VII SA/Wa 2325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...]Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków oddala skargę Decyzją z [...] maja 2018 r. znak: [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "[...]PWIS"), po przeprowadzeniu kontroli warunków higieniczno-sanitarnych w dniu [...] marca 2018 r. nakazał Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej: "skarżący") w terminie do [...] grudnia 2018 r.: 1. zapewnić w pomieszczeniu socjalnym oddziału intensywnej opieki medycznej meble nadające się do mycia i dezynfekcji; 2. doprowadzić do właściwego stanu technicznego podłogi w oddziale dziecięcym; 3. wyposażyć izbę przyjęć ginekologiczną jedynie w sprzęt, aparaturę, urządzenia i meble, które stanowią jej niezbędne funkcjonalne wyposażenie (wyposażenie pomieszczenia ma jednocześnie dostosowane do powierzchni pomieszczenia); oraz w terminie do [...]grudnia 2019 r.: 4. wyposażyć brudownik oddziału dziecięcego w myjkę dezynfektor lub w urządzenie do dekontaminacji i utylizacji wkładów jednorazowych wraz z zawartością; 5. zapewnić w oddziale dziecięcym co najmniej jedną izolatkę; 6. wyposażyć brudownik traktu porodowego w myjkę dezynfektor lub w urządzenie do dekontaminacji i utylizacji wkładów jednorazowych wraz z zawartością; 7. zapewnić wejście personelu do zespołu porodowego przez śluzę umywalkowo – fartuchową;  8. zapewnić w zespole porodowym co najmniej jedno pomieszczenie przeznaczone dla położnic i noworodka w pierwszych godzinach życia po porodach powikłanych, w którym zapewnia się możliwość obserwacji bezpośredniej lub przy użyciu kamer wyposażonych w funkcję autostartu; - wskazując, jako podstawy prawne ww. nakazów art. 11 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r. poz. 151), § 16, § 19, § 21 ust 1 i ust. 3, § 27 ust 1, § 29 ust. 1, § 29 ust. 2, § 30, § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 739); pkt 2 części II załącznika nr 1, pkt 5 części II załącznika nr 1, ust 2 części V załącznika nr 1, ust. 5 części II załącznika nr 1, ust. 3 części IV załącznika nr 1, ust. 4 części IV załącznika nr 1, ust 10 części V załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Uzasadniając decyzję [...]PWIS wskazał, że pismem z [...] kwietnia 2018 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów higieniczno-sanitarnych oraz wyznaczył termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W piśmie z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] strona ustosunkowała się co do stwierdzonych podczas kontroli uchybień, zaproponowała terminy usunięcia nieprawidłowości oraz poinformowała o usunięciu części uchybień. W trakcie kontroli [...]PWIS stwierdził, że brudownik w oddziale dziecięcym i w obrębie traktu porodowego nie jest wyposażony w myjkę dezynfektor lub urządzenie do dekontaminacji oraz utylizacji wkładów jednorazowych wraz z zawartością. Dezynfekcja i mycie naczyń sanitarnych, odbywa się manualnie zgodnie z opracowaną w podmiocie procedurą. Korzystanie z myjni dezynfektora daje możliwość udokumentowania procesu mycia i dezynfekcji sprzętu higienicznego, gwarantuje potwierdzoną i powtarzalną jakość procesów, pozwala uzyskać najwyższy i weryfikowalny stopień higieny oraz gwarantuje bezpieczeństwo pacjentom i personelowi medycznemu. Ponadto stosowanie ww. urządzeń obniża koszty mycia i dezynfekcji. Nieskutecznie zdezynfekowany sprzęt higieniczny może być źródłem infekcji i przyczyniać się do przenoszenia zakażeń drogą kontaktową. Wskazał również, że podstawowym celem izolacji jest stworzenie bariery zapobiegającej przenoszeniu się drobnoustrojów z zakażonej lub skolonizowanej osoby na osobę wrażliwą, u której mogą one spowodować infekcję. Podniósł również, że w myśl § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. podłogi wykonuje się z materiałów umożliwiających ich mycie i dezynfekcję. Ponadto w trakcie kontroli w oddziale dziecięcym stwierdzono zniszczone podłogi z ubytkami materiału. Podłogi w szpitalu nie są powierzchniami dotykowymi i nie mają bezpośredniego (za pośrednictwem rąk personelu, pacjentów, osób odwiedzających oraz sprzętu medycznego) kontaktu z pacjentem. Mimo, że ryzyko kontaminacji podłogi jest na ogół niewielkie, podobnie jak ryzyko przeniesienia na pacjenta ewentualnego, znajdującego się na tych powierzchniach zanieczyszczenia, to jednak w dziurach, pęknięciach w wykładzinie podłogowej gromadzi się brud. w którym mogą bytować drobnoustroje chorobotwórcze, w tym oporne na antybiotyki. Jednocześnie podniósł, że zgodnie z ust 3 i ust. 4 części IV załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia personel do zespołu porodowego wchodzi przez śluzę umywalkowo-fartuchową, a w zespole powinno znajdować się co najmniej jedno pomieszczenie przeznaczone dla położnic i noworodka w pierwszych godzinach życia po porodach powikłanych, w którym zapewnia się możliwość obserwacji bezpośredniej lub przy użyciu kamer wyposażonych w funkcję autostartu, w szczególności możliwość obserwacji twarzy. [...]PWIS w trakcie kontroli stwierdził, że w obrębie traktu porodowego brak jest śluzy umywalkowo-fartuchowej, przez którą powinien wchodzić do zespołu personel oraz brak co najmniej jednego pomieszczenia przeznaczonego dla położnic i noworodka w pierwszych godzinach życia po porodach powikłanych, w którym zapewnia się możliwość obserwacji bezpośredniej lub przy użyciu kamer wyposażonych w funkcję autostartu, w szczególności możliwość obserwacji twarzy. Jednocześnie w myśl § 27 ust. 1 ww. rozporządzenia meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą powinny umożliwiać ich mycie i dezynfekcję. [...]PWIS stwierdził, że w pomieszczeniu socjalnym oddziału intensywnej opieki medycznej meble nie nadają się do mycia i dezynfekcji (tapicerka materiałowa). W oddziale intensywnej terapii leczeni są chorzy w stanach zagrożenia życia, często o obniżonej odporności, obciążeni wieloma chorobami i skolonizowani różnymi patogenami. Na tapicerowanych kanapach i fotelach bytują drobnoustroje, w tym patogeny szpitalne, które na rękach i odzieży roboczej personelu mogą być przenoszone na pacjentów zarówno w trakcie czynności pielęgnacyjnych jak i medycznych. Co w przypadku pacjentów z obniżoną odpornością schorowanych może stanowić szczególne zagrożenie dla ich zdrowia i życia. [...]PWIS wskazał, że zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia kształt i powierzchnia pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą umożliwiają prawidłowe rozmieszczenie, zainstalowanie i użytkowanie urządzeń, aparatury i sprzętu stanowiących jego niezbędne funkcjonalne wyposażenie. W trakcie kontroli izby przyjęć ginekologicznej [...]PWIS stwierdził, że w izbie wykonuje się nie tylko badania pacjentek w związku z przyjęciem do oddziału, ale również czynności administracyjne. Wskazał, że wyposażenie izby stanowią m. in. biurka, krzesła, kozetka lekarska, aparat do USG, fotel ginekologiczny, trzy drukarki, umywalka z baterią i dozowniki na mydło w płynie i środek do dezynfekcji rąk. Pomieszczenie izby przyjęć ginekologicznej jest niefunkcjonalne, powierzchnia izby jest zbyt mała w stosunku do ilości sprzętu, aparatury i mebli stanowiących jej funkcjonalne wyposażenie. Pomieszczenia, w których zgromadzono wiele sprzętu, aparatury, mebli są trudne do utrzymania w czystości. W pomieszczeniach tych powierzchnie sprzętu, mebli, ścian, podłóg łatwo ulegają zakurzeniu i kontaminacji drobnoustrojami, co z uwagi na utrudniony do nich dostęp może wpływać na poprawność wykonania procedur higienicznych. Podniósł, iż w myśl art. 207 ustawy o działalności leczniczej podmiot wykonujący działalność leczniczą w dniu wejścia w życie ustawy niespełniający wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 powinien dostosować pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2017 r. Podmiot, który co najmniej częściowo do dnia 31 grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowania może wystąpić do właściwego organu PIS z wnioskiem o wydanie opinii o wpływie niespełnienia wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej na bezpieczeństwo pacjentów. W ocenie [...]PWIS skarżący do dnia [...] grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowania i nie dostosował swoich pomieszczeń i urządzeń do wymagań o których mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. [...]PWIS na wniosek podmiotu w dniu [...] lutego 2018 r. wydał opinię o wpływie niespełnienia przez skarżącego wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej na bezpieczeństwo pacjentów. [...]PWIS wskazał, że uzyskanie powyższej opinii nie legalizuje niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie [...]PWIS, opinia stwierdza wyłącznie jaki jest wpływ niezgodności na bezpieczeństwo pacjentów. Podniósł, że opinia nie zwalnia natomiast podmiotu od obowiązku dostosowania pomieszczeń i urządzeń do wymagań określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Pismem z [...] maja 2018 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji w części dotyczącej pkt 4, 6, 8. W odwołaniu skarżący podniósł zarzut, że nakazy zawarte w decyzji w części dotyczącej pkt 4, 6, 8 naruszają art. 207 ust. 3 i 4 w związku z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 160 ze zm. dalej: "ustawa o działalności leczniczej") poprzez nakazanie ww. obowiązków, pomimo stwierdzenia w wydanej przez [...]PWIS opinii - postanowieniu znak: [...] z [...] lutego 2018 r., iż w kwestionowanym zakresie nieprawidłowości mogą nie mieć wpływu na bezpieczeństwo pacjentów - brak negatywnego wpływu na bezpieczeństwo pacjentów. Główny Inspektor Sanitarny (dalej: "GIS"), decyzją znak [...] z [...]lipca 2018 r., działając na podstawie 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2017 r. poz. 1261, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z [...] maja 2018 r. od punktów 4, 6 i 8 decyzji [...]PWIS z [...] maja 2018 r. znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie określonym w pkt 4, 6 i 8 ww. decyzji. Uzasadniając swoją decyzję GIS podkreślił, że w myśl art. 207 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej podmiot wykonujący działalność leczniczą, w dniu wejścia w życie ustawy niespełniający wymagań, o których, mowa w art. 22 ust. 1 powinien dostosować pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do dnia [...] grudnia 2017 r., natomiast zgodnie z art. 207 ust. 3 podmiot, który co najmniej częściowo do dnia [...] grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowania może wystąpić do właściwego organu PIS z wnioskiem o wydanie opinii o wpływie niespełnienia wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej na bezpieczeństwo pacjentów. W ocenie GIS skarżący do dnia [...] grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowania i nie dostosował swoich pomieszczeń i urządzeń do wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Wskazał, że [...]PWIS na wniosek podmiotu z [...] grudnia 2017 r. znak: [...], w dniu [...] lutego 2018 r. wydał opinię o wpływie niespełnienia przez skarżącego wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej na bezpieczeństwo pacjentów. Podniósł, że organ wydał ww. postanowienie po przeanalizowaniu dołączonej do wniosku dokumentacji, w tym oceny ryzyka dla bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów wywołanego przez nieprawidłowości, podejmowanych przez podmiot działaniach ograniczających wpływ nieprawidłowości na bezpieczeństwo pacjentów. GIS podkreślił, że w wydanym postanowieniu [...]PWIS nie określił wpływu braku myjki dezynfektora lub urządzenia do dekontaminacji oraz utylizacji wkładów jednorazowych wraz z zawartością w brudowniku traktu porodowego na bezpieczeństwo pacjentów. Wyjaśnił, iż w programie dostosowania oraz załączonym do wniosku wykazie niespełnionych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, występujących w SPZOZ w [...] wraz z opisem sposobu jego rozwiązania oraz oceną ryzyka dla bezpieczeństwa pacjenta nie zostały wymienione ww. nieprawidłowości. Wskazał, że uzyskanie przez podmiot pozytywnej opinii pozwala na funkcjonowanie podmiotu, który nie spełnia wszystkich wymagań i nie dostosował swoich pomieszczeń i urządzeń do [...] grudnia 2017 r., w ramach dotychczasowej struktury organizacyjnej, przy zachowaniu dotychczasowego rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń. GIS wyjaśnił, że uzyskanie powyższej opinii [...]PWIS nie legalizuje niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Podniósł, że opinia ta stwierdza wyłącznie jaki jest wpływ niezgodności na bezpieczeństwo pacjentów. Posiadanie opinii [...]PWIS nie zwalnia podmiotu od obowiązku dostosowania pomieszczeń i urządzeń do wymagań określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Ponadto wskazał, że niniejsze potwierdza stanowisko Ministra Zdrowia wyrażone w piśmie z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], zgodnie z którym stwierdzone w trakcie postępowania uchybienia powinny być monitorowane i usuwane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIS z [...] lipca 2018 r. znak [...] wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r. poz.1261 ze zm.) w związku z art. 22 ust. 1 i 2., art. 207 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2018 r. poz.160 ze zm.) - art. 6 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli, jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2018 r. W myśl art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ( Dz. U. z 2018 r. poz. 160 z późn. zm., dalej : u.d.l."), podmiot wykonujący działalność leczniczą, w dniu wejścia w życie ustawy niespełniający wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1, powinien dostosować pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2017 r., natomiast zgodnie z art. 207 ust. 3, podmiot, który co najmniej częściowo do dnia 31 grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowawczego, może wystąpić do właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej z wnioskiem o wydanie opinii o wpływie niespełniania wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej na życie pacjentów. W rozpoznawanej sprawie, nie jest sporne, że SP ZOZ w [...] do dnia [...] grudnia 2017 r. nie zrealizował programu dostosowawczego i nie dostosował swoich pomieszczeń i urządzeń do wymagań ustawowych. Na wniosek tego podmiotu leczniczego, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu [...] lutego 2018r. wydał opinię o wpływie niespełniania przez ten podmiot wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.d.l. na bezpieczeństwo pacjentów. W odniesieniu do kwestionowanych punktów zaskarżonej decyzji, wskazał, że wymienione w nich nieprawidłowości, mogą nie mieć wpływu na bezpieczeństwo pacjentów. Zgodnie zaś z treścią art. 27 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. z 2017r. poz.1261 ze zm., dalej "ustawa o PIS") w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest możliwość zastosowania regulacji przewidzianej w art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Skarżący stoi na stanowisku, że przepis art. 207 ust. 2 i 3 ustawy o działalności leczniczej, wyklucza stosowanie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem skarżącego, ustalenie, że stwierdzone w podmiocie leczniczym nieprawidłowości, mogły nie mieć wpływu na bezpieczeństwo pacjentów, wyklucza zastosowanie art. 27 ustawy o PIS. Nie pozwala więc zdaniem skarżącego na nałożenie konkretnych obowiązków ze wskazanym terminem ich wykonania. Innymi słowy, w ocenie skarżącego, wnioski opinii, wskazujące, że stwierdzone w wyniku kontroli uchybienia, mogą nie mieć wpływu na bezpieczeństwo pacjentów, umożliwiają podmiotowi leczniczemu funkcjonowanie na dotychczasowych zasadach, bez konieczności wskazywania mu konkretnych terminów usunięcia nieprawidłowości i wykluczają możliwość wydania decyzji we wskazanym zakresie. Argumentacja ta zdaniem Sądu, jest nieprawidłowa, bowiem przeczy jej literalne brzmienie art. 27 ustawy o PIS. W myśl ust. 1 tego przepisu w razie stwierdzenia (zwłaszcza w postępowaniu kontrolnym) naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przepis ten stanowi podstawę prawną decyzji zapadłych w sprawie, a jego prawidłowe zastosowanie w każdym przypadku wymaga od organu poczynienia ustaleń w zakresie dwóch elementów: (1) stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, którego usunięcie ma być nakazane decyzją; a także (2) określenia terminu, w jakim te uchybienia mogą i powinny zostać usunięte. Z brzmienia przepisu wynika, że ustawodawca zobowiązuje państwowego inspektora sanitarnego do zamieszczenia w niniejszej decyzji terminu usunięcia stwierdzonych uchybień w przypadku naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych i to niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo pacjentów. W ustawie nie ma zapisu umożliwiającego brak wskazania terminu usunięcia uchybień także w przypadku stwierdzenia braku wpływu nieprawidłowości na bezpieczeństwo pacjentów. Brak negatywnego wpływu na bezpieczeństwo pacjentów, wcale nie wyklucza wydania decyzji w zaskarżonym zakresie. Ustawa bowiem wyraźnie rozróżnia sytuacje, kiedy stwierdzone uchybienia mogą lub nie mogą mieć wpływu na bezpieczeństwo pacjentów. Wystąpienie bezpośredniego zagrożenia lub zdrowia ludzi ( a więc również pacjentów), stosownie do treści art. 27 ust. 2 ustawy o PIS, powoduje już po stronie organu sanitarnego dalej idące obowiązki, niż tylko wyznaczenie terminu usunięcia uchybień a mianowicie konieczność wydania decyzji o unieruchomieniu zakładu pracy lub jego części, która to decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Ponadto przepisy ustawy o działalności leczniczej w art. 207 ust 2 i 3 nic nie wspominają o wyłączeniu stosowania przepisów ustawy o PIS. Warto w tym miejscu przytoczyć pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn akt II OSK 987/14 (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w którym NSA wskazał " Przyjąć należy, że określony w ust. 1 art. 207 u.d.l. termin 31 grudnia 2016 r. ( obecnie 2017 r.), powiązany został z obowiązkiem przedstawienia organowi prowadzącemu rejestr, w terminie do 31 grudnia 2012 r., programu dostosowawczego zaopiniowanego w drodze decyzji właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Oznacza to, że niespełnienie powyższych warunków przez dany podmiot prowadzący działalność leczniczą wykluczało możliwość skorzystania z ustanowionego ustawowo końcowego terminu 31 grudnia 2016 r. Odmienna interpretacja omawianego przepisu przyjęta przez Sąd Wojewódzki prowadzi do podważenia znaczenia programów dostosowawczych a w konsekwencji nieuzasadnionego zrównania sytuacji prawnej wszystkich podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Tymczasem skarżąca, tak jak inne podmioty, które nie przedstawiły programów dostosowawczych, a jednocześnie korzystają w ramach działalności leczniczej z pomieszczeń nieodpowiadających wymogom sanitarnym, muszą zastosować się do nałożonych administracyjnie nakazów w terminach określonych przez organy Inspekcji Sanitarnej. Zgodzić się należało również z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki w niniejszej sprawie w sposób niewłaściwy powiązał interpretację art. 207 ust. 1 u.d.l. z art. 7 k.p.a., a mianowicie pominął fakt, że działania organów Inspekcji Sanitarnej opierają się na przepisach ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z 14 marca 1985 r. (j.t. Dz. U. z 2015 r. p. 1412), która w art. 1 stanowi, że Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, co oznacza, że nadrzędnym dla tego organu staje się interes publiczny nad interesem indywidualnym. Powyższa zasada szczególnie często znajduje zastosowanie w przypadku kontroli działalności medycznej, gdzie organy inspekcji sanitarnej mają na uwadze interes pacjenta. Trafnie ponadto podniesiono, że z art. 7 k.p.a. wynika nakaz harmonizacji interesu społecznego ze "słusznym" interesem obywateli, jednakże przyjmuje się przy tym, że "słusznym" jest tylko taki interes jednostki, który znajduje oparcie w normie prawnej ustanowionej dla jego ochrony. Za taką ochronę w przedmiotowej sprawie należało uznać możliwość złożenia programu dostosowawczego, z czego skarżąca Spółka nie skorzystała. W takiej sytuacji organ zasadnie zwrócił uwagę w skardze kasacyjnej, że wydając decyzję w niniejszej sprawie musiał się kierować tym, aby wszystkie podmioty wykonujące działalność leczniczą, a nie tylko ich część, zapewniły tak samo dobre warunki higieniczne pacjentkom korzystającym z usług leczniczych." Powyższe orzeczenie wydane na tle poprzedniego stanu prawnego, w pełni zdaniem sądu zachowuje aktualność. Akcentuje zarówno konieczność zastosowania się podmiotu leczniczego do nałożonych administracyjnie nakazów w terminach określonych przez organy Inspekcji Sanitarnej, jak też zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ustawy o PIS. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał, że posiadanie opinii [...]MPWIS, nie zwalnia podmiotu leczniczego od obowiązku dostosowania pomieszczeń i urządzeń do wymagań określonych w art. 22 ust. 1 u.d.l., co potwierdza stanowisko Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r., zgodnie z którym stwierdzone w trakcie postępowania uchybienia, powinny być monitorowane i usuwane. Wystąpienie pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w [...], na które powołuje się skarżący, nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Mimo, że pozytywnie ocenia ono podjęte przez skarżącego działania w zakresie bezpieczeństwa pacjentów, nie zwalnia go jednak z nałożonych obowiązków. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.