VII SA/Wa 2355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daria Gawlak Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z P na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego, z dnia (...) października 2010 r., znak: (...) w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu postanawia: - odrzucić skargę - Z Pi złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) października 2010 r. znak: (...) w przedmiocie wycofania z obrotu na terenie całego kraju wyrobu o nazwie "(...)" określonego jako wyrób przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby, mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi. W treści zaskarżonej decyzji zawarte zostało pouczenie, iż zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, strona może wystąpić do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które mu służyły w sprawie, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., który stanowi, że strona niezadowolona z decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego, powinna zwrócić się do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego to wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Organ podniósł, że pouczenie w tym względzie znalazło się w treści zaskarżonej decyzji, a zatem skarżący miał wiedzę na temat konieczności złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, aby było możliwe złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak również wiedzę, do jakiego organu wniosek taki-ma być złożony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Natomiast zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W przypadku gdy organ wydający akt administracyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 Nr 122 poz. 851 ze zm.) stanowi, że Państwową Inspekcją Sanitarną kieruje Główny Inspektor Sanitarny jako centralny organ administracji rządowej. Nie ma zatem w hierarchii administracyjnej organu wyższego stopnia. Oznacza to, że od decyzji wydanych przez ten organ służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Pouczenie o treści przepisu art. 127 § 3 k. p. a. znajduje się w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast § 2 tegoż przepisu wskazuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. W tym stanie rzeczy niedopuszczalnym jest wniesienie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z tego względu, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami administracji państwowej. Fakt ten przesądza o naruszeniu art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz przesądza o niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.