VII SA/Wa 2328/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi O.K. Spółka Jawna z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku O. J.K. K. Spółka Jawna z siedzibą w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek O. J.K. K. Spółka Jawna z siedzibą w C., nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miejskiemu Zarządowi Dróg w C. pozwolenia na przebudowę skrzyżowania ul. P.z ulicami G. i L. na skrzyżowanie typu małe rondo w C. w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] jako II etapu realizacji inwestycji pn. "Budowa drogi dojazdowej i parkingu wraz z odwodnieniem i oświetleniem przy Szkole Podstawowej nr [...] w dzielnicy D." na działkach nr ew. [...] km. [...], obręb D. [...], [...], [...] km [...] D., w części dotyczącej działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyłącznie ustalenie, czy rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Następnie organ powołując się na stanowisko orzecznictwa i doktryny podniósł, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które ono wywołuje. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia, jako aktu organu praworządnego państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do wszczęcia, na wniosek ww. spółki, postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...], ale tylko w części dotyczącej działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...]. Przedsięwzięcie jest inwestycją liniową, decyzja może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności. Zgodnie z księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w C., skarżąca - spółka jest właścicielem działki nr ew. [...], położonej przy ul. G. w C. w obrębie D., która graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...] (ul. G.). Tym samym niniejsze postępowanie nieważnościowe zostało ograniczone do działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...], co odpowiada interesowi prawnemu skarżącej. Następnie organ przywołał art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień [...] lutego 2010 r.) - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ wskazał, że inwestor - Miejski Zarząd Dróg w C. wraz z wnioskiem dnia 16 grudnia 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ew. [...], obręb D. km 7 na cele budowlane. Zatem w tym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia przywołanych wyżej przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo organ zauważył, że w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] lutego 2010 r., na ww. terenie objętym inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (co wynika z pisma Urzędu Miasta w C. z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...]) zaś w aktach sprawy brak jest decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień [...] lutego 2010 r.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Organ w zaistniałych okolicznościach stwierdził, że brak decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wskazał jednak, że Urząd Miasta w C. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...]) poinformował - na terenie objętym sporną inwestycją, Rada Miasta C. uchwałą z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w C. w dzielnicy D. w rejonie ulic: L., P., M. i granicy miasta (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r., Nr [...], poz.[, z późn. zm.). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy dokonywaniu oceny czy stwierdzone naruszenie ma charakter rażący należy uwzględnić ustalenia obecnie obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. Jakkolwiek w postępowaniu nieważnościowym organ ocenia dane rozstrzygnięcie w oparciu o stan prawny obowiązujący na dzień jego wydania, oraz w oparciu o materiał dowodowy jakim dysponował organ wydający decyzję, to jednak przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych powyższe nie znajduje zastosowania. Skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalne, ale wręcz niezbędne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. I tak organ wskazał, że zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do ww. uchwały Rady Miasta C. działka nr ew. [...] (ul. G.i ul P.) na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...], jest położona na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] tereny dróg publicznych - drogi zbiorcze (§ 3 ust. 3 pkt 7 lit. s ww. planu miejscowego). Zgodnie z ww. planem miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustalono podstawowe przeznaczenie - tereny dróg publicznych oraz przeznaczenie dopuszczalne - urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń przydrożną lub izolacyjną. W myśl § 13 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały Rady Miasta C. ("Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji"), ul G. i ul. P.oznaczona na rysunku planu symbolem [...] i [...] zapewnia powiązanie obszaru objętego planem z układem zewnętrznym. Ponadto w ww. planie miejscowym dla terenu [...] i [...] określono zwłaszcza następujące warunki zagospodarowania terenu: kategoria dróg istniejących - wojewódzka ([...]), klasa techniczna - droga zbiorcza, w zależności od szerokości pasa drogowego: jednojezdniowe, o dwóch pasach ruchu lub dwujezdniowe o czterech pasach ruchu, realizacja chodników lub ścieżek pieszo - rowerowych, wymóg realizacji chodników dwustronnych lub jednostronnych albo zamiennie ścieżek pieszo - rowerowych wzdłuż terenów zabudowanych, remont i przebudowa w granicach istniejących pasów drogowych, wymagana docelowa regulacja i poszerzenie istniejących pasów drogowych zbiorczych do szerokości ok. 20,Om (minimalnej 18,0m), z uwzględnieniem § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane (§ 35 lit a- g). Na podstawie powyższej analizy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił - z analizy akt sprawy nie wynika, aby sporne przedsięwzięcie w kontrolowanej części było rażąco niezgodne z ww. ustaleniami miejscowego planu. W szczególności z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...], wynika, że przebudowę ul. G. i ul. P.na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...], zaplanowano w granicach istniejącego pasa drogowego. Brak jest zatem podstaw do zakwalifikowania ww. naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jako rażącego, z uwagi na brak skutków społeczno -gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Następnie organ przywołał przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi. Ocenił, że analiza projektu budowlanego wykazała, że w części dotyczącej działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...] inwestycja nie narusza rażąco wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430, z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień 23 luty 2010 r.). Tym samym nie został także rażąco naruszony przepisu art. art. 35 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy, w części dotyczącej działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...]. Ponadto organ stwierdził, że analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...] został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego w dacie sporządzenia projektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w nawiązaniu do kolejnych przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. ocenił, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...] nie jest obarczona żadną z nich. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie ma charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałyby czynu zagrożonego karą oraz nie posiada wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do podnoszonego przez wnioskodawczynię zarzutu, że sporna inwestycja narusza przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi oraz, że Spółka została pozbawiona możliwości korzystania z własnej nieruchomości Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że czym innym jest zjazd istniejący faktycznie, a czym innym zjazd istniejący w sensie prawnym. Tylko zjazd istniejący w sensie prawnym (legalnie) podlega obowiązkowej przebudowie przez zarządcę drogi, w myśl art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Organ podniósł, że w toku niniejszego postępowania pismem z dnia 26 października 2015 r., znak: [...], wezwał pełnomocnika skarżącej – O. J. K. K. Sp. j. do przesłania dokumentów potwierdzających, że w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na przebudowę ul. G.istniał legalny zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr ew. [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik inwestora przy piśmie z dnia 9 listopada 2015 r., przesłał jedynie poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię fragmentu mapy zasadniczej. Z dokumentu nie wynika jednak, że istniejący faktycznie zjazd jest zjazdem legalnym. Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. w piśmie z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...], wskazał zaś, że działka nr ew. [...], obręb D.: "w stanie istniejącym posiada dwie bramy wjazdowe od ulicy G. w C.Brama wjazdowa zlokalizowana w rejonie skrzyżowania ulic: P., G., L. przed przebudową skrzyżowania nie posiadała urządzonego zjazdu oraz jakichkolwiek śladów użytkowania (w załączeniu zdjęcie nr 1 – S.- sierpień 2013 r.). Ponadto, nie można było wykonać tego zjazdu w ramach naszej inwestycji, gdyż jego lokalizacją byłaby niezgodna z § 113 ust. 1 pkt. Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz.430). Natomiast jak widać na zdjęciu nr 2 (S.- sierpień 2013 r.) obsługa przedmiotowej nieruchomości odbywa się drugą bramą zjazdową znajdującą się w dalszej części ul. G." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał - zgodnie z przepisem § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego pozbawienia jej udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], znak: [...] organ wyjaśnił, że okoliczność ta może stanowić ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym powoduje zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła O. J.K K. S.J. z siedzibą w C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji uznanie że nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak sprawy [...]. Spółka wniosła o cyt. "uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanej dnia [...] sierpnia 2016 r., znak sprawy: [...] oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego, znak sprawy : [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (...) jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzez strony skarżącej według norm przepisanych. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Decyzja o pozwoleniu na budowę w części kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym zasadnie odmówiono stwierdzenia jej nieważności. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostają podniesione w skardze okoliczności - wystąpienie w dniu 11 maja 2015 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz orzeczenie decyzją Wojewoda [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o odmowie uchylenia w/w decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r. w zw. z art. art. 146 §1 k.p.a. tj. upływem przewidzianego tam terminu pięciu lat (z dalszych niejasnych wywodów skargi zdaje się wynikać, że ta decyzja nie uostateczniła się wobec wniesienia odwołania). Bezskuteczny w niniejszym postępowaniu jest także zarzut skarżącej, o brak udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, co prawidłowo i wyczerpująco zostało omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtórzmy – pozbawienie strony możliwości udziału w postepowaniu administracyjnym powoduje zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. . Jak słusznie wskazała skarżąca spółka - zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r, o drogach publicznych (Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60) - "W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi". Podnieść należy, że wbrew użytemu w skardze sformułowaniu dla kontroli decyzji w postępowaniu nieważnościowym nie jest istotny stan realizacji inwestycji zaś zgodność zatwierdzonego projektu z przepisami prawa. Ten nie przewidywał budowy zjazdu na nieruchomość spółki. Jak wyczerpująco ustalił i zasadnie ocenił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie stanowi to jednak wady rażącego naruszenia prawa - art. 29 ust 2 wyżej wymienionej ustawy. Spółka w toku niniejszego postępowania nie wykazała, że projektowana inwestycja pozbawiła ją istniejącego, a przede wszystkim legalnego w świetle przepisów prawa zjazdu na jej nieruchomość. Wskazała, że zjazd istniał od lat 90 - tych XX wieku, zatem nie byłoby trudne udokumentowanie jego legalnego pochodzenia. Ponadto, organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ocenił, że nie byłoby możliwe zaprojektowanie zjazdu w miejscu oczekiwanym przez spółkę, wobec kolizji z przyjętymi w projekcie budowlanym rozwiązaniami komunikacyjnymi. Dodatkowo Sąd podnosi – przyjmując nawet, że badana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. o pozwoleniu na budowę (w opisanej wyżej części) narusza prawo - art. 29 ust 2 ustawy o drogach publicznych, to nie można by uznać, że naruszenie ma rażący zatem kwalifikowany charakter w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja dotyczyła inwestycji (części) o doniosłym społecznym znaczeniu - przebudowy skrzyżowania ulic, służącej bezpieczeństwu użytkowników dróg, ochronie ich życia i zdrowia. Przyjmując nawet – wadliwość kontrolowanej części decyzji nie można ocenić, że pozostawienie jej w obrocie prawnym wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Zaprojektowanie zjazdu w miejscu oczekiwanym przez skarżącą musiałaby zniweczyć przyjęte w projekcie rozwiązania drogowe służące szczególnie istotnemu interesowi społecznemu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).