VII SA/Wa 2327/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi G. P. i W. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, w P., na podstawie art. 34 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm.), zw. dalej u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zarzutów wniesionych przez W. P. pismem z dnia 22 lipca 2010 r. (data wpływu 23 lipca 2010 r.) na postanowienie PINB w P. Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o nałożeniu na W. P. jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 27320 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z jego decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nakazującej dokonanie rozbiórki rozbudowy (dobudowy) budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie W. P. sformułował zarzuty w oparciu o art. 33 pkt. 1, 3, 6 u.p.e.a., w związku z postanowieniem PINB w P. Nr [...]. PINB stwierdził, że uznanie zasadności zarzutów zostało przez ustawodawcę obwarowane enumeratywnie wyspecyfikowanymi przesłankami, które w konkretnym wystąpieniu skarżącego dotyczą: 1) art. 33 pkt 1 - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) art. 33 pkt 3 - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 3) art. 33 pkt 6 - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Analizując zarzuty W. P. wyszczególnione w 16. punktach, organ I instancji stwierdził, że tylko w części nawiązują one do wydanych w toku postępowania administracyjnego aktów, które są ostateczne w toku tego postępowania. Pozostała część zarzutów skarżącego ma charakter poboczny, bez wpływu na materialno-prawny charakter rozstrzygnięcia. Z tych względów w ocenie PINB zarzuty skarżącego nie mają żadnego odniesienia do przywołanego art. 33 pkt. 1, 3, 6 u.p.e.a., w związku z czym należało orzec jak w sentencji. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje tego postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia W. P., utrzymał w mocy postanowienie PINB w P. Nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w związku z niewykonaniem przez W. P. obowiązku wskazanego w decyzji PINB w P. Nr [...], organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu 16 lipca 2007 r. zobowiązanemu zostało doręczone upomnienie wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki rozbudowy (nadbudowy) ww. budynku gospodarczego. W celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie PINB w P. w dniu 2 lipca 2009 r. doręczył W. P. tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W wyniku rozpatrzenia zarzutów W. P. z dnia 3 lipca 2009 r. organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdził niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego, które w wyniku wniesionego zażalenia zostało uchylone przez WINB (postanowienie Nr [...] z dnia [...] września 2009 r.) z uwagi na wadliwe wystawienie tytułu wykonawczego Nr [...]. Wobec powyższego PINB w P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wadliwie wystawiony tytuł wykonawczy, a następnie wystawił w dniu 28 grudnia 2009 r. tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu - W. P. w dniu 12 stycznia 2010 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Po rozpatrzeniu kolejnych zarzutów zobowiązanego, PINB w P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził ich niedopuszczalność. WINB po rozpatrzeniu zażalenia W. P. na ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB Nr [...]. Rozstrzygnięcie WINB zostało zaskarżone przez G. i W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 1273/10). Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nałożono na W. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 27320 zł za niewykonanie obowiązku nałożonego na zobowiązanego decyzją PINB w P. Nr [...]. W wyniku postępowania zażaleniowego, WINB uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie w wyniku złożenia kolejnych zarzutów (z dnia 22 lipca 2010 r.) przez W. P., organ powiatowy po ich rozpatrzeniu wydał objęte zażaleniem postanowienie pierwszoinstancyjne (Nr [...]). Rozpoznając przedmiotowe zażalenie WINB stwierdził, że PINB w P. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. W art. 33 u.p.e.a. zawarto enumeratywnie przesłanki, które mogą zostać uznane za zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. W ocenie WINB w niniejszej sprawie po raz kolejny W. P. nie wskazał żadnej z przestanek, mogącej skutkować uwzględnieniem wnoszonych przez niego zarzutów w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, uznając, że subiektywne odczucia zobowiązanego, iż PINB w P., jak i WINB podejmują bezprawne działania w stosunku do jego osoby, są niewłaściwe i zbędne. Ponadto WINB stwierdził, że egzekwowana decyzja organu I instancji Nr [...] jest ostateczna, w związku z czym organ powiatowy prawidłowo prowadzi postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie obowiązku nałożonego ww. decyzją, a zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku powyższym w ocenie organu II instancji nie może on na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych odnoszących się do ostatecznej decyzji, w szczególności, że zobowiązany złożył od niej odwołanie i została ona utrzymana w mocy ostateczną decyzją WINB Nr [...]. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu, WINB wyjaśnił, iż toczące się postępowania karne w stosunku do pracowników, o których wspomina W. P. pozostają bez wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli G. i W. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący zarzucili nieważność postępowania przez pozbawienie możności obrony praw skarżącego w myśl art. 10 k.p.a. z uwagi na nienależyte rozpoznanie odwołania skarżącego (postanowienia [...]) i z uwagi na nierzetelne prowadzenie sprawy oraz przez naruszenie przepisu art. 40 k.p.a., w związku z którym wszystkie pisma w trakcie trwającego postępowania administracyjnego powinny być dostarczane wszystkim stronom postępowania indywidualnie. W ocenie skarżących nie rozpoznano wniosku co do istoty sprawy oraz nie respektowano wykładni obowiązujących aktów prawnych oraz wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 481/09 z dnia 10 września 2009 r. (ogłoszonego przed datą sporządzenia tytułu wykonawczego II) w przedmiocie odmowy przez GUNB wznowienia postępowania o wzruszenie decyzji ostatecznych dotyczących przedmiotowej sprawy, a więc i decyzji PINB w P. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że organy egzekucyjne obu instancji prawidłowo stwierdziły niedopuszczalność zarzutów wniesionych przez W. P. przy piśmie z dnia 22 lipca 2010 r. Z tego względu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ww. przepis określa w jakich granicach sąd administracyjny może dokonać kontroli legalności postępowania administracyjnego, które winno nastąpić w granicach danej sprawy. Tak więc, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest wyłącznie legalność wydania zaskarżonego postanowienia [...] WINB o utrzymaniu w mocy postanowienia PINB w P. Nr [...], który uznał zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Natomiast w żadnej mierze w niniejszym postępowaniu Sąd nie może badać legalności, czy też zasadności nałożonego nakazu rozbiórki wydanego w zupełnie innym postępowaniu, a także kwestii dotyczących nienależytego rozpoznania "odwołania" skarżącego (postanowienia [...]) oraz toczących się postępowań karnych przeciwko urzędnikom Starostwa i PINBu w P., którzy nie brali udziału w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący winni mieć na względzie, że bezsporną w niniejszej sprawie okolicznością jest fakt, iż nakaz rozbiórki rozbudowy (dobudowy) budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w P. przy ul. [...], wynikający z decyzji PINB w P. z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], podlega wykonaniu w związku z wydaniem przez WINB ostatecznej decyzji Nr [...] o utrzymaniu ww. nakazu rozbiórki. A zatem jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego na nim nakazu rozbiórki, to zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. wierzyciel (w tej sprawie organ egzekucyjny) powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy wierzyciel (organ egzekucyjny) podjął przewidziane prawem czynności celem wyegzekwowania ww. nakazu rozbiórki, tj. doręczył W. P. upomnienie oraz wystawił i doręczył tytuł wykonawczy Nr [...]. Prawidłowość tych działań była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego. W sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1273/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok z dnia 3 grudnia 2010 r. (prawomocny od 18 marca 2011 r.), którym oddalił skargi G. i W. P. na postanowienie [...] WINB z dnia [...]kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów (w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego ww. nakazu rozbiórki). W wyroku tym Sąd przesądził o niezasadności podnoszonych zarzutów, że egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna oraz stwierdził, że tytuł wykonawczy Nr [...] został zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydany przez PINB w P.. A zatem w zakresie podnoszonych zarzutów z art. 33 pkt 3 i 6 u.p.e.a. Sąd w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1273/10. Skarżący winni mieć na względzie, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z tego względu Sąd obecnie rozpoznający przedmiotową skargę nie może formułować nowych ocen, ponieważ związany jest oceną prawną wcześniej zapadłego innego wyroku Sądu wydanego w sprawie zgłaszanych przez W. P. zarzutów. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia zarzutu strony skarżącej co do nienależytego doręczenia pism procesowych przez organ egzekucyjny, tym bardziej, że nakaz rozbiórki został nałożony wyłącznie na W. P.. Ponadto w zakresie podnoszonego w trakcie postępowania egzekucyjnego przez W. P. zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., w ocenie Sądu organy egzekucyjne prawidłowo uznały jego niezasadność. W tym miejscu wskazania wymaga, że przedmiotowy nakaz rozbiórki wynika z prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej, która nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym, ani nie została uchylona przez sąd administracyjny. O tej okoliczności przesądził także WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1273/10. Jednocześnie W. P. zarówno w postępowaniu egzekucyjnym, jak i w przedmiotowej skardze do Sąd nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o zasadności zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skargi bez znaczenia dla wyniku podjętego przez organy rozstrzygnięcia pozostają wskazywane przez skarżących wyroki WSA w Warszawie, tj. z dnia 10 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 481/09 (dotyczący wyłączenie aspektu formalnoprawnego, tj. wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...]); z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1959/09 (dot. stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę pozwolenia na budowę budynku gospodarczego-łącznika pomiędzy istniejącymi na działce budynkami gospodarczymi), które w żadnej mierze nie dotyczyły prawidłowości nałożenia przedmiotowego nakazu rozbiórki. Skarżący nie wskazali też żadnych nowych okoliczności, które mogłyby świadczyć o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o nakazie rozbiórki, a co za tym idzie - zasadności zarzutu o jakim mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.