VII SA/Wa 2348/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M., J.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy B.. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli T. i J. M.. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że mieszkania w budynku przy ul. B. zostały zasiedlone i i sprzedane, a wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby skarżących na koszty dodatkowe. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r., pełnomocnik skarżących zgłosił przystąpienie do sprawy i wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki w postaci barku możliwości obrotu cywilnoprawnego mieszkań w budynku. Podniesiono również, że funkcjonująca w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wywołała nieodwracalne skutki prawne, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził postępowania dowodowego w tej kwestii. Budynek przy ul. B. został zasiedlony, a część lokali została wyodrębniona i przeniesiono na inną osobę tytuł prawny do tych lokali. Pełnomocnik wskazał ponadto, że przez nieodwracalne skutki prawne rozumie się takie skutki, gdzie cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji nie ma umocowania ustawowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia, zgodnie z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, jest wykazanie przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez względu jednak na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek przekonującą argumentacją, decydującą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest charakter objętego wnioskiem rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt orzeczenia w przedmiocie objętej wnioskiem kwestii incydentalnej. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., może dotyczyć tylko takiej kategorii aktów administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, tzn. stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Cechy tej nie posiada zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja utrzymująca w mocy lub uchylająca decyzję stwierdzającą nieważność innej decyzji nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia .