nieruchomościami, która wymaga uprzedniego ubiegania się o zgodę właściciela na wyzbycie własności paraliżowałaby prowadzenie inwestycji. Tym samym ograniczenie praw właściciela, czy użytkownika wieczystego jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie jest konieczne z punktu widzenia celów postępowania inwestycyjnego. Niewątpliwie przyczynia się ono do szybszego zakończenia tego postępowania i definitywnego uregulowania stosunków własnościowych w odniesieniu do nieruchomości przejmowanej pod budowę inwestycji przeciwpowodziowej. Rozpatrując skargę Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego który kontrolując w oparciu o w/w regulacje prawne pozwolenie na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, nie jest jednocześnie uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez organ odwoławczy jest przekonywująca. Podkreślić należy, że organ odwoławczy pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych w odwołaniu w zakresie możliwości zapewnienia skarżącej dostępu do drogi publicznej ul. [...] w [...]. Po uzyskaniu stanowiska inwestora, organ odwoławczy uznał, iż zarzut skarżącej dotyczący braku dostępu do drogi publicznej - ul. [...] w [...] jest bezzasadny. Po pierwsze do chwili obecnej strona takiego dostępu nie posiadała bowiem od ulicy [...] oddziela ją nieruchomość należąca do Skarbu Państwa na której jest już usytuowany rów przeciwpowodziowy. Obecnie zatwierdzana inwestycja pod nazwą "Budowa pompowni dla odwodnienia kompleksu [...] wraz z budową suchego zbiornika, sterownią i stacją transformatorową 15/04 kV, liniami zasilającymi SN i NN, rowem doprowadzającym do przepompowni i odprowadzającym do rzeki [...], w [...], woj. [...]" wykorzystując dotychczasowe grunty Skarbu Państwa przejmuje jedynie niewielką część nieruchomości należącej do Skarżącej. Inwestycja ta zatem nie pozbawia strony dostępu do ul. [...] skoro takiego dostępu nie było. Ponadto stwierdzić należy, iż na dzień wydania decyzji Wojewody [...] oraz zaskarżonej decyzji Ministra, J. M., posiadała dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowioną na jej rzecz służebność gruntową na działce nr [...] z obrębu [...] Nowa [...]., a co za tym idzie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń o których pisze skarżąca. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i 77 Kpa, poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które skutkowały błędnym przyjęciem, że po realizacji przedmiotowej inwestycji jednorodzinny budynek mieszkalny skarżącej będzie miał faktycznie dostęp do drogi publicznej oraz art. 8 i 80 Kpa poprzez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego. W toku postępowania odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, o którym pisze skarżącą, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić należy, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, z całą starannością przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniach. Zgłoszone w toku postępowania odwoławczego zarzuty, uwagi i wnioski strony postępowania podlegały wnikliwej analizie, a w razie konieczności były przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o czym każdorazowo powiadamiano jego strony. W szczególności organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska odnośnie zarzutów skarżącej. Zatem - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - organ odwoławczy przeprowadził niezwykle wnikliwe i wyczerpujące postępowanie, doprowadzając do wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza kwestii spornych podniesionych w odwołaniu. Stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa w wystarczający sposób wskazuje na tok rozumowania przyjęty przy rozpoznawaniu sprawy i nieuznaniu argumentacji skarżących stron, a w konsekwencji nie narusza norm postępowania administracyjnego. W świetle przedstawionej argumentacji nie można było podzielić zarzutów i stanowiska skarżącej przedstawionego w skardze. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.