VII SA/Wa 2347/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. P., J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu sprawy legalności i prawidłowości realizacji płyty obornikowej zlokalizowanej na działce nr [...] we wsi [...] gm. R., nakazał M. i J. P. rozbiórkę płyty obornikowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu w dniu 27 maja 2009 r., na terenie działki nr [...] we wsi [...] ustalono, iż na działce tej istnieje płyta obornikowa, betonowa o wymiarach około 16,00 x 4,80 m, która położona jest od granicy z działką sąsiednią w odległości około 2,50 m. Płyta obudowana została murkami oporowymi o wysokości około 60 cm. Według oświadczenia M. P. płyta została zrealizowana w 1972 roku. Podczas kontroli ustalono również, że na dokumentacji dotyczącej budynku inwentarskiego z 1969 r. płyta obornikowa nie widnieje. M. i J. P. nie przedłożyli dokumentów potwierdzających prawo do realizacji płyty obornikowej. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał także, że w dniu 1 czerwca 2009 r. do organu wpłynęło pismo świadków powołanych przez M. i J. P., którzy oświadczyli, że płytę obornikową na działce nr [...] wybudowano w 1972 roku. Z uwagi na wątpliwości dotyczące czasu powstania spornego obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wezwał właścicieli działki sąsiedniej nr [...] – K. i A. B. - do przedłożenia dokumentacji zrealizowanego budynku mieszkalnego. Z przedłożonych przez zobowiązanych projektów zagospodarowania działki nr [...], sporządzonych na mapach do celów projektowych z lat 2000 i 2003, których obszar opracowania obejmował także części działki nr [...], nie wynika aby na działce nr [...], w jej wschodniej części, była w tym czasie zlokalizowana płyta obornikowa. Brak jest także płyty obornikowej na mapie z roku 2006, na której zamieszczono inwentaryzację budynku znajdującego się na działce nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uzasadniając swą decyzję zauważył, że w dniu 24 czerwca 2009 r. stawiła się w organie T. R., która oświadczyła, że sporna płyta powstała w 1972 r. i stwierdziła, że geodeta sporządzający mapę do celów projektowych, powinien ją uwzględnić, gdyż w latach 2000-2003 istniała. Organ zauważył również, że geodetą sporządzającym mapy do celów projektowych w latach 2000 i 2003 był A. B. Został on wezwany przez organ celem złożenia wyjaśnień. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że gdy wykonywana była mapa dla celów projektowych w roku 2000 dla Państwa B., na terenie działki nr [...] znajdował się zwał obornika, a teren był porośnięty trawą i nie było ogrodzenia między nieruchomościami nr [...] i nr [...], dlatego też sporządzający mapę geodeta nie miał pewności, czy pod obornikiem znajdowała się płyta. Mając na uwadze powyższe oraz to, że w ciągu 6 lat zostały sporządzone dwie mapy do celów projektowych terenu obejmującego również część działki nr [...] i jedna mapa inwentaryzacyjna działki sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...], organ powiatowy uznał, iż mało prawdopodobne jest, że przy ich sporządzaniu nie zostałaby zauważona istniejąca płyta obornikowa. Argumentując rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że stronami w przedmiotowym postępowaniu są właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, tj. płyty obornikowej. Obszar oddziaływania ustalono na podstawie § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, określając go w promieniu 30 m od płyty. Organ I instancji określił czas realizacji spornej płyty obornikowej na nie wcześniej niż w 2003 r., gdyż z tego roku pochodzi mapa do celów projektowych, w której posiadaniu był organ. Mapa ta została uznana jako dowód w sprawie i posiada zdaniem organu większą wagę niż oświadczenia Państwa P. oraz ich świadków i Pani R. Poza oświadczeniami, właściciele działki nr [...] nie przedstawili żadnych wiarygodnych dowodów ani dokumentów na potwierdzenie faktu realizacji płyty obornikowej przed 2003 rokiem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, budowa płyty obornikowej wymagała dokonania zgłoszenia zamiaru jej budowy właściwemu organowi. M. i J. P. nie przedstawili dokumentów potwierdzających zgłoszenie zamiaru budowy spornej płyty obornikowej. W tej sytuacji, zdaniem organu winien mieć zastosowanie przepis art. 49 b ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który przewiduje możliwość legalizacji popełnionej samowoli budowlanej jednakże pod warunkiem zaistnienia określonych przesłanek. Jednym z warunków umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi. W niniejszej sprawie lokalizacja płyty obornikowej na działce nr [...] w [...], w odległości ok. 2,5 m od granicy sąsiedniej działki, narusza przepisy techniczno - budowlane tj. § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość płyty obornikowej od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić co najmniej 4 m. Z uwagi na to naruszenie, brak było możliwości zastosowania przepisów art. 49 b. ust 2 ustawy Prawo budowlane i przeprowadzenia procedury zmierzającej do legalizacji spornej samowoli budowlanej. Po rozpatrzeniu odwołania M. i J. P. złożonego od ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r., zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], którą organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ II instancji opisał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przebieg postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Podkreślił, iż z uwagi na wątpliwości co do daty realizacji płyty obornikowej organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, z którego wynika, iż budowla ta powstała pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest fakt popełnienia samowoli budowlanej polegającej na realizacji przedmiotowej płyty obornikowej bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W tej sytuacji winny więc mieć zastosowanie art. 49 b ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który przewiduje możliwość legalizacji popełnionej samowoli budowlanej jednakże pod warunkiem zaistnienia określonych przesłanek. Jednym z warunków umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi. W przedmiotowej sprawie, jak to wykazał obszernie w uzasadnieniu objętej odwołaniem decyzji organ stopnia podstawowego, lokalizacja płyty na obornik w odległości 2,5 m od granicy z działką sąsiednią narusza postanowienia § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie i tym samym wyklucza możliwość przeprowadzenia stosownej procedury legalizacyjnej. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż w istocie dotyczą one kwestii związanych ze stosunkami sąsiedzkimi, których rozstrzyganie pozostaje poza kompetencją organów nadzoru budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. złożyli M. i J. P. wskazując, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i rozstrzygnięciu sprawy z naruszeniem słusznego interesu obywateli oraz w oparciu o nienależycie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, w szczególności przez nie przesłuchanie w charakterze świadków osób, które złożyły pisemne oświadczenie z dnia 28 maja 2009 r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga M. P. i J. P. zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydane zostały z oczywistym naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 67, 72, 79, 80 i 81 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, skarżący zasadnie podnieśli w skardze, iż rozstrzygnięcia nią objęte zapadły w oparciu o nienależycie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Skarżący zasadnie podnieśli także, że nienależyte zebranie materiału dowodowego polegało w szczególności na nie przesłuchaniu w charakterze świadków osób, które złożyły pisemne oświadczenie datowane na dzień 28 maja 2009 r., jak również na niezawiadomieniu skarżących i pozostałych stron postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków powołanych przez organ. Ponadto, Sąd stwierdza, iż forma udokumentowania przeprowadzonych przez organy w sprawie dowodów nie odpowiada wymogom określonym przez przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Mając na uwadze, to iż w niniejszej sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), organy administracji publicznej prowadząc postępowanie mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Podejmowane przez organy działania mają na celu ustalenie okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, które odpowiadają rzeczywistości i mogą stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wskazać trzeba także, że stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. - wyrażającego zasadę zupełności postępowania dowodowego - organy prowadzące postępowanie, mają obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Rola organu orzekającego nie sprowadza się przy tym do roli biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, z zasad rządzących postępowaniem dowodowym jednoznacznie wynika obowiązek przeprowadzenia przez organ całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy i obowiązek ten nie może być przerzucany na stronę. Dopiero więc całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie pozwala organowi dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Niewywiązanie się przez organ procesowy z obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej. Zauważyć należy również, że organy administracji publicznej podejmując czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego, który odzwierciedla rzeczywisty stan sprawy, zobowiązane są przestrzegać reguł dotyczących postępowania dowodowego, które określone zostały w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, m.in. tych zawartych w Rozdziale 2 zatytułowanym "Protokoły i adnotacje", jak również tych, zawartych w Rozdziale 4 zatytułowanym "Dowody". I tak, prowadząc postępowanie dowodowe, organy administracji publicznej zobowiązane są przede wszystkim do utrwalenia czynności tego postępowania w formie pisemnej (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt III SA 1367/02, Lex nr 148879). Stosownie do treści art. 67 k.p.a. zobowiązane są sporządzić m.in. protokół z przesłuchania strony, świadka i biegłego oraz z rozprawy (§ 2), a także z danej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (§ 1). Protokół winien być sporządzony tak, by z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby (art. 68 § 1 k.p.a.). Winien być także odczytany wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowa lub brak podpisu którejkolwiek osoby powinna zostać omówiona w protokole (art. 68 § 2 k.p.a.). Natomiast protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej niezwłocznie po złożeniu zeznania (art. 69 § 1 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, iż co prawda przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie określają skutków naruszenia art. 67 i art. 68 k.p.a., to jednak w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że naruszenie tych przepisów może polegać w szczególności na tym, że organ zaniechał sporządzenia protokołu z czynności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub utrwalił tę czynność w formie adnotacji. Zaniechanie sporządzenia protokołu z przesłuchania strony, świadka i biegłego, przeprowadzenia oględzin, dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej czy rozprawy stanowi natomiast istotną wadliwość postępowania dowodowego (zob. np. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 68 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej Lex 2010; wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 98/08, Lex nr 565984; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 952/07, Lex nr 489109). Zgodnie z art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Ma ona prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Celem zawiadomienia, o którym mowa w art. 79 § 1 k.p.a., jest zapewnienie stronie możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, a obowiązek zawiadomienia strony przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia dowodu ma umożliwić stronie przygotowanie się do tych czynności. Organ administracji publicznej powinien pouczyć stronę obecną przy przeprowadzeniu dowodu, że uczestnicząc w przeprowadzeniu dowodu może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Strona, która bierze udział w przeprowadzaniu dowodu, może także składać nowe wnioski dowodowe na poparcie swoich twierdzeń. Zauważyć należy, iż organ nie może pozbawić strony uprawnień wynikających z przepisu art. 79 k.p.a. przez zaniechanie zawiadomienia jej o przeprowadzonym dowodzie, bowiem czynność ta nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest obowiązkiem organu, niezależnie od treści i wagi przeprowadzonego dowodu (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 502/07, Lex nr 459993). O wzięciu udziału w przeprowadzaniu dowodu może decydować wyłącznie strona, a nie organ, przed którym toczy się postępowanie administracyjne. Stwierdzić należy, iż zachowanie wymagań określonych w art. 79 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji publicznej, a uchybienie tym przepisom, w szczególności jeżeli przeprowadzone bez udziału strony i kwestionowane przez nią dowody stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy. A okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione (art. 81 k.p.a.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 1996 r., SA/Wr 2294/95 niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż prowadząc postępowanie dowodowe organ I instancji wezwał w dniu 12 czerwca 2009 r. K. i A. B. do stawienia się w siedzibie organu, w dniu 30 czerwca 2009 r. wraz z dokumentacją zrealizowanego budynku mieszkalnego we wsi [...], gm. R. na działce stanowiącej ich własność (nr [...]). Wezwał także, pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. T. R. do stawienia się w siedzibie organu w dniu 24 czerwca 2009 r., w celu złożenia wyjaśnień w sprawie realizacji płyty obornikowej na nieruchomości nr [...]. Ponadto, wezwał pismem z dnia 14 czerwca 2009 r., do osobistego stawienia się w dniu 3 lipca 2009 r., w siedzibie organu, geodetę A. B., który w latach 2000 i 2003 sporządzał mapy do celów projektowych, w celu złożenia wyjaśnień w sprawie realizacji płyty obornikowej na nieruchomości nr [...]. Celem organu było więc przeprowadzenie dowodu z wymienionych świadków. Zauważyć należy, iż wymienione wezwania – zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu ze świadków - nie zostały skierowane do pozostałych stron postępowania, tj. właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania spornego obiektu, ustalonego przez organ na podstawie § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Nie zostały one także skierowane M. P. i J. P., właścicieli nieruchomości, na której znajduje się sporna płyta obornikowa. Skarżący oraz pozostałe strony postępowania prowadzonego w sprawie legalności i prawidłowości realizacji płyty obornikowej, nie zostali więc zawiadomieni o przeprowadzaniu przez organ dowodu z przesłuchania powołanych przez organ świadków. Ponownie podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że naruszenie obowiązku zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu oraz obowiązku zapewnienia stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu stanowi naruszenie przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 1995 r., SA/Wr 664/95, Lex nr 27053; wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., II SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13). Z akt sprawy wynika również, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. R. oraz świadka A. B., którego dokonał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], udokumentowane zostało jedynie w formie notatki służbowej sporządzonej przez pracownika tego organu. Nadanie takiej formy udokumentowaniu przeprowadzenia dowodu ze świadka należy w świetle art. 67 k.p.a. uznać za niedopuszczalne i pozbawione mocy dowodowej. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym m.in. zeznania świadków, mają wartość dowodową tylko wówczas, gdy zostały przez organ utrwalone w formie protokołu zgodnie z art. 67 i nast. k.p.a. Okoliczności te nie mogą natomiast zostać uznane za udowodnione, jeżeli zostały utrwalone w postaci zwykłych adnotacji. Nie można bowiem uznać odręcznych notatek pracowników organu za dowody w sprawie (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999 r., Lex 47906). Podkreślić trzeba, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia skarżących i świadków przez nich powołanych (pismo z dnia 28 maja 2009 r. oraz pismo z dnia 3 sierpnia 2009 r.), a także oświadczenie G. B. z dnia 3 sierpnia 2009 r., które nie zostały przez organ w żaden sposób skonfrontowane tj. strony nie miały możliwości odniesienia się do tych oświadczeń. Organy nie poczyniły bowiem żadnych kroków w celu przeprowadzenia dowodu z wymienionych świadków. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż w aktach przedmiotowej sprawy nie został zgromadzony materiał dowodowy, na podstawie którego organy mogły dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku. Ponadto gromadząc materiał dowodowy w sprawie, organy dopuściły się naruszenia reguł stanowiących o tym jak winien być zbierany i rozpatrywany materiał dowodowy. Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego wyżej omówionych, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd oparł się na art. 152 tej ustawy.