VII SA/Wa 2329/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W., J. W., M. W. i M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi D. W., J. W., M. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie D. W., J. W., M. W. i M. W. ("skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi skarżących na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia. Pismem z dnia 21 marca 2017 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, wskazując na oczywisty błąd, jakim było złożenie tego zażalenia do organu, a nie do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachowali siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 17 marca 2017 r., a w dniu 23 marca 2017 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej, k. 55 akt sądowych) oraz została dokonana czynność – złożenie zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadali przesyłkę zawierającą zażalenie do organu, zamiast do Sądu, mimo że zostali pouczeni o sposobie wnoszenia zażalenia. Zażalenie to, pismem z dnia 2 lutego 2017 r., organ przekazał do Sądu. Skarżący wskazali, że zażalenie złożyli w terminie, a "oczywistym błędem" było skierowanie go nie za pośrednictwem Sądu, a do organu. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie dopełnili należytej staranności przy składaniu skargi. Wyjaśnienia skarżących, że uchybienie terminu spowodowane było oczywistym błędem w zaadresowaniu koperty, zawierającej zażalenie, nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący zostali prawidłowo pouczeni o sposobie i trybie wniesienia zażalenia – pouczenie to zostało im doręczone razem z postanowieniem Sądu z dnia 28 grudnia 2016 r., a więc dysponowali wiedzą, pozwalającą im na prawidłowe zaadresowanie koperty, zawierającej zażalenie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy, należy uznać, że o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie, przeszkoda, tj. błędne zaadresowanie koperty, była możliwa do usunięcia. Skarżący mogli upewnić się, na jaki adres wysyłają przesyłkę, jednak tego nie zrobili. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.