VII SA/Wa 2320/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 I 2, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu — na skutek wniesionego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wniosku z dnia 4 maja 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowy: budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...], stwierdził nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...]. Organ I instancji stwierdził, iż ww. decyzja Wójta Gminy [...]z dnia 9 października 2001 r. dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazał, że z projektu zagospodarowania działki wynikało, iż projektowany budynek usytuowano w odległości 0,20 m od granicy z działką nr [...] i [...] m od granicy z działką nr [...] oraz bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Ponadto w ścianach budynku zwróconych w kierunku działki nr [...] i [...] zaprojektowano otwory okienne. Tym samym zdaniem organu I instancji, naruszono przepisów § 12 ust. 3 i ust. 6, § 234 oraz § 270 obowiązującego w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). Podniesiono, iż decyzja Wójta Gminy [...] została poprzedzona decyzją organu samorządowego (Wójta Gminy [...]) z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, która w punkcie 3 nakazuje sytuować budynek od granic z sąsiednimi działkami w odległości: - 4 m dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, - 3 m dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów. W związku z tym organ I instancji wskazał, że decyzja ta, nie odpowiada również ustalonym w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. warunkom w tym zakresie. Podniesiono, iż w myśl obowiązującego w okresie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę przepisu art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późń. zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji z dnia 6 czerwca 2001 r., wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W związku z powyższym organ I instancji wskazując, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania zgodności zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; stwierdził, iż Wójt Gminy [...] nie wypełniając ww. obowiązku naruszył rażąco przepisy Prawa budowlanego co uzasadnia stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S.. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji i zgodził się z jego argumentacją. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się organ II instancji wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Stąd też wyrażenie zgody przez właściciela sąsiedniej działki na odstępstwo od tych przepisów nie zwalnia inwestora i projektanta od ich zachowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. : A/ art.7 kpa , 8 kpa , 77 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 2 kpa i w zw. z art. 140 kpa, B/ art.7 kpa ,8 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w zw. z art. 140 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoja argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Organy rozpatrujące w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, iż decyzja Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowy: budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...] jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowa decyzja narusza przepisy § 12 ust. 3 i ust. 6, § 234 oraz § 270 obowiązującego w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ projektowany budynek usytuowano w odległości 0,20 m od granicy z działką nr [...] i 0,24 m od granicy z działką nr [...] oraz bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Ponadto w ścianach budynku zwróconych w kierunku działki nr [...] i [...] zaprojektowano otwory okienne. Wójt Gminy [...] wydając przedmiotową decyzję naruszył również art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zbadania zgodności zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie obowiązywała decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, która w punkcie 3 nakazuje sytuować budynek od granic z sąsiednimi działkami w odległości: - 4 m dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, - 3 m dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów. Z związku z tym należy stwierdzić, iż decyzja o pozwoleniu na budowę naruszała w sposób rażący decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd stwierdza, iż organy stwierdzając nieważność decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowy: budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...] działały zgodnie z przepisami prawa. Należy się zgodzić z organem, iż utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z w/w przepisami, prowadziłoby do zaakceptowania okoliczności zmierzających do obejścia przepisów w zakresie zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy. Nie ma znaczenia dla sprawy podnoszona przez skarżących okoliczność, iż właściciel sąsiednie działki wyraził zgodę na odstępstwo od rygorów jakie wprowadzają przepisy prawa ponieważ jak słusznie zauważył to organ II instancji przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Ponadto Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. obowiązującym od dnia 16 marca 2001 r., orzekł, że § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn. 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434 oraz z 2000 r. Nr 16 poz. 214) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej — jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126), stąd dołączone zgody stron na usytuowanie obiektu przy granicy - nie mogły mieć znaczenia w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.