VII SA/Wa 2354/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skarg P.W. i P.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odcinka drogi publicznej skargi oddala Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie odcinka drogi publicznej nr [...] W wraz z infrastrukturą w miejscowości [...] – [...] – [...] gm. [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na następujące ustalenia i rozważania: Przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę drogi publicznej (ul. [...]) łączącej drogę wojewódzką nr [...] z przedłużeniem drogi powiatowej nr [...] W we wsi [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową inwestycja stanowić będzie połączenie drogi wojewódzkiej nr [...] z terenem zabudowy wsi [...], [...],[...] jako dojazd do istniejących nieruchomości. Proponowane rozwiązanie pokazano na załączonej do wniosku mapie wykonanej w skali 1:1000. Dla projektowanej budowy przyjęto linie rozgraniczające L - 15. To rozwiązanie zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa w tym, z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto inwestor dopełnił wszelkich formalności wynikających z art. 11 d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., w szczególności: - przedłożył kompletny, poprawny pod względem formalnym sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane projekt - uzyskał pozytywną opinią dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej, pozytywną opinią Urzędu Województwa [...] oraz pozytywną opinię Wójta Gminy [...] w sprawie lokalizacji inwestycji. Za pozytywną uznano także opinię Urzędu Powiatu [...]. - otrzymał decyzją Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie należy zrealizować z zastosowaniem odpowiednich rozwiązań technicznych oraz właściwej organizacji ruchu. Ponadto zaplecza budowy nie należy lokalizować w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, a roboty budowlane należy wykonywać tylko w porze dziennej z uwagi na możliwość wystąpienia uciążliwości wywołanej hałasem. Realizacja inwestycji z uwzględnieniem wszystkich warunków zawartych w decyzji środowiskowej oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi spowoduje, że wszelkie uciążliwości inwestycji powinny zamknąć się w granicach działek inwestora, - uzyskał opinię [...] Urzędu Dróg Wojewódzkich w [...] ( z dnia [...] marca 2008 r.) w sprawie ustalenia przebiegu linii rozgraniczającej drogi wojewódzkiej nr [...], oraz odpowiedź Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z której wynikało, że na terenie objętym planowaną inwestycją, brak jest gruntów leśnych Skarbu Państwa będących w zarządzie Lasów Państwowych, - brak podstaw do wydania opinii przez Okręgowy Urząd Górniczy w [...] ze względu na położenie terenu objętego inwestycją poza granicami terenu górniczego, - inwestor odstąpił od występowania o uzyskanie opinii Ministra Zdrowia, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Dyrektora Urzędu Morskiego z uwagi na brak na wnioskowanym terenie kompetencji w/w organów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty [...], który przychylił się do wniosku inwestora co do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przemawiał za tym uzasadniony interes społeczny wynikający z faktu że obecna droga jest częściowo nieprzejezdna co utrudnia dojazd do położonych w tym rejonie nieruchomości. Ustosunkowując się do zarzutów P.W. (wniósł skargę do tutejszego sądu) wyjaśniono że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor (Zarząd Powiatu [...]) samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. Jeśli na potrzeby planowanej budowy drogi niezbędne jest zajęcie nieruchomości bądź ich części z dniem w którym decyzja staje się ostateczna przechodzą one z mocy prawa na własność Skarbu Państwa (lub jednostek samorządu terytorialnego) a strony otrzymują odszkodowanie o czym odwołujący się P.W. został poinformowany. Podkreślono, że zgodnie z projektem podziału między innymi z działki P.W. została wydzielona działka o szerokości 4,5 m w poprzek w stosunku do drogi. Fakt, że wcześniej zajęto 6 m działki pod budowę innej drogi pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy bowiem zajęty grunt nie jest już własnością skarżącego. Wskazano także, iż sprawy dotyczące odszkodowań prowadzone będą przez Starostwo Powiatowe w [...], a wszelkie wątpliwości z tym związane pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Stwierdzono również, że wszelkie projekty dotyczące budowy nowej drogi sporządzane są na aktualnych mapach przyjętych do zasobu geodezyjno-kartograficznego z których to map jednoznacznie wynika jak przebiegają granice działki o numerze [...] i jaka jest jej szerokość (6 m). W związku z tym możliwe było określenie linii rozgraniczających które są zgodne z przepisami prawa w tym z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, a dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skargę na decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej nieruchomości położonej we wsi [...] oznaczonej jako działka nr [...] wniósł P.W. Zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i 80 Kpa poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego tzn. nie ustalenie granic i powierzchni położonej w [...] działki ewidencyjnej nr [...] (droga) i w związku z tym nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz nie dokonanie jego oceny. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w kwestionowanej części. W uzasadnieniu skargi powołując się na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach projektowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych tj. art. 11 f ust. 1 pkt 6, 12 ust. 1 i 4 oraz 12 ust. 4a stwierdził, że nie może budzić wątpliwości iż granica a w konsekwencji i powierzchnia działki nr [...] i [...] nie mogą być sporne. W niniejszej sprawie tak jednak nie jest albowiem na wysokości nieruchomości skarżącego szerokość a zatem i powierzchnia działki nr [...] (stanowiącej drogę) nie została ustalona. Oznacza to, iż dokonany podział działki nr [...] nie jest prawidłowy. Reasumując skarżący stwierdził, iż Wojewoda [...] wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 77 § 1 i 80 Kpa, nie zebrał, nie rozpatrzył i nie ocenił całego materiału dowodowego w sprawie co miało istotny wpływ na jej wynik. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Decyzja Wojewody [...] zaskarżona została również przez P.B. który wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej projektu podziału nieruchomości na potrzeby drogi której dotyczą rozstrzygnięcia wydane w obu instancjach. W uzasadnieniu swojej skargi P.B. stwierdził między innymi że wydzielenie z przyległych do drogi działek ich części o szerokości 4,5 m nie uwzględnia stanu prawnego drogi nr [...] W który istniał przed tym wydzieleniem. Ów stan skarżący uznaje za nieuregulowany. W tym zakresie skarżący zarzuca Starostwu Powiatowemu wręcz celową bezczynność. Świadczy o niej właśnie nieuregulowanie stanu prawnego działki nr [...] będącej drogą jeszcze przed podjęciem decyzji kwestionowanych w sprawie niniejszej. Zdaniem skarżącego P.B. taki stan rzeczy spowoduje, iż decyzja wydana w I instancji która powinna być podstawą do uzyskania słusznego odszkodowania, takiego właśnie odszkodowania go pozbawił. W odpowiedzi także na tą skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargi podlegają oddaleniu albowiem kwestionowana decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Autor pierwszej skargi (P.W.) kwestionuje w istocie tylko tą część decyzji wydanej w II instancji która odnosi się do wielkości spornej drogi na odcinku graniczącym z jego nieruchomością, a więc z działką nr [...] która uległa podzieleniu na dwie części: 1) na działkę nr [...] zajętą pod drogę, 2) na działkę nr [...] pozostawioną skarżącemu. Analizując zarówno treść decyzji wydanych przez organy administracji w obu instancjach jak i materiał dowodowy znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego w tym zwłaszcza materiał graniczny w postaci map obrazujących przebieg drogi nr [...] W stwierdzić trzeba, iż brak jest podstaw faktyczno-prawnych uzasadniających twierdzenie skarżącego jakoby powierzchnia drogi na wysokości jego działki nie została ustalona. Powierzchnia ta jest następstwem przebiegu linii granicznych które drogę wytyczają a zatem w konsekwencji pozbawiają skarżącego określonej części nieruchomości. Jej powierzchnia jest oczywista także dla skarżącego. Wie on przecież jaką szerokość miała jego działka nr 102 przed podziałem na działki o numerach [...] i [...]. Nie budzi wątpliwości również to że działka zajęta pod drogę nr [...] zajęła 4,5 metra z poprzedniej działki nr [...]. Mówi o tym expresis verbis organ II instancji (str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) podkreślając, że "zgodnie z projektem zarówno z działki P.W. jak i P.B. została wydzielona działka o szerokości 4,5 metra w poprzek w stosunku do drogi". Ściśle określona a zarazem rzeczywista część nieruchomości która została przeznaczona pod budowę drogi, a która była w przeszłości własnością skarżącego będzie podstawą obliczenia odszkodowania którego wysokość ustali decyzja o której mowa w art. 12 ust. 4 a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80 z 2003 r., poz. 721 ze zm.). W ocenie sądu skarga nie tylko nie wskazuje żadnych powodów dla których granica nieruchomości skarżącego z drogą nr [...] W powinna mieć inny przebieg, ale i nie wykazuje naruszenia któregokolwiek z przepisów które skarżący wymienia. Chodzi tu mianowicie o art. 11 f ust. 1 pkt 6, 12 ust. 1 i 4 oraz 12 ust. 4 a w/w ustawy. Pierwszy z nich wskazuje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości która stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Z akt sprawy w tym i z decyzji wydanych w obu instancjach wynika iż taką nieruchomością przejętą pod drogę jest działka nr [...]. Kolejne przepisy wymienione przez skarżącego odnoszą się do nabywania nieruchomości pod drogi. Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości (art. 12 ust. 1) zaś nieruchomości lub ich części o których mowa w przywołanym wyżej art. 11 f ust. 1 pkt 6 stają się z mocy prawa: 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, - z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Z kolei art.12 ust. 4 a wskazuje, iż decyzja ustalająca wysokość odszkodowania na nieruchomości których mowa w ust. 4 wydaje organ, który wydał decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powyższe oznacza, iż działka oznaczona numerem [...] stała się z mocy prawa własnością odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego tzn. tej na której obszarze właściwości znajduje się droga nr [...], zaś decyzję ustalającą wysokość odszkodowania należnego skarżącemu podejmie organ który zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej tj. Starosta [...]. Powyższa argumentacja odnosi się również do skargi P.B. W przypadku tejże skargi dodatkowo stwierdzić trzeba, iż P.B. nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej w tej części która odnosi się do nieruchomości nie będącej jego własnością. Bez znaczenia jest również kwestia granic drogi ustalonych innymi decyzjami. W sprawie niniejszej chodzi bowiem jedynie o wydzielenie z działki skarżącego pasa gruntu o szerokości 4,5 m (podobnie jak w przypadku działki P. W.) i w związku z takim wydzieleniem o określenie w przyszłości należnego skarżącemu odszkodowania którego wysokość da się precyzyjnie wyliczyć albowiem wiadomym będzie jaka konkretna powierzchnia gruntu skarżącego została zajęta w następstwie decyzji wydanej w I instancji. Decyzja ta zatwierdzała przecież projekt podziału nieruchomości z którego wynika kto został pozbawiony części swojej własności i jaka to jest część. Podstawą rozstrzygnięcia sądu jest art. 151 ppsa.