VII SA/Wa 2325/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonywania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru wykonywania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę – remont elewacji budynku mieszkalnego [...] na terenie działki [...], objętych zgłoszeniem [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia [...] maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym organ administracji architektoniczno- budowlanej wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Charakter prawny takiej decyzji jest najbardziej zbliżony do rozstrzygnięć odmownych, gdyż decyzja o wniesieniu sprzeciwu od zamiaru wykonania określonych robót budowlanych oznacza, że jej adresat będzie musiał powstrzymać się od wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W świetle powyższego, wobec faktu, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, brak jest możliwości wstrzymania jej wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OZ 760/13, niepubl.). Na marginesie należy zaznaczyć, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 ppsa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób jednak nie uzasadniając swojego wniosku. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżąca zobowiązana jest poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.