VII SA/Wa 2341/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał H. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niezastania adresata niniejsze pismo zostało prawidłowo złożone dnia 18 grudnia 2006 r. w odpowiedniej placówce pocztowej na okres 14 dni, zgodnie z przepisami prawa. Ze znajdującej się w aktach niniejszej sprawy notatki służbowej wynika, iż do dnia 26 stycznia 2007 r. nie wpłynęła do Sądu żadna kwota z tytułu wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Mając na względzie treść art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzić należy, iż pismo uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu na który pismo zostało złożone w placówce pocztowej. Jak wynika ze stempla urzędu pocztowego przesyłka była złożona w urzędzie pocztowym do dnia 9 stycznia 2007 r., a zatem wyznaczony dla H. W. siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 16 stycznia 2007 r. W tym czasie skarżący nie dopełnił czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 a także art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.