VII SA/Wa 2348/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. B. i M. B. od decyzji Starosty [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia małż. J. T. M. i Ł. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...], wznowionej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Starosty [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. znak [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że po rozpoznaniu wniosku J. T. M. i Ł. M. z dnia [...] listopada 2010 r., Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu gotowego "[...]", na działce nr ewid. [...] w [...] przy ulicy [...]. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., po wznowieniu postępowania na wniosek A. B. i M. B., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Odwołanie od tej decyzji złożyli A. B. i M. B.. Postępowanie w sprawie odwołania zostało zawieszone na wniosek A. B. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., a następnie podjęte również na wniosek A. B., postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że sporny budynek mieszkalny na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...] zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, został usytuowany w odległości 4 m od granicy działki nr ewid. [...] A. B. i M. B.. Planowany obiekt budowlany nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej działki nr ewid. [...], ponieważ nie jest ona objęta obszarem oddziaływania, a zatem A. B. i M. B. nie byli stronami w postępowaniu zwykłym. Zarzuty odwołania organ drugiej instancji uznał za niezasadne. Skarżący mogli zapoznać się z kompletnymi aktami sprawy w terminie od dnia 13 sierpnia 2013 r. do dnia 20 sierpnia 2013 r., jednakże nie skorzystali z przysługującego im prawa; art. 24 §1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż K. D. podpisała decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. i zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2011 r. z upoważnienia organu stopnia podstawowego, tj. Starosty [...], zatem ewentualnemu wyłączeniu może podlegać organ a nie pracownik, po spełnieniu uwarunkowań zawartych w art. 25 kpa; mając na uwadze fakt, że kwestionowaną w trybie wznowieniowym decyzję wydał Starosta Przasnyski oraz treść art. 150 § 1 kpa, prawidłowo to Starosta [...] wszczął postępowanie wznowieniowe i wydał decyzję je kończącą. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. B., dochodząc uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 15 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i bezprawne utrzymanie w mocy decyzji Starosty Przasnyskiego, która została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 kpa, poprzez pozbawienie A. B. oraz M. B., czynnego udziału w sprawie na skutek bezprawnej odmowy wglądu do kompletnych akt sprawy (tj. wraz z aktami sprawy zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.) oraz art. 24 § 1 pkt 5 kpa, poprzez wydanie decyzji przez pracownika organu - K. D., która podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, gdyż brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Ponadto zarzucił naruszenie art. 153 ppsa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pomięciem wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1676/11, iż odmowa udostępnienia akt przez Starostę [...] stoi w sprzeczności z art. 10 kpa istotnie ograniczając skarżącym M. B. i A.B. czynny udział we wznowionym postępowaniu poprzez uniemożliwienie przygotowania stanowiska odnośnie wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w oparciu o całość akt sprawy, a zatem również dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu zwyczajnym. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia małż. J. T. M. i Ł. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...], wznowionej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2011 r. wznowił, na żądanie A. B. i M. B., postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną własną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą małż. J. T. M. i Ł. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...]w P. 3.2. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, przewidzianą w przepisach wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego, w tym w art. 145 § 1 kpa. Oznacza to, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w wadliwy sposób, a w wyniku wznowienia postępowania otwiera się możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie, jako przyczynę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ okoliczność tę zbadał, i w oparciu o akta sprawy stwierdzić należy, że uczynił to prawidłowo. Z akt sprawy wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinnego J. T. M. i Ł. M. na działce nr ewid. [...]w [...] przy ul. [...] usytuowany został w odległości 4 m od granicy działki nr ewid. [...] A. B. i M. B.. Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, a w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2), zgodnie natomiast z § 12 ust. 4, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skoro więc budynek mieszkalny jednorodzinny J. T. M. i Ł. M. na działce nr ewid. [...] został usytuowany w sposób przewidziany w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie ma do niego zastosowania § 12 ust. 4 tego rozporządzenia. Oznacza to wobec powyższego, że niezabudowana działka nr ewid. [...] skarżącego A. B. i M. B. - nie jest objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. 3.3. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący, będąc właścicielem nieruchomości niezabudowanej, sąsiedniej, nie był stroną w postępowaniu zwykłym, dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę J. T. M. i Ł. M.. Z faktu bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości nie wynika przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Aby właściciel nieruchomości sąsiedniej mógł być stroną w takim postępowaniu, jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania danego obiektu. W niniejszej sprawie zaś, nie miało to miejsca, z uwagi na § 12 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Słusznie organ zauważył również, że skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którego wynikałyby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu jego działki, ani przepisu prawa, z którego wynikałby jego interes prawny do bycia stroną, w sprawie, której wznowienia się domagał. 3.4. Dodatkowo wyjaśnić należy, wbrew zarzutom skargi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1676/11 w sprawie ze skargi A. B. i M. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia kserokopii dokumentów - nie zawarł oceny prawnej, twierdząc, iż "skoro M. B. utrzymuje, iż jest stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę ww. budynku i została w tym postępowaniu niesłusznie pozbawiona udziału, to jedyną drogą do weryfikacji wad w tym zakresie było złożenie wniosku o wznowienie postępowania i - po jego wszczęciu - wykazanie przede wszystkim, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym." IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności naruszenia art. 15, 138 § 1 pkt 1, art. 24 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 153 ppsa. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.