VII SA/Wa 2329/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. W. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. W. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwustu czterdziestu złotych) oraz kwotę 55,2 zł (pięćdziesięciu pięciu złotych dwudziestu groszy), stanowiącą 23 % podatku VAT – łącznie kwotę 295,2 zł (dwustu dziewięćdziesięciu pięciu złotych dwudziestu groszy). Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. przyznano U. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem skarżącej wyznaczony został adw. M. W.. W dniu 27 lutego 2012 r. adw. M. W. złożył w imieniu U. K. skargę kasacyjną od wyroku wydanego w dniu 21 września 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. adw. M. W. zwrócił się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sprawy, adw. M. W. złożył w imieniu U. K. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 września 2011 r., brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 19 grudnia 2013 r. Zauważyć też trzeba, że adw. M. W. został ustanowiony pełnomocnikiem po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 100 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 2 ust. 3 powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.