VII SA/Wa 2335/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zwane dalej "SKO" lub (ze względu na treść dokumentów zawartych w aktach) "Kolegium", postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania, które złożył E. A. B. zamieszkały w [...], ul. [...], [...], zwany dalej "skarżącym", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], wydanej przez Wicestarostę działającego z upoważnienia Starosty Powiatu [...], zwanego dalej "Starostą", w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu mechanicznego (motoroweru) marki [...] oraz obciążenia ww. kosztami skarżącego. Zaskarżone postanowienie SKO zostało wydane na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt.1, art. 123, 124 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.". Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] czerwca 2009 r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...] zatrzymała kierującego motorowerem marki [...], nr rej. [...], nr ramy [...], rok prod. 1988. Z uwagi na stan nietrzeźwości kierującego pojazdem oraz brak wymaganych dokumentów pojazdu, Komenda Powiatowa Policji wydała dyspozycję nr [...] usunięcia ww. pojazdu z ul. [...] w [...], k. [...] (niedaleko trasy [...] [...]-[...]). Pojazd odholowano na parking strzeżony "[...]", położony w [...], ul. [...]. Pierwotnie nie można było ustalić właściciela pojazdu ani zawiadomić go o miejscu przechowywania pojazdu. Pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym nieodebrany. W 2011 r. w wyniku działań policji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że właścicielem pojazdu był skarżący E. B. (ur. w 1992 r.). Jednak dopiero w dniu [...] lutego 2014 r. skarżący złożył pisemne oświadczenie, że w dniu zatrzymania pojazdu był jego właścicielem. Na podstawie powyższych ustaleń, w dniu [...] lutego 2014 r., Starosta [...] wydał powołaną wyżej decyzję administracyjną Nr [...], którą: 1. ustalono koszty usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości ww. pojazdu marki [...] nr rej. [...], na kwotę 20.416,00 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy czterysta szesnaście złotych), na którą składają się koszty usunięcia w kwocie 76 zł, koszty przechowywania pojazdu w kwocie 20.160 zł (420 dni x 10 zł, 1064 dni x 15 zł) oraz koszty oszacowania wartości pojazdu przez rzeczoznawcę samochodowego w kwocie 180 zł; 2. obciążono kosztami, wskazanymi w pkt. 1, E. A. B., zam. [...], ul. [...], [...]. Jednocześnie w decyzji Starosty wskazano, że powyższą należność ustalono zgodnie z art.130a ust. 10h ustawy ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., zwanej dalej: "p.r.dr."). Skarżącego poinformowano także, iż zgodnie z art.130a ust. 10j p.r.dr. termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h p.r.dr., wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2014 r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. Z uwagi na niedokonanie wpłaty kosztów dotyczących ww. pojazdu, w dniu [...] maja 2014 r. Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt [...] Ns [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz powiatu [...]. Po uprawomocnieniu się orzeczenia Starosta dokonał oszacowania wartości pojazdu i oceny stanu technicznego i biorąc pod uwagę, że pojazd nie przedstawia żadnej wartości użytkowej zarządził zniszczenie pojazdu. W dniu 2 czerwca 2015 r. do Starosty Powiatowego w [...] wpłynęło odwołanie E. A. B., opatrzone datą 29 maja 2015 r., od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tejże decyzji. Starostwo powiatowe w [...] przy piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przekazało powyższe odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (data wpływu do Kolegium – [...] czerwca 2015 r.). SKO, po zapoznaniu się z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy, uznało że warunki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione w przypadku doręczenia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...]. Zatem doręczenie ww. decyzji w trybie art. 44 k.p.a. nastąpiło w sposób prawidłowy, co sprawia, iż jest ono skuteczne. W ocenie Kolegium zainteresowany nie uprawdopodobnił, że nieodebranie przesyłki poleconej nadanej na zasadach k.p.a. nastąpiło bez jego winy. To zaś skutkuje tym, że brak było podstaw do tego, aby przywrócić wnioskodawcy termin do złożenia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...], której doręczenie uważa się za dokonane w trybie art. 44 k.p.a. W niniejszym przypadku datą tego doręczenia jest dzień 11 marca 2015 r. Termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął zatem w dniu 25 marca 2015 roku. Nie budzi zatem wątpliwości, że E. A. B. odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r., opatrzone datą [...] maja 2015 r., wniósł w dniu 2 czerwca 2015 r., a więc ponad dwa miesiące po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Jak wyżej wskazano, równocześnie z odwołaniem skarżący złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, uzasadniając ją faktycznym nieotrzymywaniem korespondencji dotyczącej decyzji Starosty. Skarżący kwestionował też zasadność merytorycznego rozstrzygnięcia Starosty oraz zwłokę wynoszącą ponad pięć lat w ustalaniu kosztów przechowywania motoroweru na parkingu strzeżonym. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Kolegium, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: Nr [...], postanowiło odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Podstawą prawną wydania postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu był art. 59 w zw. z art. 58 k.p.a. Następnie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], SKO postanowiło stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Oznaczało to, że SKO nie rozpatrywało co do meritum zarzutów podniesionych przez skarżącego pod adresem będącej przedmiotem odwołania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Za podstawę prawną wydania postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania uznano art. 17 pkt 1, art. 123, art. 124 i art.134 k.p.a. W następstwie postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zatytułowaną "Zażalenie", której głównym żądaniem jest przywrócenie terminu do złożenia odwołania [od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r.]. Z uwagi na treść pisma należało traktować je jako skargę wniesioną zgodnie z art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). Nie budził wątpliwości cel, który skarżący E. A. B., chciał osiągnąć: doprowadzenie do uchylenia postanowienia SKO z dnia [...]sierpnia 2015 r., a także uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. W swojej skardze E. A. B. podniósł argumenty sformułowane już wcześniej w odwołaniu złożonym do SKO, a mianowicie, że: nie był właścicielem przedmiotowego motoroweru marki [...] zatrzymanego w 2009 r. Wynikało to z faktu, że w 2009 r. nie był pełnoletni. Skarżący wskazał również, że korespondencja urzędowa często nie była mu doręczana na adres zamieszkania, czego dowodem ma być okoliczność, że nawet kopie ksero wcześniejszych przesyłek poleconych otrzymał dopiero od SKO. [Należy założyć, że skarżący ma na myśli pismo E. N., upoważnionej przez E. B. i skierowane w dniu 22 maja 2015 r. do Starostwa Powiatowego w [...], w którym wnosi się o wydanie kserokopii dokumentów dotyczących decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.]. Argument ten należy uznać za sugestię błędnego działania miejscowej poczty, czego innym przykładem może, zdaniem skarżącego, być fakt, że zwrot pieniędzy z urzędu skarbowego [zapewne wynikający z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych] doręczyciel przesłał innej osobie. Ponadto, skarżący podnosił ponownie, że jest młody, uczy się i jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w wymiarze połowy etatu, stąd kwota kosztów nałożonych na niego decyzją Starosty z [...] lutego 2015 r. oznacza wydatek przekraczający jego możliwości finansowe. Skarżący zapytał wreszcie, w pewnym sensie retorycznie, "co robiło Starostwo [...] od 2009 r.", dopuszczając do powstania tak wysokich kosztów przechowywania motoroweru, który był wart zaledwie niewielki ułamek kosztów ustalonych przez Starostę. W obszernej odpowiedzi na skargę E. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], pismem z dnia 8 października 2015 r., znak: [...], wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W piśmie tym SKO przytoczyło istotne okoliczności, które miały miejsce w związku z decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2015 r., a które były już opisane w uzasadnieniu postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. Przedstawiony stan faktyczny SKO uzupełniło wszakże o nowe fakty. W szczególności skarżący w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty wskazał, że uprawomocnienie się orzeczenia nastąpiło bez jego wiedzy i woli, a brak wniesienia odwołania w ustawowym terminie nastąpił z powodu nieprawidłowego doręczenia korespondencji. Wyjaśnił, że zamieszkuje w domu rodzinnym z matką oraz rodzeństwem i że w domu cały czas jest jakiś domownik. W ocenie skarżącego doręczyciel albo wcale nie pozostawiał awiza, albo pozostawił je w niewłaściwej skrzynce. Dlatego nie mając informacji o przesyłce skarżący nie mógł odebrać korespondencji, co uzasadnia żądanie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. SKO wyjaśniło następnie, że w związku z zarzutami podniesionymi przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty i dotyczącymi rzekomych nieprawidłowości przy doręczeniu zastępczym tej decyzji, Kolegium pismem z dnia 18 czerwca 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art 136 k.p.a., zleciło Staroście Powiatu [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w kwestii doręczenia zastępczego ww. decyzji przez operatora pocztowego. W związku z tym wnioskiem, w dniu [...] lipca 2015 r. do Kolegium wpłynęło pismo Starosty z dnia 8 lipca 2015 r., znak: [...], wraz z pismem Poczty Polskiej S.A. z dnia 3 lipca 2015 r., znak: [...]. Z treści pisma Poczty Polskiej SA wynika, że nie ujawniono okoliczności poddających w wątpliwość fakt doręczenia zawiadomień o nadejściu przesyłek, zgodnie z zasadami określonymi w art. 42-44 k.p.a. Operator pocztowy wyjaśnił, że w odniesieniu do przesyłki poleconej nr [...], adresowanej do skarżącego na adres jego zamieszkania, ustalono, iż po nieskutecznej próbie doręczenia z uwagi na brak reakcji na wezwanie, zawiadomienie informujące o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki (awizo) pozostawiono w skrzynce oddawczej w dniu 24 lutego 2015 r., a zawiadomienie powtórnie doręczono w dniu 4 marca 2015 r. Po upływie obowiązującego terminu odbioru, przesyłka została zwrócona do nadawcy przez Urząd Pocztowy [...], co nastąpiło w dniu 12 marca 2015 r. Z tych względów SKO w [...] po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od Starosty powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. postanowiło odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty. SKO uznało że warunki doręczenia określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Należało zatem uznać, że doręczenie ww. decyzji nastąpiło w sposób prawidłowy, co sprawia, iż było ono skuteczne. Ponadto w ocenie Kolegium zainteresowany nie uprawdopodobnił, że nieodebranie przesyłki poleconej nadanej na zasadach k.p.a. nastąpiło bez jego winy. To zaś uzasadnia stwierdzenie, że brak było podstaw do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Z powyższych powodów SKO w [...] uznał zarzuty podniesione w skardze przez E. B. za bezzasadne, co sprawia, że Kolegium nie znajduje żadnych podstaw do zmiany bądź uchylenia swego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasady powyższe zostały zastosowane do sprawy uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Sprawą rozpatrywaną przez Sąd nie był zatem nakaz pokrycia kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania i oszacowania pojazdu mechanicznego – motoroweru marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], co wynikało z decyzji Starosty powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r., lecz to, czy odwołanie E. A. B. od decyzji Starosty sporządzone przez niego w dniu 29 maja 2015 r. i doręczone do Starostwa Powiatowego w dniu 2 czerwca 2015 r., a następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a., to jest w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu jako stronie kwestionowanej decyzji, czy też nie. Sąd kierował się również zasadą obowiązku działania w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych, wynikającą między innymi z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Dlatego też pismo skierowane do Sądu w dniu 18 września 2015 r. i zatytułowane "Zażalenie", z podtytułem "Wnoszę o przywrócenie terminu do złożenia odwołania", zinterpretował jako skargę złożoną zgodnie z przepisami i obejmującą swoim zakresem nie tylko wprost zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. oznaczone numerem [...], wymienionym zresztą w nagłówku skargi E. B., ale również rozstrzygnięcie postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Starosty. To wcześniejsze rozstrzygnięcie, choć formalnie odnosi się do odrębnego wniosku jest funkcjonalnie i bezpośrednio związane z zaskarżonym postanowieniem SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. Od treści wcześniejszego rozstrzygnięcia zależało też rozstrzygnięcie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dla porządku należy tylko dodać, że warunki skutecznego wniosku o przywrócenie terminu określone są w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. – należy wszakże uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez winy strony wnioskującej o przywrócenia terminu, a także wnieść wniosek w tej sprawie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Odnosząc się zatem do rozpatrywanej skargi złożonej przez E. A. B., Sąd przeprowadził dokładną analizę zgromadzonego materiału, rozważył stanowiska stron i podniesione przez nie argumenty, w tym szczególnie wnikliwie argumenty skarżącego, który działał bez profesjonalnego pełnomocnika. Na tej podstawie Sąd stwierdza, że skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], wydanej z upoważnienia Starosty Powiatu [...], w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu mechanicznego (motoroweru) marki [...] oraz obciążenia ww. kosztami skarżącego, jest bezzasadna i powinna być oddalona. W niniejszym postępowaniu Sąd nie może badać prawidłowości i zgodności z prawem działań Komisji Policji Powiatowej w [...]. Podobnie, Sąd nie bada również czynności podejmowanych przez Starostę powiatu [...]. Jedynie na marginesie rozważań Sąd stwierdza, że pierwsza informacja o usunięciu z drogi publicznej motoroweru [...] została skierowana do Starosty dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. Faktycznie, pierwsze czynności w tej sprawie Starosta Powiatu [...] mógł podjąć dopiero w lutym 2014 r., a ostatecznie po dniu [...] maja 2014 r., czyli po ostatecznym wyjaśnieniu przez policję kwestii właściciela ww. motoroweru marki [...]. Materiały zgromadzone w sprawie nie zawierają zatem podstaw do uznania za uzasadniony zarzutu skarżącego, że Starosta przez sześć lat "nic nie robił". Zarzut ten – podkreślmy jednak – nie jest przedmiotem rozpatrzenia i oceny Sądu w niniejszej sprawie. Wracając do zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Sąd stwierdza, że należy podzielić ustalenia SKO w przedmiocie doręczenia skarżącemu decyzji Starosty z [...] lutego 2015 r. W ocenie Sądu skarżący rzeczywiście nie uprawdopodobnił, że nieodebranie przesyłki poleconej nadanej przez Starostostwo Powiatowe nastąpiło bez jego winy. Skoro już w dniu [...] lutego 2014 r. skarżący złożył w Komendzie Powiatowej Policji pisemne oświadczenie, że w 2009 r. był właścicielem pojazdu marki [...], co najmniej od tego momentu wiedział więc o toczących się w tej sprawie postępowaniach. W jego interesie było zatem, aby wykazać odpowiednią staranność w odbieraniu korespondencji urzędowej. Takiej staranności skarżący nie wykazał ani faktycznie w lutym 2015 r., ani w maju 2015 r. składając odwołanie od decyzji Starosty i wniosek o przywrócenie terminu, ani wreszcie w skardze (piśmie zatytułowanym "Zażalenie") do niniejszego Sądu. Skarżący nie opisał na przykład skrzynki pocztowej umieszczonej na budynku lub ogrodzeniu posesji w [...], ul. [...], gdzie mieszka skarżący. Nie wskazał również, gdzie jest zwykle pozostawiana korespondencja kierowana do skarżącego i członków jego rodziny, i czy w innych sprawach, urzędowych i prywatnych, jest regularnie odbierana. Skarżący nie wyjaśnił także, jakie działania wobec Poczty Polskiej podejmował zarówno wcześniej, gdy jak twierdzi nie otrzymał np. przekazu pieniężnego z urzędu skarbowego, ani też później, już w sprawie toczących się postępowań dotyczących "pechowego" motoroweru marki [...]. Nie wspomniano na przykład w odwołaniu, we wniosku o przywrócenie terminu, czy do skarżącego dotarła korespondencja sądowa związana z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rejonowy w [...] w sprawie przepadku pojazdu na rzecz powiatu (sygn. akt [...] Ns [...]). Orzeczenie Sądu Rejonowego w tej sprawie zapadło w dniu [...] września 2014 r. Z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie nie wynika też, aby skarżący skarżył postanowienie Sądu Rejonowego. Skarżący nie wykazał wreszcie, czy wiedząc o postępowaniu prowadzonym przez Starostę, kontaktował się jesienią i zimą 2014 r. oraz w styczniu 2015 r. z pracownikami Starostwa Powiatowego, Komendą Powiatową Policji itp. Nie wskazując żadnej z powyższych okoliczności skarżący nie uprawdopodobnił zatem, że brak doręczenia decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. był konsekwencją okoliczności niezawinionych przez skarżącego. Sąd zwraca przy tym uwagę, że w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności, np. złożenia odwołania, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. wnioskodawca musi jedynie uprawdopodobnić brak winy, a nie go udowodnić. Oznacza to, że w świetle wskazanego przepisu nie stosuje się art. 75 k.p.a. dotyczącego dowodów. Kodeks postępowania administracyjnego nie rozstrzyga też, jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania faktu za uprawdopodobniony (vide: B. Adamiak, Komentarz do art. 58, Nb 8, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 13., Warszawa 2014, s. 303). Przedstawione stanowisko nauki prawa administracyjnego opiera się przede wszystkim, choć nie wyłącznie, na użyciu w art. 58 § 1 k.p.a. słowa "uprawdopodobni", a nie "udowodni". Skoro zaś ustawa posługuje się różnymi terminami językowymi, to w procesie wykładni prawa należy nadawać im odmienny sens, a nie zacierać między nimi granice. Przyjęta w polskiej (i europejskiej) kulturze prawnej zasada rozumowania prawniczego stanowi, że tam, gdzie ustawodawca nie czyni rozróżnienia między danymi stanami faktycznymi regulowanymi przez określone pojęcie, nie powinien czynić go również interpretator (lege non distinguente nec nostrum est distinguere). Również odwrotnie: tam gdzie ustawodawca wprowadza dwa różne pojęcia (terminy, wyrażenia), nie należy ich utożsamiać (vide: L. Morawski, Zasady wykładni prawa, wyd. II, Toruń 2010, s. 123-124). W świetle wykładni art. 58 § 1 k.p.a. na skarżącym nie ciąży więc trudny, a niekiedy pewnie niemożliwy do wypełnienia, obowiązek udowodnienia ponad wszelką wątpliwość, że nie otrzymał korespondencji, ale jedynie skromniejszy i pragmatycznie łatwiejszy obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w nieodebraniu korespondencji. Skarżący jednak nawet tego nie uczynił. W tej sytuacji SKO w [...] miało mocne podstawy aby odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania, jak i następnie do stwierdzenia, że skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania. W sprawie wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie wykazał, co już było jego obowiązkiem, że dotrzymał siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku w trybie art. 58 § 2 k.p.a. Nie wskazał bowiem, kiedy dokładnie i w jaki sposób dowiedział się o decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. Z powyższych powodów SKO miało podstawy do stwierdzenia, że doręczenie skarżącemu decyzji Starosty zostało skutecznie dokonane w trybie art. 44 k.p.a. i datą tego doręczenia był dzień 11 marca 2015 r. Termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął zatem w dniu 25 marca 2015 r. Nie budzi więc wątpliwości, że E. A. B. odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2015 r., opatrzone datą 29 maja 2015 r., wniósł w dniu 2 czerwca 2015 r., a więc ponad dwa miesiące po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W świetle przedstawionych ustaleń faktycznych oraz analizy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mających zastosowanie do skarżącego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało wydane zgodnie z prawem i nie istnieje żadna okoliczność, która uzasadniałaby jego uchylenie. Identyczną konkluzję należy przyjąć w odniesieniu do postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.