VII SA/Wa 235/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.A. i J.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D.K. "[...]" pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...] – E. i J.A. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnili tym, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że inwestor skończy budowę zanim skarga zostanie przez Sąd rozpoznana, a inwestycja ta w ogóle nie powinna być zrealizowana. Podkreślili, że inwestor przy wjeżdżaniu na swoją nieruchomość korzysta z działki skarżących, każda zaś próba ogrodzenia swojej nieruchomości przez skarżących kończy się wyrywaniem w nocy przez nieznanych sprawców słupków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego powyższych okoliczności. Rozpoznając wniosek skarżących, w świetle powołanego wyżej przepisu, Sąd uznał, iż nie został on w dostatecznym stopniu uzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd zauważa, iż negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji państwowej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że swoich praw w kwestii naruszenia prawa własności nieruchomości, o jakim wspominają we wniosku, mogą skarżący dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.